Αν και όπως ήταν φυσιολογικό με αυτές τις πίκρες που έχουμε πάρει απο τον μπασκετικό ΑΡΗ τα φετινά πλέιοφς αναγκαστικά τα βλέπω πιο χαλαρά, πιο αδιάφορα, πιο ξενέρωτα. Μετά όμως απο το ξεντρόπιασμα των διαιτητών και των παικτών του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ θέλω όσο τίποτε άλλο να κερδίσω σήμερα! Όχι γιατί θα καταφέρουμε να κάνουμε το μπρέικ και να σώσουμε την χαμένη χρονιά αλλά για να τους χαλάσουμε την ηρεμία τους και το όμορφο κλίμα που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν πριν το final four. Το οτι δεν θα μας αφήνανε το ξέραμε απο πριν και απλά το παιχνίδι στο ΣΕΦ ήταν η επιβεβαίωση των φόβων μας αλλά νομίζω σε ένα γεμάτο Παλέ τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Με τόσες φωνές πάνω απο το κεφάλι του θα αναγκαστεί να το σκεφτεί λίγο παραπάνω ο διαιτητάκος πριν ανακαλύψει σφύριγμα υπέρ του Ολυμπιακού ή πριν κλείσει τα μάτια σε οφθαλμοφανέστατες παραβάσεις των αντιπάλων. Έτσι κι αλλιώς το πιο πιθανό είναι το σημερινό παιχνίδι να είναι το τελευταίο εντός έδρας για αυτό καλό είναι όλοι εσείς που το σκέφτεστε να κάνετε τον κόπο να έρθετε ως το Παλέ και να δείξετε με την παρουσία σας σε όλους αυτούς της διοίκησης οτι ο κόσμος της ομάδος διψάει για να ξαναδεί τον ΑΡΗ πρωταγωνιστή. Τελευταίο παιχνίδι είναι, ας δείξουμε οτι είμαστε κοντά ενόψει και της νέας χρονιάς γιατί αυτό το καλοκαίρι θα είναι καθοριστικό για το μέλλον του μπασκετικού ΑΡΗ. Όσο για το αγωνιστικό νομίζω οτι ο Ντ.Μπλάτ είχε προετοιμάσει ιδανικά την ομάδα μέσα στο ΣΕΦ απλά στο Β ημίχρονο οι παίκτες μας δεν άντεξαν στην πίεση των διαιτητών αλλά και οι αντίπαλοι πήραν τα πάνω τους με όλο αυτό το σπρώξιμο. Θα πρέπει να δείξουμε εξίσου καλή κυκλοφορία της μπάλας, περισσότερη προσήλωση στην άμυνα και να μειώσουμε τα λάθη που στο ΣΕΦ στην επανάληψη κάναμε αρκετά. Ας πεισμώσουν κι άλλο οι παίκτες μας μετά απο αυτήν την άδικη ήττα και ας δώσουν ενα καλό μάθημα στα χαϊδεμένα παιδιά του Πειραιά έτσι για το "καλή τύχη" στο final four στο Παρίσι...

Αν και δεν το συνηθίζει ο Ντ. Μπλάτ δεν άντεξε και στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε το παιχνίδι αναφέρθηκε στα αστεία πράγματα που έγιναν σήμερα στο ΣΕΦ απο την πλευρά των 3 διαιτητών. Να πούμε οτι το είδαμε πρώτη φορά? Να πούμε οτι οι διαιτητές βρέθηκαν σε άσχημη μέρα? Να πούμε οτι δεν το περιμέναμε? Ότι και αν πούμε διαφορετικό θα είναι ψέματα και όσο και αν κάποιοι βολεύονται με το χάιδεμα αυτιών απο τα ΜΜΕ εμείς ποτέ δεν θα πάψουμε να φωνάζουμε για τον συνεχόμενο διασυρμό του Ελληνικού μπάσκετ και ας γινόμαστε γραφικοί. Ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έκανε ένα τέλειο παιχνίδι αλλά ξεκίνησε ιδιαίτερα καλά και ήταν πολύ μαχητικός δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στον Ολυμπιακό που για να βρει τον ρυθμό και να πάρει τα ηνία του αγώνα έπρεπε για άλλη μια φορά να γίνουν όργια. Τι ανύπαρκτα φάουλ εφευρέσεις σε κάθε επίθεση του Ολυμπιακού, τι επιθετικά φάουλ, τι βήματα και άλλες πολλές αλλοιώσεις των κανονισμών είδαμε σήμερα ώστε να έρθουν τα πάνω κάτω και ο υποψήφιος πρωταθλητής Ευρώπης να πάρει αυτήν την νίκη που αν γινόταν με Ευρωπαίους διαιτητές το παιχνίδι θα το είχε χάσει απο το Α ημίχρονο. Μια ματιά να ρίξει κάποιος στην στατιστική ανα δεκάλεπτα μπορεί πολύ εύκολα να διαπιστώσει οτι για άλλη μια φορά εκεί που δεν μπορούσε ο Ολυμπιακός να αντιδράσει, οι διαιτητές τον έσπρωχναν προς την ανάκαμψη. Στο πρώτο ημίχρονο που η ομάδα μας στο μεγαλύτερο διάστημα ήταν μπροστά στο σκορ με  διψήφια διαφορά πόντων οι βολές ήταν 16 για τον Ολυμπιακό και μόλις 2  για εμάς και χωρίς να υπάρχει διαφορά στα μακρινά σουτ ανάμεσα στις 2 ομάδες! Και όπως κάθε φορά με το που πήρε διαφορά ο Ολυμπιακός και φάνηκε να καθαρίζει το παιχνίδι αλλάξανε τα σφυρίγματα τους 100% ώστε να υπάρχει μια φαινομενική ισορροπία σε βολές και φάουλ απο στατιστική πλευρά. Για γέλια και για κλάματα μαζί. Αυτή η γελοία νοοτροπία που θέλει με το ζόρι Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό να παίζουν αντιμέτωποι στον τελικό του κυπέλλου και του πρωταθλήματος έχουν χαντακώσει το μπάσκετ και δεν το αφήνουν να σηκώσει κεφάλι. Μέχρι και οι ίδιοι τους οι οπαδοί τους απαξιώνουν και δεν πηγαίνουν στο γήπεδο... Και φυσικά όσο αφορά την Ευρώπη εκεί τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα για τον Ολυμπιακό(όπως και για τον Παναθηναϊκό) γιατί δεν θα έχουν τους προστάτες τους και μάλιστα υπάρχει και το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν και κακή διαιτησία. Κάτι που στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει ποτέ... Στο καθαρά αγωνιστικό όσο μπορούμε να το αναλύσουμε γιατί και οι παίκτες μας λογικό ήταν να επηρεαστούν απο τα σφυρίγματα θα έλεγα οτι παίξανε πολύ καλά και σε άμυνα και σε επίθεση. Κυρίως στην επίθεση είχαν εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας και βγάζανε συνεχώς ελεύθερα σουτ. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν οι έξυπνες πάσες μέσα στο καλάθι κυρίως απο τον Μπέτς που δεν μας είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο.  Πλέον η ομάδα μας παίζει με την πλάτη στον τοίχο και θα πρέπει πάση θυσία το απόγευμα της Δευτέρας να πάρουμε την νίκη. Μόνο και μόνο για να τους την σπάσουμε, να τους κουράσουμε και να τους αναγκάσουμε στο τρίτο παιχνίδι να βάλουν ακόμη πιο "αποφασισμένους" διαιτητές για να μην ξεφτιλυστούν...

