Το φιλί της ζωής στην προσπάθεια της ανόδου έδωσε ο Μπράνα Ίλιτς στην τελευταία φάση του αγώνα χαρίζοντας τους πολύτιμους 3 βαθμούς στην ομάδα μας και μειώνοντας την διαφορά από τη Λαμία που έχασε επιτέλους βαθμούς! Μια ακόμη προβληματική εμφάνιση που ευτυχώς δεν αποδείχθηκε μοιραία αλλά θα πρέπει να αφυπνίσει άπαντες στην ομάδα ώστε να μην ξαναεπαναληφθεί στη συνέχεια.

14'' χρειάστηκαν περίπου για να φθάσει ο Ίλιτς μια ανάσα από το γκολ. Η ευκαιρία χάθηκε και όσο περνούσε ο χρόνος χανόταν και η ομάδα μας που αδυνατούσε να βρει τους τρόπους για να απειλήσει. Και πως θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό όταν για μια ομάδα που θέλει να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο και να πάρει οπωσδήποτε τη νίκη δεν είχε σε κανένα σημείο του αγώνα βοήθεια από τα 2 μπακ. Καράμπελας και Τζανακάκης τουλάχιστον επιθετικά δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα στην επιθετική λειτουργία της ομάδος όταν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι επελάσεις των μπακ είναι πολλές φορές αυτές που προσφέρουν το κάτι παραπάνω και ξεκλειδώνουν τις αντίπαλες άμυνες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την ανυπαρξία του Ρόβα στο χώρο του κέντρου αλλά και την σπατάλη του Πίτου Γκαρσία πίσω από το κέντρο τότε η εικόνα του ΑΡΗ φαντάζει λογική. Καμία βοήθεια από τις αλλαγές του Κωστένογλου με τον Καπνίδη στις ευκαιρίες που του δόθηκαν να διώχνει την μπάλα σε αμυντικός παρά να την στέλνει στα δίχτυα. Ο Τάτος και ο χρυσός σκόρερ Ίλιτς έμοιαζαν σαν την μοναδική απειλή της αντίπαλης εστίας αλλά και απελπιστικά μόνοι τους σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Πέρα από την ατομική απόδοση του κάθε παίκτη ξεχωριστά κάποια στιγμή θα πρέπει επιτέλους και ο Κωστένογλου να κάνει αυτό που δεν έκανε ο προκάτοχος του και να αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης των παιχνιδιών. Ναι ο ΑΡΗΣ έχει την ποιότητα που δεν έχουν οι άλλες οι ομάδες, ναι το στρωτό ποδόσφαιρο με την μπάλα κάτω είναι ιδανικό αλλά το αποτέλεσμα δείχνει ότι όσο και αν έχουμε προσπαθήσει να παίξουμε ορθολογικά οι φορές που το έχουμε πετύχει είναι ελάχιστες. Καιρός να το αλλάξουμε αυτό και να δούμε περισσότερες βαθειές μπαλιές και τρεξίματα. Σίγουρα σε σχέση με την κουραστική και ανούσια κυκλοφορία της μπάλας στον χώρο του κέντρου που βλέπουμε ως τώρα το αποτέλεσμα θα είναι καλύτερο.

Ανεξάρτητα από το πως ήρθε η νίκη δεν παύει αυτοί οι 3 βαθμοί να είναι καθοριστικότατοι για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Ιδίως όταν βλέπουμε ότι και οι αντίπαλοι μας χάνουν βαθμούς εκεί που δεν το περιμένουμε. Αυτό όμως που προέχει είναι εμείς να βρούμε τα πατήματα μας στο γήπεδο και να μην πρέπει να μας βγαίνει η ψυχή για να πάρουμε τους 3 βαθμούς. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που μεγάλη μερίδα του κόσμου του ΑΡΗ(όπως και εμείς μέσα από το PlanetARIS.gr) δεν ασχολούμαστε ιδιαίτερα με την υπόθεση της Λαμίας. Όχι ότι δεν πρέπει να κυνηγήσουμε το δίκαιο και την αφαίρεση βαθμών με όλες τις δυνάμεις μας αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η ομάδα μας κάθε αγωνιστική μέχρι το τέλος να κερδίζει!

ΥΓ. Με τον ΑΡΗ να τον αισθανόμαστε ως την μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου τις περισσότερες φορές δεν μας βγαίνει να ασχολούμαστε με το εκάστοτε χωριό που αντιμετωπίζουμε. Όταν όμως βλέπεις αυτή την αηδία και το πόσο "ματώνουν" οι αντίπαλοι με μοναδικό σκοπό όχι να κερδίσουν αλλά για να σου κάνουν τη ζημιά τότε κάτι γκολάκια σαν τα σημερινά τα απολαμβάνουμε ακόμη περισσότερο. Έτσι στο τέλος  για να τσούζει ακόμη περισσότερο!