Το Σάββατο στις 18.45(ΣΚΑΙ) η ομάδα μας αγωνίζεται κόντρα στον Ολυμπιακό μέσα στο ΣΕΦ και θα κυνηγήσει με όλες τις δυνάμεις της το μπρέικ που όπως ξέρουμε συνήθως στο πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι είναι η καλύτερη ευκαιρία για να αιφνιδιάσεις τον αντίπαλο σου. Αν και οι περισσότεροι θεωρούν το αποτέλεσμα αυτής της σειράς δεδομένο υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Το οτι σε λίγες ημέρες ο Ολυμπιακός θα συμμετάσχει στο Final Four της Ευρωλίγκας στο Παρίσι που είναι και ο βασικός του στόχος είναι κάτι που σίγουρα θα επηρεάσει τους αντιπάλους μας και θα πρέπει να το επωφεληθούμε. Όπως και να το κάνουμε σίγουρα όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού θα ανυπομονούν για εκείνα τα καθοριστικά παιχνίδια και θα έχουν λιγότερο το μυαλό τους στις αναμετρήσεις με τον ΑΡΗ μας. Φυσικά για να επωφεληθούμε απο οποιαδήποτε "αδράνεια" του Ολυμπιακού θα πρέπει πρώτα απο όλα εμείς να πιάσουμε το maximum της απόδοσης μας και να είμαστε συγκεντρωμένοι 40'. Άλλωστε όπως είδαμε φέτος σε όλες τις αναμετρήσεις κόντρα στην ομάδα του Πειραιά όχι μόνο τους δυσκολεύουμε όπως ανέφερε και ο Ντ.Μπλάτ αλλά μπορούμε και να τους κερδίσουμε όπως το κάναμε και στο κύπελλο όπου στις λεπτομέρειες χάσαμε την πρόκριση. Το θετικό για την ομάδα μας είναι οτι οι φαίνεται να έχουν ξεπεραστεί όλα τα προβλήματα τραυματισμών και έτσι θα είμαστε ακόμη πιο δυνατοί σε σχέση με τα τελευταία παιχνίδια όπου Χατζηβρέττας, Μπετς και Γουώλς είχαν απουσιάσει. Αυτό που περιμένουμε όλοι μας είναι να δούμε τους παίκτες μας να σκυλιάζουν και να δείχνουν έστω τώρα στο τέλος την δύναμη, την μαχητικότητα και το πάθος για την νίκη που δεν έδειξαν σε όλη την χρονιά. Αϊντε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ κάνε το θαύμα σου και τρέλανε μας για άλλη μια φορά!

Ούτε αυτήν την φορά τα κατάφερε η ομάδα απέναντι στο Μαρούσι που απο οτι φαίνεται όποτε αντιμετωπίζει την ομάδα μας "αφηνιάζει" σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όπως κόντρα στο Περιστέρι και στον Κολοσσό που ακόμη και μέσα στην έδρα του δεν μπόρεσε για περίεργο λόγο να κερδίσει! Με εντυπωσιακά ποσοστά ευστοχίας στα σουτ  3 πόντων και με αρκετά κρίσιμα σουτ υπο αντίξοες συνθήκες που βρίσκαν κόντρα σε κάθε λογική τον δρόμο προς το καλάθι η ήττα ήταν αναπόφευκτη για την ομάδα μας.  Φυσικά και εμείς απο την πλευρά μας χάσαμε αρκετά εύκολα σουτ και στα κρίσιμα σημεία του αγώνα οι επιλογές μας στην επίθεση ήταν τραγικές... Το ίδιο ισχύει και για την άμυνα μας που όταν αποφασίσαμε να πιέσουμε παραπάνω στην περιφέρεια οι αντίπαλοι μας απάντησαν με καλό passing game και σκοράρισμα με τους ψηλούς. Μέτρια πράγματα απο όλους σχεδόν τους παίκτες μας με φωτεινή εξαίρεση τον Τζέρεμι Ρίτσαρντσον που ήταν πάρα πολύ καλός αλλά και κάποια ξεσπάσματα του Κλάρκ που όμως δεν ήταν αρκετά για να μας δώσουν την νίκη γοήτρου. Με αυτόν τον άσχημο τρόπο η ομάδα μας ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και κατέλαβε την 7η θέση. Μια πορεία και μια θέση που μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω και σε μεγάλο βαθμό δικαιολογεί την απογοητευτική εικόνα του γηπέδου που με το ζόρι είχε 500 θεατές. Επόμενος αντίπαλος μας για τα πλέιοφς ο υποψήφιος πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός που για να είμαστε ρεαλιστές οι πιθανότητες μας για πρόκριση είναι ελάχιστες εαν όχι μηδαμινές μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ με την παρουσία του μας έχει στερήσει το δικαίωμα ακόμη και να ελπίζουμε. Το μόνο θετικό είναι οτι φτάνουμε στο τέλος, έτσι ώστε να μπορέσουμε να κοιτάξουμε πιο άνετα την επόμενη χρονιά και να προσπαθήσουμε να διαγράψουμε απο την μνήμη μας την φετινή μας αποτυχία... Μέχρι να έρθει λοιπόν το οριστικό τέλος το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή...