Το καταπληκτικό μακρινό σουτ του Πίτου Γκαρσία λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή στο 30' ήταν αρκετό για να χαρίσει στην ομάδα μας τους 3 βαθμούς και να μειώσει τη διαφορά από τις θέσεις που οδηγούν στην βαθμολογία. Μια νίκη που ήρθε με αρκετό άγχος μιας και ο ΑΡΗΣ για πολλοστή φορά στο Β ημίχρονο έδειξε ένα προβληματικό πρόσωπο και επέτρεψε τους αντιπάλους να διεκδικήσουν την ισοφάριση. Ευτυχώς η ισοφάριση δεν ήρθε ποτέ αλλά αυτή η εικόνα μόνο αισιόδοξους δεν μας κάνει για την συνέχεια.

Σε παθητικό ρόλο από την αρχή του αγώνα περιόρισαν οι παίκτες μας τους αντιπάλους τους αλλά χωρίς να καταφέρνουν αυτή την υπεροχή να την μετουσιώνουν σε ευκαιρίες. Οι εμπνεύσεις των παικτών μας σταματούσαν στην αντίπαλη άμυνα και όλα έδειχναν ότι θα πηγαίναμε σε ένα κλειστό παιχνίδι. Το πολύ ωραίο γκολ του Πίτου Γκαρσία άλλαξε τις ισσοροπίες του αγώνα δίνοντας την εντύπωση ότι η συνέχεια θα είναι πιο εύκολη. Όσο όμως κυλούσε ο χρόνος και δεν ερχόταν το δεύτερο γκολ η ομάδα παρουσιαζόταν ολοένα και περισσότερο αγχωμένη και σταδιακά ξεκίνησε να κλείνετε τίποτα. Ο Κισσαμικός που σε όλο το πρώτο ημίχρονο δεν μπόρεσε να απειλήσει ούτε μια φορά, εκμεταλλεύτηκε τους χώρους και την έλλειψη συγκέντρωσης της ομάδος και άρχισε να πιέζει χωρίς όμως να καταφέρει να φθάσει στο γκολ της ισοφάρισης. Μπορεί και η πίεση των αντιπάλων μας να μην μεταφράστηκε σε ευκαιρίες αλλά ο τρόπος που εξελίχθηκε σχεδόν όλο το δεύτερο ημίχρονο ήταν απογοητευτικός.

Το λιγότερο που περίμενε κανείς όταν αποχώρησε ο Αναστόπουλος ήταν να δει αυτό το "ηλεκτροσόκ" της αλλαγής του προπονητή να περνάει και στους παίκτες μας. Η εικόνα όμως μέσα στο γήπεδο ως τώρα δείχνει κάτι εντελώς  διαφορετικό. Μια εικόνα που όπως ήταν λογικό προκάλεσε τις αντιδράσεις τους κόσμου που ήλπιζε έστω και στα μέσα Μαρτίου να δει τον ΑΡΗ παιχνίδια σαν το σημερινό να τα κερδίζει εύκολα. Άγνωστο αν είναι μόνο το άγχος η αιτία του κακού ή υπάρχει κάτι άλλο από πίσω. Όσο όμως καθυστερεί να εντοπίσει το πρόβλημα ο προπονητής σε συνεργασία με τη διοίκηση  τόσο και μειώνονται οι ελπίδες μας για την άνοδο. Ναι μεν η διαφορά μειώθηκε σήμερα αλλά έτσι δεν πας πουθενά...

ΥΓ. Και όμως ενώ αυτή την νερόβραστη παρουσία την  βλέπουμε από την αρχή της χρονιάς συνεχίζουν μερικοί να ρίχνουν ευθύνες στον κόσμο και να κρίνουν την παρουσία του στο γήπεδο. Ήρωες όσοι ακολουθούν και υπεράριθμοι σε σχέση με το "θέαμα" που προσφέρει η ομάδα...

Με νίκη συνοδεύτηκε το ντεμπούτο του Κωστένογλου στον πάγκο της αγαπημένης μας ομάδας. Το πολύ ωραίο γκολ του Τάτου μόλις στο 3' ήταν αρκετό για να μας χαρίσει τη νίκη κόντρα στον Αιγινιακό. Παρόλα αυτά η εικόνα της ομάδος για πολλοστή φορά δεν έπεισε, όπως δεν έπεισε και ο διαιτητής που επέτρεψε το αντιαθλητικό παιχνίδι των αντιπάλων και τελικά άφησε εμάς με 10 παίκτες...

Με εξαίρεση ίσως την απουσία από το βασικό σχήμα του Παυλίδη που είχε σκοράρει δύο φορές στο προηγούμενο παιχνίδι ο Κωστένογλου δεν άλλαξε και πολλά σε σχέση με τον ΑΡΗ που είδαμε τις προηγούμενες αγωνιστικές. Στα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά ο Ανδρέας Τάτος έδειξε την ποιότητα που τον χαρακτηρίζει, τρύπωσε από πλάγια μέσα στην μεγάλη περιοχή και με μια φωτοβολίδα έκανε το 1-0. Η συνέχεια δεν έκρυβε ιδιαίτερες συγκινήσεις παρά μόνο αρκετά φάουλ και λάθη στο χώρο του κέντρου. Υπήρξαν 2-3 φάσεις όπου η αναπουμπούλα στην άμυνα μας δημιούργησε επικίνδυνες καταστάσεις αλλά ο Διούδης και σήμερα ήταν πολύ καλός. Ο εξίσου καλός Ίλιτς έχασε την ευκαιρία να τελειώσει ένα πανέμορφο προσωπικό γκολ και να κλειδώσει τη νίκη. Στο φινάλε και παρά το γεγονός ότι παίζαμε με παίκτη λιγότερο δεν είδαμε την ομάδα να πανικοβάλλεται και κράτησε τη νίκη. Θετική και η παρουσία του Χαριτωνίδη που πέρασε νωρίς στο παιχνίδι στη θέση του Ταυλαρίδη που ένιωσε ενοχλήσεις.

Με τον Απόλλων και την Λαμία να συνεχίζουν νικηφόρα δεν άλλαξε απολύτως τίποτα σε σχέση με την προηγούμενη αγωνιστική και μέχρι να αρχίσουν να χάνουν βαθμούς  οι δύο ανταγωνιστές μας, δύσκολα να ηρεμήσουμε. Αυτό όμως που προέχει τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι η ομάδα να βρει ρυθμό και να ανεβάσει επιτέλους απόδοση. Δεν γίνεται να κερδίζουμε κάθε φόρα με τέτοια εικόνα. Ενώ το άλλο κομμάτι που δεν έχει να κάνει ούτε με τον προπονητή αλλά ούτε και με τους παίκτες είναι αυτό της διαιτησίας. Το ότι τα "κοράκια" δεν σέβονται τον ΑΡΗ είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε.  Άγνωστο το ποιος πρέπει να είναι ο τρόπος αντίδρασης του προέδρου σε αυτή την κατάσταση. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα πρέπει να αντιδράσουμε...

ΥΓ. Το είχαμε πει και παλαιότερα σχετικά με κάποιες μεγαλοστομιές σχετικά με την διαιτησία. Δυστυχώς για εμάς επιβεβαιώνεται το ρητό "σκυλί που γαβγίζει, δεν δαγκώνει".

Μόλις ελάχιστα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν μετά τη σέντρα του αγώνα για να ανοίξει η ομάδα μας το σκορ με το γκολ του Ντούνη και να κάνει την αρχή για μια εύκολη νίκη! Μπορεί το γρήγορο γκολ χρονικά να ήταν συμπτωματικό αλλά η συνολική καλή παρουσία της ομάδος σίγουρα έχει να κάνει με την αποπομπή του Νίκου Αναστόπουλου. Όλοι όσοι αγωνίσθηκαν έδειξαν ιδιαίτερη διάθεση, υπήρχε γρήγορη και καλή κυκλοφορία μεσοεπιθετικά ενώ και στις διεκδικήσεις οι παίκτες μας έβγαιναν νικητές, στοιχεία που έλειψαν σε προηγούμενα παιχνίδια.

Το δίδυμο Καπνίδη και Ίλιτς ήταν αυτό που διαφοροποίησε την ενδεκάδα σε σχέση με άλλους αγώνες και όπως φάνηκε λειτούργησε μια χαρά παρόλο που κανείς από τους 2 δεν μπόρεσε να σκοράρει. Ο μεν Καπνίδης προσπαθούσε να χωθεί σε όλες τις φάσεις στην επίθεση κρατόντας απασχολημένους τους αντίπαλους αμυντικούς, την ίδια στιγμή που ο Ίλιτς κρατούσε και μοίραζε σωστά τη μπάλα με κάθε ευκαιρία. Ο Παυλίδης ήταν αυτός που έκλεψε την παράσταση με 2 πανομοιότυπα πολύ ωραία γκολ με μακρινό σουτ!  Μετά το 70' με το σκορ να είναι στο 3-0 και οι δύο ομάδες έριξαν ρυθμούς και περίμεναν απλά το σφύριγμα της λήξης. Όσο όμως χρειάστηκε είδαμε έναν ΑΡΗ να τρέχει, να έχει καλή κυκλοφορία, να μην τα χάνει από την πίεση των αντιπάλων και να συνδυάζεται αρκετά καλά στην επίθεση. Μπορεί να μην χρειάστηκε η ομάδα να πιέσει περισσότερο, είχε όμως τις ευκαιρίες να πετύχει και άλλο γκολ.