Σανμπασκετικός  Αρειανός έχω μάθει πάντα να έχω πίστη στην ομάδα, στα δύσκολα να είμαι ακόμη πιο κοντά και μέχρι τέλος να ελπίζω οτι μπορούμε να κάνουμε τις συνθήκες ανεξάρτητα απο τον βαθμό δυσκολίας. Παρόλα αυτά ο φετινός ΑΡΗΣ με τις εμφανίσεις και τα απίστευτα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του προσπαθεί να με πείσει να τα "παρατήσω" και να δω όλα τα υπόλοιπα ματς σαν αγώνες διαδικαστικού χαρακτήρα αναμένοντας απο τώρα την επόμενη χρονιά, κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για τον μπασκετικό ΑΡΗ. Χάσαμε το Eurocup, κοιτάξαμε τις πιαθνότητες μας στο πρωτάθλημα. Χάσαμε την εξάδα λέμε να δούμε μήπως έστω και τώρα η ομάδα μπορεί να βρει την ηρεμία της και να κάνει κάτι καλό. Κερδίζουμε στην Κυψέλη τον Πανελλήνιο πραγματοποιώντας καλή εμφάνιση και μέσα μας ελπίζουμε μήπως έχει αλλάξει οριστικά η κατάσταση και η ομάδα έδτω στο τέλος έχει αρχίσει και βρίσκει ρυθμό. Και να λοιπόν που οι ίδιοι οι παίκτες μας έρχονται πάλι να μας διαψεύσουν και να μας επαναφέρουν στην σκληρή πραγματικότητα που δεν είναι καθόλου κολακευτική για τον ιστορικό μας σύλλογο. Όσο για τον Μπλάτ μετά και απο αυτήν την ήττα νομίζω οτι κάποια στιγμή θα πρέπει να βγει δημόσια και να παραδεχτεί οτι το ρίσκο που πήρε με τον Γουώλς δεν του βγήκε. Όχι γιατί ο Γουώλς δεν είναι καλός παίκτης αλλά γιατί άφησε την ομάδα μόνο με έναν σέντερ την στιγμή που δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλο ψηλό και αναγκαστικά έφτιαξε μια τρελή χημεία μιας και όπως είναι λογικό δύσκολα εφαρμόζεις σωστή τακτική χωρίς ψηλό... Το να κυνηγάει ο ΑΡΗΣ επι 40' αυτην την Καβάλα στο σκορ που διατηρούσε συνεχώς διψήφια διαφορά λέει πάρα πολλά απο μόνο του. Ανύπαρκτη άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, κακές επιλογές στην επίθεση και ελάχιστα ξεσπάσματα που προσπαθούσαν να σώσουν την κατάσταση.  Και φυσικά με την λήξη και την επισημοποίηση της ήττας κάθεσαι το σκέφτεσαι λιγάκι και συνειδητοποιείς οτι με την φετινή μας πορεία το αποτέλεσμα ήταν φυσιολογικό. Αυτό όμως με το οποίο δεν μπορώ να συμβιβαστώ είναι το πως φτάσαμε ως εδώ. Και δεν μιλάω απλά για την βαθμολογική μας θέση αλλά για το πως ικανότατοι παίκτες που φοράνε την φανέλα του ΑΡΗ μας αντι να παίρνουν δύναμη απο αυτήν γίνονται φοβισμένα γατάκια. Για πολλά χρόνια στην μετα Γκάλη εποχή το βλέπαμε μπροστά μας, η  φανέλα του ΑΡΗ ήταν πανοπλία και όποιος την φορούσε έδινε το 200% των δυνατοτήτων του. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει αντιστραφεί εντελώς. Μετά και απο αυτήν την σεζόν μου έχει δημιουργηθεί η φοβία οτι μέχρι και ο Λεμπρόν Τζέιμς να έρθει μπορεί στην ομάδα μας να μην αποδώσει τα αναμενόμενα. Παρακολουθώντας την παράλληλη μετάδοση με τον αγώνα στα Τρίκαλα και έχοντας δει και άλλες φορές  τόσο την ομάδα των Τρικάλων όσο και την Καβάλα και άλλες σαφώς μικρότερες ομάδες απο τον ΑΡΗ τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα για το τι φταίει. Το μισό πάθος, αποφασιστικότητα, όρεξη και δίψα για την νίκη να δείχνανε οι παίκτες μας απο αυτές τις ομάδες τώρα θα ήμασταν τέταρτοι για πλάκα. Αντί για αυτό όμως βλέπουμε μια κομπλεξική ομάδα που παρακαλάμε να βρεθεί σε καλή μέρα για να πάρει την νίκη. Τώρα γιατί έχει καταλήξει έτσι ο ΑΡΗΣ μας είναι κάτι που δεν θέλω το αναλύσω αυτην την στιγμή(το εχω αναλύσει αρκετές φορές στο παρελθόν) αλλά ελπίζω οτι τόσο ο Γ.Δαμιανίδης όσο και οι υπόλοιποι που δείχνουν διάθεση να βοηθήσουν να έχουν ήδη εντοπίσει τα λάθη, να βρούν την λύση και να μην αφήσουν να ξαναζήσουμε τέτοια μαύρη χρονιά.