Σχεδόν κανόνας είναι ότι η αλλαγή προπονητή λειτουργεί ευεργετικά για μια ομάδα και αυτό ακριβώς είδαμε σήμερα. Αρκεί φυσικά  αυτό που είδαμε να μην ήταν απλά η αντίδραση των παικτών λόγω της απόλυσης Αναστόπουλου αλλά η γενικότερη αλλαγή φιλοσοφίας που θα συνεχιστεί και στα επόμενα παιχνίδια. Η διαφορά των 8 βαθμών παρέμεινε αλλά αν θέλουμε να προλάβουμε το τραίνο της ανόδου τότε το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να πετάμε βαθμούς. Η νίκη σήμερα ήταν μονόδρομος, όπως μονόδρομος είναι οι νίκες και σε όλα τα εναπομείναντα παιχνίδια.

ΥΓ. Αυτή τη στιγμή τα ρεπορτάζ θέλουν να περιμένουμε τον Ελευθερόπουλο να ξεμπλέξει από τον Αστέρα Τρίπολης. Αναμένουμε λοιπόν...

Την επίσημη ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΡΗΣ για την πρόσληψη του νέου προπονητή αναμένουμε μέσα στο Σαββατοκύριακο, με τον Νίκο Αναστόπουλο όπως ήταν αναμενόμενο να αποτελεί και τυπικά παρελθόν. Ένα διαζύγιο που καθυστέρησε πάρα πολύ, μια αλλαγή που ήταν επιβεβλημένη εδώ και αρκετές αγωνιστικές και πλέον αυτό που απομένει είναι να φανεί αν ο νέος προπονητής μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία και την εικόνα της ομάδος αλλά και αν φυσικά ο ΑΡΗΣ μας προλαβαίνει το τραίνο της ανόδου παρά αυτό το -8.

Δέλλας, Ελευθερόπουλος, Βοσνιάδης και Μιλίνκοβιτς είναι τα ονόματα που ακούγονται με τον Ελευθερόπουλο να παρουσιάζεται ως "κλεισμένος" μετά το "ναυάγιο" με τον Δέλλα που ήταν η πρώτη επιλογή. Ας περιμένουμε μέχρι να επιβεβαιωθούν τα ρεπορτάζ γιατί στον ΑΡΗ οι ειδήσεις και τα δεδομένα αλλάζουν από λεπτό προς λεπτό. Όποιος όμως και αν έρθει θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα τυχερός μιας και το έργο του θα είναι αρκετά εύκολο. Μπορεί ο στόχος της ανόδου αυτή τη στιγμή με το -8 να μοιάζει δύσκολος να επιτευχθεί αλλά η δουλειά του νέου προπονητή σε πρώτη φάση τουλάχιστον θα κριθεί από την εικόνα της ομάδος. Ο συμπαθής(εκτός γηπέδων) Νίκος Αναστόπουλος κατάφερε να ρίξει τόσο χαμηλά τον πήχη αυτής της ομάδος,  "ευνουχίζοντας" με τον τρόπο του αυτό το πολύ καλό ρόστερ για την κατηγορία κάνοντας το έργο του επόμενου προπονητή πολύ εύκολο. Όποιος και αν έρθει μόνο να βελτιώσει μπορεί αυτή την ομάδα γιατί το να δούμε κάτι χειρότερο με αυτούς τους παίκτες μοιάζει αδύνατο. Οπότε θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι η ομάδα θα βελτιωθεί. Το αν θα καταφέρει να καλύψει την διαφορά έχει να κάνει και με άλλες παραμέτρους όπου εκεί λόγο έχει περισσότερο ο Καρυπίδης παρά ο νέος προπονητής. Ας κάνει η δική μας ομάδα αυτό που πρέπει πάνω στο χορτάρι και ύστερα ας αρχίσουμε να κοιτάμε και δεξιά αριστερά. 

Μπορεί να γινόμαστε κουραστικοί με την αναδρομή στο παρελθόν αλλά θα πρέπει κάποιοι στιγμή όλοι μας να καταλάβουμε το ιστορικό έγκλημα που έγινε όταν συνΑρειανοί μας έκαναν αγώνες για να ρίξουν την ομάδα στην Γ Εθνική.  Όχι γιατί θα πρέπει να τους δείχνουμε με το δάχτυλο και να ξεσπάμε προς συγκεκριμένη κατεύθυνση σε κάθε στραβή αλλά για να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Γιατί δυστυχώς στον ΑΡΗ όπως τον έχουμε καταντήσει το σενάριο σε καμιά δεκαετία(ίσως και παραπάνω) να ξαναπαρουσιαστεί η διαγραφή χρεών μέσω διάλυσης, συγχώνευσης με άλλη ομάδα και τα συναφή δεν μου μοιάζει και πολύ φανταστικό. Διαβάζοντας λοιπόν τα ονόματα των υποψήφιων προπονητών για τη θέση του Αναστόπουλου αλλά και συνυπολογίζοντας όλους όσους πέρασαν από την ομάδα από ην στιγμή που ξεκίνησε αυτό το καταραμένο "restart" αυτό που καταλαβαίνω είναι παλεύουμε για να φτιάξουμε έναν ΑΡΗ που είχαμε και δεν μας έκανε. Όχι έναν ΑΡΗ φιλόδοξο, πρωταγωνιστή αλλά έναν ΑΡΗ survivor με κάποιες χρονιές φωτοβολίδες που γρήγορα σβήνουν. Αυτό ήταν το πλάνο άραγε?

ΥΓ. Τρίτη χρονιά σε αυτόν τον Γολγοθά και η μόνη κίνηση όλα αυτά τα χρόνια που σου έδινε ελπίδα  ότι πάει να γίνει κάτι καλό στο μέλλον ήταν αυτή του Τοπαλίδη. Όλα τα υπόλοιπα, τα ίδια και τα ίδια...

Από το κακό στο χειρότερο βαδίζει η αγαπημένη μας ομάδα, κάτι που φάνηκε και σήμερα στην Σπάρτη όπου σύμφωνα με την εικόνα μας και ο ένας βαθμός της ισοπαλίας θα πρέπει να θεωρείται ικανοποιητικός. Ομάδα χωρίς πλάνο, παίκτες χωρίς διάθεση και ένας ΑΡΗΣ που  αγνοεί τη νίκη εδώ και αρκετές αγωνιστικές αλλά και δικαιολογημένα προβληματίζει για το αν μπορεί έστω και στο τέλος να πετύχει τον στόχο του. Ανήμπορος να αλλάξει κάτι ο Αναστόπουλος, επικίνδυνα αδιάφορος ο Καρυπίδης που δείχνει να μην σέβεται ούτε τα χρήματα που έχει βάλει.

Η πιο προβλέψιμη ομάδα της λίγκας μοιάζει να είναι ο ΑΡΗΣ όπου υπό καθεστώς πίεσης, κυρίως στον χώρο του κέντρου βραχυκυκλώνει και χάνεται. Και ενώ το πρόβλημα είναι γνωστό από την αρχή της σεζόν δεν φαίνεται η παραμικρή διάθεση από τον Αναστόπουλο για να αλλάξει το πλάνο του να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό μπας και αυτοί οι παίκτες αρχίζουν να αποδίδουν. Έτσι και σήμερα για πολλοστή φορά είδαμε τον ΑΡΗ να μην μπορεί να κυκλοφορήσει την μπάλα, τους παίκτες του να χάνουν όλες τις μονομαχίες και τον Διούδη να είναι αυτός που διακρίνεται όταν σχεδόν σε ολόκληρο το Β ημίχρονο ο τερματοφύλακας της Σπάρτης ήταν απλός θεατής. Οι αλλαγές που έγιναν ούτε αυτή τη φορά βοήθησαν και ο ΑΡΗΣ έχασε άλλους 2 βαθμούς, με το -8 από τις θέσεις της ανόδου να είναι πολύ πιθανό με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου. 

Παίκτες που φαίνεται να έχουν πεισθεί από τον προπονητή τους ότι δεν είναι καλύτεροι από τους αντιπάλους και ένας προπονητής που επιμένει να πιστεύει ότι τα κάνει όλα σωστά. Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα. Αν αύριο κερδίσει η Λαμία ούτε με το -6 δεν μπορούμε να αισθανόμαστε αισιόδοξοι με αυτή την εικόνα. Ανεξήγητες οι εμμονές του Αναστόπουλου,  περίεργη η απάθεια των παικτών, επικίνδυνος ο εφησυχασμός του Καρυπίδη  που φαίνεται να μην σέβεται ούτε τα χρήματα του. Κουράγιο σε όλους μας...

ΥΓ. Κάτι τέτοιες ημέρες ξαναργυνάνε στο μυαλό σου εκείνοι οι αγώνες μερικών συνΑρειανών μας για να πέσει ο ΑΡΗΣ στη Γ Εθνική ...και να γίνει το "restart".

Από το κακό στο χειρότερο βαδίζει η ομάδα όπως φάνηκε ξεκάθαρα και σήμερα στον Εύοσμο όπου άφησε πίσω της άλλους 2 βαθμούς σε ένα παιχνίδι που δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει, να δημιουργήσει τις ευκαιρίες και να αποδείξει ότι είναι ο ΑΡΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, το απόλυτο φαβορί σε αυτή την κατηγορία. Πλέον η κατάσταση με τις υπάρχουσες συνθήκες φαντάζει μη αναστρέψιμη και θα πρέπει ο κ.Καρυπίδης να κάνει ότι χρειάζεται για να την αντιστρέψει.