Όσο δύσκολο κι αν είναι λίγες ώρες πριν την μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών σε όλη την Ελλάδα για τον μεγάλο τελικό να ασχοληθείς με κάτι άλλο σίγουρα η σημερινή νίκη εμφάνιση του ΑΡΗΣ μας στην Αθήνα απέναντι στον Πανελλήνιο σκόρπισε μερικά χαμόγελα σε μια μπασκετική χρονιά γεμάτο αναποδιές και πίκρες. Φυσικά το να λέμε οτι αυτή η νίκη μας εξασφάλισε την είσοδο μας στα πλέιοφς μάλλον περισσότερο μας πληγώνει παρά μας κάνει να αισθανόμαστε οτι πετύχαμε κάτι. Ακόμη και η εξάδα για τη οποία υπάρχουν ακόμη μαθηματικές ελπίδες ουσιαστικά θα μας έδινε την ευκαιρία να φέρουμε στα πλέιοφς τα πάνω κάτω. Κάτι που πλέον γίνεται κάτι παραπάνω απο δύσκολο μιας και όπως όλα δείχνουν αντίπαλος μας θα είναι ο Ολυμπιακός. Βέβαια όταν μιλάμε για τον φετινό ΑΡΗ και αν αναλογιστούμε οτι σήμερα είδαμε κάποια ουσιαστικά δείγματα γραφής της μίνι προετοιμασίας του Ντ.Μπλάτ τότε όπως δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το χειρότερο αποτέλεσμα έτσι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και το καλύτερο. Η ομάδα ύστερα απο καιρό έπαιξε με πάθος, πίστεψε στις δυνάμεις της και παρόλο που στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα ήταν πίσω στο σκορ δεν εγκατέλειψε, πήρε το προβάδισμα και αποτελείωσε τον Πανελλήνιο φτάνοντας την διαφορά ακόμη και σε διψήφια νούμερα λίγο πριν το φινάλε. Και όλα αυτά με τις σημαντικότατες απουσίες του Μπέτς και του Χατζηβρέττα. Και αν για τον δεύτερο υπήρχε εναλλακτική λύση το κενό του Άγγλου σέντερ ήταν τεράστιο και δεν μπόρεσε να το καλύψει ούτε ο Ντικούδης που πραγματοποίησε κακή εμφάνιση αλλά ούτε και ο Σκορδίλης που αν και ξεκίνησε βασικός φάνηκε να μην πείθει τον Μπλάτ και τον άφησε στον πάγκο. Αυτός που κάλυψε το κενό του Μπέτς και με το παραπάνω ήταν ο Μάτ Γουώλς που μάζεψε 9 ριμπάουντ(!!!!), είχε 15 πόντους με καλά ποσοστά και 3 ασίστ! Μια απο τις καλύτερες εμφανίσεις του πραγματοποίησε και ο Ααρον Μάιλς που απο την στιγμή που άρχισε να ξεπερνάει το πρόβλημα τραυματισμού του έχει αρχίσει και δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Σίγουρα εαν ο Μάιλς ήταν απο την αρχή της χρονιάς ανάλογος των τελευταίων αγώνων ο ΑΡΗΣ δεν θα ήταν έβδομος σήμερα. Αυτός όμως που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στο παιχνίδι και όταν έκαιγε η μπάλα την ζητούσε διαρκώς και την έστελνε στο καλάθι του αντιπάλου ήταν ο Μιχάλης Κακιούζης που έδωσε την απάντηση του και μέσα στο γήπεδο μιας και πολλοί ήταν αυτοί που τον "κράξανε" για τις δηλώσεις του στην Ρόδο μετά απο την ήττα σε εκείνο το καθοριστικό παιχνίδι. Σε μέτρια επίπεδα κυμάνθηκαν οι υπόλοιποι που συνολικά όμως όλοι μαζί έπαιξαν εξαιρετική άμυνα και οδήγησαν τον Πανελλήνιο σε 18 λάθη. Ο Μπλάτ δήλωσε μετά το παιχνίδι οτι ο ΑΡΗΣ άσχετα με το τι πιστεύουν εχθροί και φίλοι στα πλέιοφς δεν θα κατεβούμε για πικ νικ και θα παλέψουμε για να "σκοτώσουμε" όποιον βρούμε μπροστά μας. Άντε να δούμε μπας και στο τέλος χαμογελάσει το χειλάκι μας...