Οι αρκετές αλλαγές σε σχέση με το παιχνίδι στην Ριζούπολη δεν έφεραν το αποτέλεσμα που περίμενε ο Αναστόπουλος. Η ομάδα δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα στα πόδια της και δυσκολευόταν πάρα πολύ να  βγει στην επίθεση με αξιώσεις. Κάτι αντίστοιχο ίσχυε και για τους αντιπάλους μας που ναι μεν είχαν μια φλύαρη υπεροχή αλλά ούτε αυτοί μπορούσαν να απειλήσουν ουσιαστικά. Αυτό το παιχνίδι όμως βόλευε τους γηπεδούχους που ήταν το άουτσάιντερ και δεν καιγόντουσαν για τη νίκη σε αντίθεση για εμάς που έμοιαζε με τελικό. Το τυχερό γκολ του Ίλιτς που ήταν από τους κορυφαίους άλλαξε τις ισορροπίες στον αγώνα αλλά όχι και την εικόνα των 2 ομάδων. Ο ΑΡΗΣ μας δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το προβάδισμα του και τους χώρους που έδιναν οι παίκτες του Αγροτικού Αστέρα και σε μια ανύποπτη φάση δέχθηκε με περιπετειώδη τρόπο την ισοφάριση λίγο πριν το 90'. Ελάχιστη σημασία έχει να ασχοληθούμε με την ατομική απόδοση των παικτών που αγωνίσθηκαν σήμερα μιας και είναι ξεκάθαρο ότι το πρόβλημα έχει να κάνει με την ομαδική λειτουργία αλλά και τον προσανατολισμό που έχουμε στο παιχνίδι. Δυστυχώς ο Νίκος Αναστόπουλος έχει καταφέρει να πείσει τους ίδιους τους παίκτες του ότι οι δυνατότητες τους δεν είναι για πολλά παραπάνω σε αυτή την κατηγορία και έχει εκλωβίσει την ομάδα σε έναν κλεφτοπόλεμο με ομάδες σαφώς κατώτερες από τον ΑΡΗ μας. Δεν νοείται αυτός ο ΑΡΗΣ με παίκτες σαν τον Τάτο, τον Ίλιτς, τον Μπαργκάν, τον Πίτου Γκαρσία, τον Μιλούνοβιτς και τους υπόλοιπους να μην υπερτερεί σε κατοχή σε αυτή την κατηγορία και να αρκείται σε παθητικό ρόλο. Είναι απαράδεκτη η εικόνα μιας ομάδος που συνεχώς δίνει χώρους στον αντίπαλο αλλά και με την ελάχιστη πίεση να αδυνατεί να κρατήσει και να κυκλοφορήσει την μπάλα. Απλά έργο Αναστόπουλου...

Σίγουρα οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι αυτό που βιώνουμε φέτος είναι "κατόρθωμα" του προπονητή... έχουμε όμως και εμείς τη δική μας ευθύνη... Η κακή ερμηνεία του "ΑΡΗ θυμήσου μια ζωή μαζί σου" δυστυχώς έχει καταλήξει σε μια ανούσια τυφλή εμπιστοσύνη στον κάθε "περαστικό" από τον συλλόγο μας που νιώθει άνετος να κάνει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι. Παράγοντες, προπονητές, παίκτες δεν νιώθουν καμία πίεση για να φέρουν άμεσα αποτελέσματα. Διαρκώς με το άλλοθι της εμπιστοσύνης, της πίστης, της στήριξης και με ατάκες του στυλ "είμαστε μέσα στους στόχους", "το ταμείο στο τέλος" και λοιπές παρόμοιες μπούρδες μικραίνουμε την ομάδα που αγαπάμε και επιτρέπουμε να γίνονται όλα αυτά που βιώνουμε εδώ και χρόνια. Και αυτό ισχύει για το ποδόσφαιρο, για το μπάσκετ και για όλα τα τμήματα του συλλόγου. Κάποια στιγμή θα πρέπει αλλάξουμε νοοτροπία και να δώσουμε ένα τέλος σε αυτό. Κάποια στιγμή...

ΥΓ. . "Έχουμε όλο το Β γύρο μπροστά μας και δεν κοιτάμε την κάνουν οι άλλοι αλλά κοιτάμε τι κάνουμε εμείς" αυτό είπε ο Αναστόπουλος στη συνέντευξη τύπου. 3 συνεχόμενα παιχνίδια απέναντι στις 3 ομάδες που βρίσκονται ψηλά στην βαθμολογία μαζί με εμάς με αποτέλεσμα 3 απώλειες βαθμών. Αυτά κάνουμε εμείς...

ΥΓ2. Άλλο να είσαι ρομαντικός οπαδός και να στηρίζεις άνευ όρων την ομάδα σου και άλλο να εθελοτυφλείς και να δίνεις άλλοθι στον κάθε ανύπαρκτο που εκπροσωπεί την ομάδα σου... αλλά δεν νιώθει τι εστί ΑΡΗΣ!

ΥΓ3. Τα έχουμε ξαναπεί ανεξαρτήτως αθλήματος. Η καλή ομάδα είναι από την αρχή καλή μέχρι το τέλος. Μπορεί στο ξεκίνημα να είναι μέτρια, μετά να είναι πιο καλή και μετά να γίνεται καλύτερη. Το να γίνει όμως ο βάτραχος από την μια στιγμή στην άλλη πρίγκιπας, μόνο στα παραμύθια... 

Λίγα λεπτά χώριζαν τον ΑΡΗ για να πετύχει τον στόχο του σήμερα αλλά τελικά η αφέλεια του Ντούνη και η κακή αντίδραση του Αναστόπουλου μετά την αποβολή οδήγησαν στην ισοπαλία. Μια ισοπαλία που δίνει ξεκάθαρο προβάδισμα στον Απόλλων και αναγκάζει τον ΑΡΗ για ακόμη μια φορά σε ένα άχαρο κηνύγι της 2ης θέσης... Πλέον θα χρειαστεί η ομάδα μας όχι μόνο να αποφύγει το οποιοδήποτε στραβοπάτημα αλλά να έχει και το βλέμμα του καρφωμένο πάνω στους συνεκδικηητές της ανόδου.

Σαφώς πιο ισσοροπήμενη παρουσίαστηκε η ομάδα μας πάνω στο γήπεδο σε σχέση με το παιχνίδι στην Λαμία. Κάτι αναμενόμενο μιας και η ισοπαλία δεν μας αρκούσε και η νίκη έμοιαζε με μονόδρομο. Ο Απόλλων ήθελε να πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού αλλά οι παίκτες μας έδειχναν αρκετά συγκεντρωμένοι και δεν κλείστηκαν πίσω. Μόλις στο 14΄ ο Ίλιτς βρέθηκε σε πλεονεκτική θέση μέσα στην περιοχή και άνοιξε το σκορ. Όσο και αν ήθελε να πιέσει στη συνέχεια ο Απόλλων η ομάδα μας έδειχνε αποφασισμένη να πάρει τους 3 βαθμούς. Στο 32' ο Ντούνης σε μια κόντρα επίθεση με ωραία κίνηση έκανε το 2-0 και όλα έδειχναν ότι θα πανηγυρίζαμε την μεγάλη νίκη. Η αρχή του κακού έγινε μόλις στο 47' όταν και ο Ντούνης λειτουργόντας επιπόλαια μετά από φάουλ που δεν του δόθηκε πήρε την 2η κίτρινη κάρτα αφήνοντας την ομάδα του με 10 παίκτες. Στη συνέχεια ο Αναστόπουλος βλέποντας το παιχνίδι από την δική του οπτική γωνία(πολύ διαφορετική από την δική μας) έβγαλε τον Πίτου Γκαρσία που ήταν από τους καλύτερους στο Α ημίχρονο και μπορούσε να κρατήσει την μπάλα και να δώσει ηρεμία στον χώρο του κέντρου. Ενώ λίγα λεπτά αργότερα και ενώ ο Απόλλων είχε ήδη μειώσει σε 1-2 αποφάσισε να βγάλει και τον πολύ καλό Ίλιτς που μπορούσε όπως φάνηκε και στην φάση με τον Παυλίδη που κακώς δόθηκε οφσάιντ όχι μόνο να κρατήσει την μπάλα αλλά και να βγει στην αντεπίθεση. Η είσοδος τοο Τάτου ναι μεν είχε λογική αλλά και με τον Μπαργκάν έξω όσο και αν προσπάθησε δεν είχε κανένα στήριγμα. Και όλα αυτά με τον Ρόβα να είναι αόρατος στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και τον Παυλίδα να τρέχει άχαρα από εδώ και από εκεί. Και από την στιγμή που ο ΑΡΗΣ κλείστηκε πίσω ήταν θέμα χρόνου να έρθει η ισοφάριση. Μπορεί να χρειαζόμασταν λίγα λεπτά ακόμη για να πάρουμε τη νίκη αλλά πολύ δύσκολα να αποφεύγαμαι την ισοφάριση με αυτή την τακτική από το χρονικό σημείο που μείναμε με δέκα.

Αρκετά δύσκολη φαντάζει η κατάσταση μετά το σημερινό αποτέλεσμα. Δυστυχώς θυμίζει την πρώτη χρονιά από την Γ Εθνική όπου ελπίζαμε σε ένα στραβοπάτημα του αντιπάλου που δεν ερχόταν ποτέ. Φυσικά και έχει πολλά ακόμη παιχνίδια, φυσικά και υποδεχόμαστε στον δεύτερο γύρο τον Απόλλων και την Λαμία αλλά τα ίδια λέγαμε και στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος όταν με μεγάλη ευκολία πετούσαμε βαθμούς με την Καρδίτσα και τον Αιγινιακό. Μοναδικό θετικό που κρατάμε σήμερα είναι η παρουσία του Ταυλαρίδη και του Σόουζα που έδειξαν σε μεγάλο βαθμό να "δένουν" την άμυνα μας παρά το αρνητικό αποτέλεσμα...