Σε ένα αδιάφορο παιχνίδι απέναντι στην προβληματική και καταδικασμένη Ολύμπια Λάρισας η ομάδα μας χωρίς να αντιμετωπίσει ιδιαίτερη αντίσταση έφθασε σε μια άνετη νίκη που για να πούμε όμως τα πράγματα με το όνομα τους το τελικό σκόρ είναι εντελώς πλασματικό μιας και σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα η διαφορά ήταν γύρω στους 10 με 12 πόντους. Όπως είχαμε πει και πριν το παιχνίδι η διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες είναι τόσο μεγάλη που δεν χρειάστηκε καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία εμφάνιση. Μέτρια ποσοστά στην επίθεση, αρκετά λάθη και σκαμπανεβάσματα στην απόδοση χαρακτήρισαν το παιχνίδι μας. Εκεί όπου κρίθηκε ο αγώνας ήταν στην αδυναμία των παικτών της Ολύμπιας να βρούν αξιόπιστες λύσεις κάτω απο το καλάθι όπου ο Μπέτς αν και δεν βρέθηκε σε καλή μέρα πέτυχε αρκετούς πόντους όπως και ο Ντικούδης που συνέχισε τις καλές εμφανίσεις των τελευταίων αγώνων. Σε μέτρια επίπεδα κυμάνθηκαν οι περιφερειακοί μας που χάσανε αρκετά ελεύθερα σουτ. Αρκετά δραστήριος και πάλι ο Μάιλς που δείχνει σιγά σιγά να ξεπερνάει τον τραυματισμό του και να βρίσκει τον καλό του εαυτό. Αν και όπως δήλωσε ο Μπλάτ οτι είναι στενάχωρο που υπάρχει ένα απαισιόδοξο κλίμα στον κόσμο μας ότι όλα έχουν τελειώσει και η αποτυχία θεωρείται δεδομένη ενώ ακόμη το πρωτάθλημα δεν έχει ολοκληρωθεί και τα πλέιοφς δεν έχουν καν αρχίσει η αλήθεια οτι μετά την "περίεργη" νίκη/ανατροπή του Κολοσσού Ρ. μέσα στο Μαρούσι οι ελπίδες μας για είσοδο στην πρώτη 6άδα έχουν σχεδόν εξανεμιστεί και όπως και να το κάνουμε ο φετινός ΑΡΗΣ δεν μας έχει δείξει οτι μπορούμε να ελπίζουμε σε μια έκπληξη εις βάρος του Ολυμπιακού που θα είναι όπως όλα δείχνουν ο αντίπαλος μας στα πλέιοφς. Παρόλα αυτά δεν νομίζω να υπάρχει δικαιολογία για την απαράδεκτη εικόνα του γηπέδου σήμερα όπου μετα βίας υπήρχαν 1000 άτομα... Η μεγαλύτερη αποτυχία του φετινού ΑΡΗ δυστυχώς είναι η εγκατάλειψη απο τους ίδιους του τους οπαδούς. Όσο για εσάς όλους που έχετε απαξιώσει αυτόν τον τεράστιο σύλλογο μπορείτε να αισθάνεστε πλέον και δικαιωμένοι μιας και ούτε Βιτόρια πήγαμε αλλά ούτε και στην 6άδα απο οτι φαίνεται θα πλασαριστούμε όπως μερικοί απο εμάς ελπίζαμε...

Και να τελικά που ενα παιχνίδι που αρχικά δεν ήταν να γίνει λόγο της κατάπτωσης της εγγυητικής επιταγής της Ολύμπιας τελικά θα διεξαχθεί κανονικά την Κυριακή στις 17.00 στο Αλεξάνδρειο μιας και εκτός απο την διεξαγωγή ή όχι του αγώνα ακόμη και η ώρα έναρξης του παιχνιδιού ήταν για αρκετό καιρό στον "αέρα". Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελα να κερδίσουμε τον αγώνα στα χαρτιά όχι μόνο γιατί σαν ΑΡΗΣ γουστάρω να κερδίζω τους αγώνες με την αξία μου μέσα στο γήπεδο αλλά και γιατί μετά το στραπάτσο στην Βαλένθια ένα τέτοιο παιχνίδι που θα έχει περισσότερο χαρακτήρα προπόνησης νομίζω οτι θα κάνει πολύ καλό την δεδομένη χρονική στιγμή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι μοναδικός τρόπος για να εξιλεωθεί(ως ενα σημείο) αυτή η ομάδα είναι να κάνει την αντεπίθεση της στο φινάλε του πρωταθλήματος σε αυτά τα 4 παιχνίδια που έχουν απομείνει και στην συνέχεια να διεκδικήσει στα πλέιοφς ότι μπορεί καλύτερο. Παράλληλη με όλη την προσπάθεια που γίνεται η ατυχία που μας καταδιώκει απο την αρχή της χρονιάς έκανε και πάλι την εμφάνιση της με θύμα αυτήν την φορά τον Μάτ Γουώλς που θα μείνει για μερικές μέρες εκτός προπονήσεων και φυσικά θα χάσει τον αγώνα της Κυριακής. Όχι οτι η απουσία του μας ανησυχεί για την συγκεκριμένη αναμέτρηση αλλά μετά ακολουθεί το σημαντικότατο παιχνίδι με τον Πανελλήνιο στην Αθήνα όπου πρέπει πάση θυσία να κερδίσουμε και εκεί νομίζω οτι είναι κάτι παραπάνω απο απαραίτητη η παρουσία του και η καλή αγωνιστική κατάσταση. Μπορεί οι ελπίδες μας να είναι λίγες αλλά θα πρέπει να παλέψουμε μέχρι τέλος. Στο κάτω κάτω αρκετή αδιαφορία και δημοσιοϋπαλληλίκι έχουμε δει φέτος απο τους παίκτες και νομίζω οτι έστω μια προσπάθεια παραπάνω για κάτι σχετικά καλό τώρα που φτάνουμε στο τέλος μόνο καλό θα κάνει. Αν και η απογοήτευση είναι μεγάλη νομίζω οτι το παιχνίδι κόντρα στην Ολύμπια είναι μια καλή ευκαιρία να βρεθούμε κοντά στην αγαπημένη μας ομάδα μιας και δεν υπάρχουν άλλες αγωνιστικές υποχρεώσεις και ήδη έχουμε καιρό να τραγουδήσουμε για τον ΑΡΗ μας. Όλοι λοιπόν ας αφήσουμε την στεναχώρια μας στην άκρη και ας βρεθούμε στο πλευρό του Θεού για ακόμη μια φορά στον μπασκετικό μας ναο!

Κόντρα σε όλα όσα πιστεύαμε και ελπίζαμε η ομάδα μας με μια ντροπιαστική εμφάνιση γνώρισε βαριά ήττα απο την Βαλένθια και δίκαια έμεινε εκτός  απο το φάιναλ φόρ της Βιτόρια. Αυτό που όλοι μας ζητούσαμε πριν αρχίσει το παιχνίδι απο τους παίκτες μας ήταν να μπούν δυνατά, να παλέψουν και να τα δώσουν όλα πάνω στο πάρκε. Δυστυχώς όμως αντι να δούμε τους παίκτες μας σαν λιοντάρια πάνω στο παρκέ τους είδαμε να  κρύβονται στα αποδυτήρια φοβισμένοι και να μην βγαίνουν ποτέ... Για ακόμη μια φορά οι παίκτες μας έδειξαν ανέτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός σημαντικού παιχνιδιού και σουτάρανε στο Α ημίχρονο με τραγικά ποσοστά. Και αν φαινόταν αρχικά  η ομάδα να είναι προσηλωμένη στα αμυντικά καθήκοντα ήρθε άλλη μια ανοησία απο τον Χατζηβρέττα όπου αντί να κοιτάξει να παίξει σωστά άμυνα προτίμησε να ανοίξει "παρτίδες"  με τον Νίλσεν.  Η συγκεκριμένη συμπεριφορά απο τον Χατζηβρέττα είναι κάτι που το έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές φέτος αλλά ποτέ στην πολυετή λαμπρή καριέρα του στον Παναθηναϊκό και νομίζω οτι αυτό πρέπει να μας λέει πολλά για την κατάσταση που επικρατεί φέτος στον ΑΡΗ μας αλλά και για το πως  αντιλαμβάνεται την παρουσία του στον συλλογό που τον έχρισε μάλιστα και αρχηγό. Αν και απο τον Ρίτσαρντσν περιμέναμε αρκετά σήμερα και αυτός βρέθηκε εγκλωβισμένος στο άγχος της πρόκρισης κάτι που φάνηκε μιας και άρχισε να σκοράρει απο το σημείο και μετά που είχαν κριθεί τα πάντα. Ο Γουώλς  αν και προσπάθησε και έδωσε αρκετές μάχες το κρύο του επιθετικό ξεκίνημα μας  στοίχισε αρκετά. Οι φοβίες που είχαμε εκφράσει όλοι μας κατα το παρελθόν για την περίπτωση που ο Μπέτς τραυματιστεί στα τελευταία παιχνίδια έχει πάρει σάρκα και οστά. Ο Άγγλος σέντερ εδώ και αρκετούς αγώνες έχει γυρίσει στις μέτριες εμφανίσεις που τον χαρακτηρίζουν σε όλη του την καριέρα με αποτέλεσμα και σήμερα ο ΑΡΗΣ να παρουσιαστεί ουσιαστικά χωρίς ψηλό. Κάτι που επέλεξε και ο Μπλάτ στην περισσότερη διάρκεια του αγώνα μιας και δεν θέλησε ουσιαστικά να δοκιμάσει άλλον ψηλό δίνοντας ελάχιστο χρόνο τόσο στον Ντικούδη όσο και στον Σκορδίλη. Όπως η πλειοψηφία των παικτών μας έτσι και το κοουτσάρισμα του Μπλάτ ήταν σχεδόν τραγικό... Παρά την αδυναμία στα μακρινά σουτ, την χαλάρωση στην άμυνα, τον εκνευρισμό συγκεκριμένων παικτών και τα τεράστια δυσανάλογα μαρκαρίσματα κυρίως κάτω απο το καλάθι ουσιαστικά δεν προσπάθησε να αλλάξει τίποτα. Θα μπορούσε κανείς να πει οτι ο Μπλάτ επέλεξε να παίξει σήμερα σχεδόν με μια 5άδα, μια 5άδα που απο την αρχή δεν του βγήκε αλλά παρόλα αυτά όμως δεν προσπάθησε να την αλλάξει. Μοναδικός που ξεχώρισε απο το σημερινό ναυάγιο ήταν ο Άαρον Μάιλς που ήταν η μόνη αξιόπιστη λύση στην επίθεση και θύμισε τον παλιό καλό του εαυτό. Και σήμερα η διαιτησία ήταν άκρως εχθρική αλλά με τέτοιες εμφανίσεις δεν νομίζω οτι αξίζει να μένουμε παραπάνω πάνω σε αυτό. Πλέον ο ΑΡΗΣ ο έχει φτάσει μόλις μια ανάσα για να σφραγίσει και επίσημα την αποτυχία της φετινής χρονιάς, μια αποτυχία για την οποία έχουν ευθύνη όλοι. Η διοίκηση για τις τραγικές καλοκαιρινές επιλογές, ο κόσμος που ουσιαστικά απο το καλοκαίρι έχει γυρίσει την πλάτη, ο προπονητής που δεν έχει καταφέρει να αλλάξει κάτι και πάνω απο όλα οι παίκτες που οι περισσότεροι απο αυτούς δείχνουν οτι δεν αντέχουν το βάρος της φανέλας του Αυτοκράτορα... Δύσκολο να μιλήσουμε για την συνέχεια σε ότι αφορά την φετινή χρονιά μιας και οι ελπίδες για κάτι καλό σχεδόν εξανεμίστηκαν τόσο με την σημερινή ήττα όσο και με αυτήν κόντρα στον Κολοσσό Ρόδου.  Μιας και απο οτι φαίνεται το παιχνίδι με την Ολύμπια Λάρισας θα το πάρουμε στα χαρτιά  θα αργήσουμε να ξαναδούμε τον ΑΡΗ μας να αγωνίζεται και μάλλον έτσι είναι καλύτερα ώστε να ηρεμήσουμε όλοι μας.  Ελπίζω αυτή η μαύρη χρονιά τουλάχιστον να αποτελέσει φροντιστήριο για αυτούς που έχουν το τιμόνι της ομάδος στα χέρια τους και να αρχίσουν όσο γίνεται πιο σύντομα να σχεδιάζουν την νέα χρονιά με στόχο να ξανακερδίσουν την χαμένη αξιοπρέπεια του μπασκετικού ΑΡΗ...