ΥΓ. Την πήρες την 2η καρτούλα σου ενώ πιο πριν μπορούσε να σφυριχθεί φάουλ, πήρες και ένα ανύπαρκτο οφσάιντ σε μια φάση μισό γκολ... Ναι μεν για τον ΑΡΗ αυτά είναι στην καθημερινή μας ρουτίνα αλλά όταν βγαίνεις και κάνεις βασυσήμαντες δηλώσεις περί προστασίας από τη διαιτησία και όλα τα κουκούτσια είναι πάλι από την πλευρά σου τότε μάλλον έχουμε μείνει μόνο στα λόγια... Ο σοφός λαός λέει "σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει".

ΥΓ2. Ώρες ώρες πάντως είναι να τρελένεσαι με το πως βλέπουν οι προπονητές τα παιχνίδια. Δεν είναι απλά το ότι βάζει τον λάθος παίκτη μέσα αλλά επιλέγει να βγάλει και αυτόν που πιστεύεις ότι είναι από τους καλύτερους... και μάλιστα 2 φορές!

Το κακό ξεκίνημα και οι μέτριες εμφανίσεις σε αρκετά παιχνίδια για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ όπου ο στόχος της ανόδου είναι κάτι το αδιαπραγμάτευτο δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο για στραβοπατήματα και άλλες απώλειες βαθμών. Η νίκη σήμερα απέναντι στον Απόλλων Σμύρνης είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Το σενάριο της ήττας δεν πρέπει καν να μας περνάει από το μυαλό και για αυτό σε λίγες ώρες από τώρα ο Νίκος Αναστόπουλος και οι παίκτες του καλούνται να δείξουν το καλό τους πρόσωπο ώστε να επιστρέψουν στη Θεσσαλονίκη με τους 3 βαθμούς της νίκης.

Αν μια ομάδα σε αυτή την κατηγορία εκτός του ΑΡΗ μας ξεχωρίζει αυτή σίγουρα είναι ο Απόλλων Σμύρνης. Το ότι φιγουράρει στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και με ένα "μαξιλαράκι ασφαλείας" διαφορά αυτό ακριβώς δείχνει. Παρόλα αυτά ο καλός ΑΡΗΣ δεν έχει τίποτα να φοβηθεί σε αυτή την κατηγορία και τα πάντα εξαρτιώνται από τους παίκτες μας. Νέα πρόσωπα αναμένεται να δούμε στη Ριζούπολη με τους Ταυλαρίδη, Σόουζα και Γκαρσία να βάζουν υποψηφιότητα για μια θέση στην αρχική ενδεκάδα. Ο Νέτο είναι κανονικά στην αποστολή όπως και ο Μακουτά που κόντρα στον Ολυμπιακό άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Η συμμετοχή του Τάτου θα κριθεί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να λύσει ο Αναστόπουλος σήμερα. Ο Ανάκογλου ως τώρα δεν δείχνει ικανός να καλύψει το κενό του Τάτου, σε αντίθεση με τον Γκαρσία που στη Λαμία με το που μπήκε μεταμόρφωσε ολόκληρη την ομάδα. Φυσικά σημαντικό ρόλο στο πως θα αγωνιστεί σήμερα ο ΑΡΗΣ παίζει και η προσέγγιση του Νίκου Αναστόπουλου σε αυτό το παιχνίδι. Άπαντες είδαν ότι στην Λαμία παρά την όποια έλλειψη μαχητικότητας και αποτελεσματικότητας των παικτών μας, ο "κλεφτοπόλεμος" δύσκολα να οδηγούσε σε κάτι καλό... Πέρα ίσως από τον βαθμό της ισοπαλίας που χάθηκε στις καθυστερήσεις η ομάδα μας δύσκολα να πετύχαινε κάτι παραπάνω. Και αυτό είναι κάτι που δεν θα πρέπει να το ξαναδούμε.

Δεν χρειαζόταν το χειρουργείο του Καλογερόπουλου στη Λαμία για να είμαστε υποψιασμένοι για τη διαιτησία. Άλλωστε μια ζωή ο ΑΡΗΣ απέναντι σε αυτό το σύστημα ήταν, είναι και θα είναι. Παρόλα αυτά το όνομα του Μάνταλου δεν γίνεται να μας αφήσει "ασυγκίνητους". Γνωστό πρωτοπαλίκαρο που συχνά πυκνά αναλαμβάνει "δύσκολες αποστολές" και τις φέρνει εις πέρας με κάθε κόστος. Ο διαφορετικός τρόπος που σφυρίζει από παιχνίδι σε παιχνίδι βγάζει μάτι και προκαλεί περίεργες απορίες. Στο παιχνίδι με τον Πλατανιά όπου ήταν η αρχή της κατρακύλας προς τη Γ Εθνική είχε βάλει με μεγάλα γράμματα την υπογραφή του. Ας ελπίσουμε σήμερα να είναι διαφορετική η αποστολή του αλλά και η ομάδα μας να μην του δώσει την ευκαιρία όπως απλόχερα έδωσε στον Καλογερόπουλο στην Λαμία. ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΙΚΗ!