Παιχνίδι ιδιαίτερων συνθηκών αναμένεται να είναι αυτό που ξεκινάει σε λίγες ώρες στο Παλέ, εκεί όπου ο ΑΡΗΣ μας θα υποδεχθεί τον Πανελευσινιακό. Το ήσυχο και ευχάριστο απόγευμα που πολλοί θα περιμέναμε, μετά την φυγή του Αθηναίου πιθανόν να μετατραπεί σε ακόμη ένα αγχωτικό παιχνίδι που ίσως να κριθεί στις λεπτομέρειες. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν από μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ που έχει εμφανέστατο πρόβλημα στο σκοράρισμα φεύγει ο πρώτος σκορερ και πρώτος στις ασιστ λίγες ημέρες πριν τον αγώνα.

Η νίκη με τον Ηλυσιακό την προηγούμενη αγωνιστική καθησύχασε τους ανησυχούντες που έβλεπαν άσχημα σενάρια αλλά μετά τις τελευταίες εξελίξεις με μια πιθανή ήττα τα άσχημα σενάρια θα ξαναφουντώσουν για τα καλά. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για τον Μ.Μίνιτς και τους παίκτες του να παρουσιαστούν ιδιαίτερα σοβαροί και προσεκτικοί απέναντι στην ομάδα της Ελευσίνας που παίζει ένα από τα τελευταία της χαρτιά για την παραμονή στην κατηγορία.Τα "φώτα" λογικά θα πέσουν στους Γκίκα, Μποχωρίδη και Μούρτο που θα πάρουν περισσότερα λεπτά συμμετοχής και σίγουρα περισσότερες πρωτοβουλίες στην προσπάθεια να καλύψουν το κενό που άφησε ο πρώην συμπαίκτης τους. Ο Σενεγαλέζος Φαγιέ, μαζί με τους Αμερικάνους Τζόουνς και Τέρνερ είναι οι μεγαλύτερες απειλές, ενώ και ο Παπαμακάριος θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα γιατί μπορεί να σου κάνει την ζημιά. Παρόλα αυτά κλειδί στη νίκη θα αποτελέσει το επιθετικό κομμάτι της ομάδος γιατί όσο καλή και αν είναι η άμυνα επιδόσεις σαν αυτές της προηγούμενης αγωνιστικής ελάχιστες φορές οδηγούν στη νίκη.

Ο κόσμος φυσικά και πρέπει να στηρίξει, ιδίως σε δύσκολες στιγμές σαν και αυτές αλλά κάποια στιγμή είναι καλό και η εκάστοτε διοίκηση να σκεφτεί αυτόν τον κόσμο που ακόμη και σε μια μετριότατη χρονιά βλέπει την ομάδα του να λειτουργεί σαν την τελευταία ομαδούλα της Α1. Το να ζητάμε την τυφλή στήριξη του κόσμο πατώντας στην αγάπη για την ομάδα είναι η πιο εύκολη λύση που βολεύει. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική και ελπίζω κάποια στιγμή να την δούν οι δοικούντες. Όλοι στο Παλέ για να αποφύγουμε τα χειρότερα!

Από το 2007 που πρωτοξεκίνησε το PlanetARIS.gr αν κάπου ασκήσαμε ιδιαίτερα σκληρή κριτική ήταν πάντα το τμήμα μπάσκετ και τα άτομα που μας εκπροσωπούσαν εντός και εκτός παρκέ. Ο λόγος απλός και ξεκάθαρος. Ο μπασκετικός ΑΡΗΣ είναι τεράστιο μέγεθος και τα ημίμετρα, οι χαμηλοί τόνοι και οι χαμηλοί στόχοι ιδίως στο τραγικό Ελληνικό πρωτάθλημα που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια δεν μας ταιριάζουν. Με αυτό το σκεπτικό ακόμη και από τον ΑΡΗ της Ευρωλίγκας απαιτούσαμε καλύτερο μπάσκετ και ακόμη καλύτερα αποτελέσματα. Γιατί πολύ απλά είσαι η μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα! 

Με το παραπάνω σκεπτικό αντιμετωπίσαμε από την αρχή και τη διοίκηση Αρβανίτη χωρίς ούτε για μια στιγμή να λησμονούμε τα χρέη που παρέλαβε από τις προηγούμενες διοικήσεις και τον παράλληλο αγώνα οικονομικής εξυγίανσης που ως τώρα φαίνεται να τον κερδίζει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχόμαστε τα πάντα και με έναν κυνισμό που δεν ταιριάζει στους οπαδούς του Αυτοκράτορα να λέμε ζήτω ο μέγας προπονητής Αγγέλου, υπέροχο το πλάνο με τους πιτσιρικάδες, δεν πειράζει που δεν παίζουμε Ευρώπη, δεν πειράζει που δεν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφές λόγω του απαγορευτικού της FIBA, δεν πειράζει που τους διαθέσιμους παίκτες τους προσπερνάμε, δεν πειράζει που ακόμη και αυτούς που τους "χρυσοπληρώνουμε" τους αφήνουμε στον πάγκο. Δεχθήκαμε έναν άπειρο προπονητή σαν το Β.Αγγέλου που το βιογραφικό ούτε κατά διάνοια δεν του επέτρεπε να αναλάβει την ομάδα. Μας τον παρουσίασαν σαν το απόλυτο κουμάντο και γύρω του έστησαν το σκηνικό ενός πολυετές πλάνου με βάση τους πιτσιρικάδες. Ένα πλάνο πολύ δύσκολα να εφαρμοσθεί γιατί 1) δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να κρατήσεις τους παίκτες που θέλεις, 2) χωρίς Ευρώπη και ανταγωνιστική ομάδα δεν δίνεις κίνητρο για διάκριση σε κανέναν φιλόδοξο παίκτη, 3) γιατί η νομοθεσία ακόμη και αν θέλεις να επενδύσεις σε παίκτες κάτω των 18 δεν σε ευνοεί.  Με αυτό το "επικοινωνιακό τρικ" πορευτήκαμε πέρσι προσπερνώντας ήττες ντροπής από ομάδες της πλάκας ανάξιες αναφοράς και εντελώς καλοπροαίρετα δεχθήκαμε ότι για μια επίθεση κόντρα στον Πανιώνιο η κακή περσινή χρονιά που από τύχη μας έφερε στην 6η θέση δεν κατέληξε σε καλή.  Και εκεί πάντα καλοπροαίρετα σκεφθήκαμε ότι υπάρχει πλάνο, υπάρχει προγραμματισμός, υπάρχει κορμός, υπάρχει χημεία για τη φετινή χρονιά και ο ΑΡΗΣ θα παρουσιαστεί καλύτερος. Ήρθε όμως το καλοκαίρι και άρχισαν τα παράλογα... Κανείς από τους 3 έμπειρους περιφερειακούς της περσινής χρονιάς δεν ανανεώθηκε συμπεριλαμβανομένου και του πρώτου σκόρερ της περσινής σεζόν Πάσαλιτς. Κανείς από τους διαθέσιμους ξένους ή κοινοτικούς δεν αποκτήθηκε ενώ υπήρχαν λύσεις, ενώ και στους Έλληνες προτιμήθηκαν παίκτες χωρίς εμπειρία στην Α1. Επένδυση πάνω στους Βεζένκοφ και Μποχωρίδη χωρίς να έχουν προλάβει να δείξουν την αξία τους σε επίπεδο Α1. Θέατρο του παραλόγου με τον Σαρικόπουλο, πανωλεθρία με Μαργαρίτη και Μπόγρη και καλοκαιρινό ανέκδοτο με την ανανέωση του Τζ.Χαντ. Και μέσα σε όλα αυτά ο ΑΡΗΣ είχε την τρομερή τύχη ο Βεζένκοφ να κάνει όντως εξαιρετική χρονιά παρά τα 18 του χρόνια και ο επί χρόνια ρολίστας Γ.Αθηναίου να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Και κάπως έτσι πορεύτηκε  ο ΑΡΗΣ με τον Αγγέλου να αναδεικνύεται φέτος μέχρι και σε ενός εκ των κορυφαίων προπονητών της Ευρώπης παρά την βαθμολογική θέση του ΑΡΗ, τις ήττες λόγω αδράνειας από τον πάγκο, τον κακό σχεδιασμό και φυσικά το αγωνιστικό πλάνο που δεν περιλάμβανε ποτέ τους ψηλούς μέσα στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδος. Και όταν μιλάμε για ψηλούς αναφερόμαστε στους Χαρίση και Σαρικόπουλο που πρόκειται για 2 από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες της ομάδος. 

Η "υπέρβαση" έγινε με την καλύτερη εμφάνιση της χρονιάς στον ημιτελικό κυπέλλου και κάπου εκεί όπου πιάσαμε ταβάνι άρχισε το "περιτύλιγμα" να φεύγει από πλάνο και τα ωραία λόγια να μην μπορούν να καλύψουν τις χτυπητές αδυναμίες της ομάδος. Ο άνθρωπος πάνω στον οποίο χτίστηκε αυτό το πλάνο ήταν ο πρώτος που πήδηξε από το καράβι. Ο Β.Αγγέλου χάρη στον τρομερό του μάνατζερ και τις εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις πήρε ένα ηγεμονικό συμβόλαιο στην Εφές  που δεν υπήρχε περίπτωση να έπαιρνε αν δεν καθόταν σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Οι αμπελοφιλοσοφίες του Β.Αγγέλου μπρος στο χρήμα πήγαν περίπατο αλλά αυτό κανονικά θα έπρεπε να πειράξει μόνο αυτούς που τον πίστεψαν. Το λυπηρό είναι ότι όταν πια αποκαλύφθηκε ότι το οικοδόμημα που θα έδινε όραμα στον κόσμο του ΑΡΗ χτιζόταν πάνω στην άμμο αντί να πρυτανεύσει η λογική ήρθε ο πανικός και μαζί ο Μ.Μίνιτς. Ένας προπονητής που μόνο από το "ύποπτο" παρελθόν του δεν έπρεπε να ξαναπατήσει στο Παλέ. Το απίστευτο κοουτσάρισμα του, τα χαμόγελα και οι ντροπιαστικές δηλώσεις του μετά τους αγώνες με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό θα αργήσουμε να τα ξεχάσουμε... Και όταν φυσικά συμβαίνουν όλα τα παραπάνω λογικό είναι και ο κάθε Αθηναίου να σε βλέπει σαν σκαλοπάτι στην καριέρα του και να σε αφήνει στα κρύα του λουτρού όταν καν δεν έχει κριθεί η παραμονή σου στην κατηγορία. Ναι μεν η νίκη στον Ηλυσιακό  ήταν καθοριστική αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο θα επηρεάσει την ομάδα η φυγή του πρώτου σκόρερ της ομάδος. Το ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο ΑΡΗΣ παλεύει να πιάσει την 6η θέση ευελπιστώντας οι ανταγωνιστές του να κάνουν ήττες εκτός προγράμματος είναι απλά η επιβεβαίωση της αποτυχίας που πλέον χωρίς τον δημοσιοσχετίστα Αγγέλου στο τιμόνι όλοι παραδέχονται...

Και φθάνουμε στην πηγή του προβλήματος που είναι η διοίκηση της ομάδος. Όχι ότι θα κάνω το λάθος να κατηγορήσω τον κ.Αρβανίτη και τους συνεργάτες του που μπήκαν μπροστά για να συμμαζέψουν την ΚΑΕ, ούτε φυσικά θα προσπεράσω την επιτυχία με το άρθρο 99. Ο κ.Αρβανίτης και τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης μπήκαν μέσω πρωτοδικείου για να κουμαντάρουν ένα καράβι που οι ιδιοκτήτες του το άφησαν ακυβέρνητο και καταχρεωμένο. Ο μπασκετικός ΑΡΗΣ έχει μετόχους. Μερικοί μάλιστα από αυτούς φέρεται να είναι μεγάλοι ευεργέτες του συλλόγου ανεξάρτητα που υπο την ανοχή τους έγιναν τα χρέη της ΚΑΕ και με την δική τους στήριξη η διοίκηση Αθανασιάδη στην ΠΑΕ έκανε "πλιάτσικο"(σύμφωνα με τους ισολογισμούς εν μέσω οικονομικής κρίσης εντός και εκτός ΠΑΕ).  Το μόνο που θα καταλογίσω στη διοίκηση Αρβανίτη είναι δεν τήρησε μια σημαντική υπόσχεση που είχε δώσει στον κόσμο του ΑΡΗ και αυτή ήταν η υπόσχεση μιας ειλικρινής σχέσης. Δεν υπάρχει λόγος να ωραιοποιούμε τα πάντα και να παραμυθιάζουμε τον κόσμο. Ας μας πουν ποιο είναι το αγωνιστικό μπάτζετ και δεν μπορέσαμε να πάρουμε ή να κρατήσουμε έναν αξιόλογο έμπειρο παίκτη, ας μας πουν για πόσα χρήματα δεν παίζουμε Ευρώπη, ας μας πουν για πόσα χρήματα δεν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφές, ας μας πουν αν έχουμε τη δυνατότητα να κρατήσουμε παίκτες σαν τον Βεζένκοφ και τον Μποχωρίδη, ας μας πουν πως θα πληρωθεί του χρόνου το 99, ας μας πουν ποιοι θα είναι οι στόχοι της επόμενης χρονιάς, ας μας πουν αν οι παίκτες φέτος είναι πληρωμένοι, ας μας πουν ποια είναι η στήριξη των μετόχων. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να πορευτεί με ρεαλισμό προσπαθώντας να είναι ανταγωνιστικός σύμφωνα με τα δεδομένα του Ελληνικού πρωταθλήματος. Έπρεπε να επενδύσει σε νεαρούς παίκτες με εμπειρία στην Α1 και να πλαισιώσει τους "πιτσιρικάδες" με έμπειρους ακόμη και αν αυτοί είναι ρολίστες όπως για παράδειγμα ήταν ο Αθηναίου. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να παίξει Ευρώπη για την υστεροφημία του αλλά και για να δελεάσει παίκτες και χορηγούς. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να έχει στόχους και όχι να φοβούνται οι άνθρωποι του να πουν την λέξη νίκη. Έστω και τώρα ας παραδεχθούμε σαν μπασκετικός ΑΡΗΣ την αποτυχία, ας βάλουμε μια διαχωριστική γραμμή και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε από του χρόνου για έναν καλύτερο ΑΡΗ. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια... 

Είχαμε τονίσει πριν το παιχνίδι, ότι ενδεχόμενο αρνητικό αποτέλεσμα πιθανόν να μας έμπλεκε στα σενάρια υποβιβασμού και με αυτά που μας έχει δείξει ο φετινός ΑΡΗΣ το ψυχολογικό βάρος μιας τέτοιας κατάστασης πολύ πιθανόν να λύγιζε τους παίκτες μας ακόμη και σε φαινομενικά εύκολα εντός έδρας παιχνίδια όπως αυτό με τα Τρίκαλα και την Ελευσίνα. Σήμερα όμως ο ΑΡΗΣ χάρη στην εξαιρετική του άμυνα κατάφερε να φθάσει στη νίκη και να δίωξει κάθε αρνητική σκέψη οριστικά. 

Ο Ηλυσιακός σήμερα έπαιζε ένα από τα τελευταία του χαρτιά και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να χαρακτηριστεί το παιχνίδι ιδιαίτερα δύσκολο. Ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και από την αρχή είχε τα ηνία του αγώνα. Το +11 του ημιχρόνου αυτό ακριβώς δείχνει. Το καταραμμένο τρίτο δεκάλεπτο έκανε για ακόμη μια φορά την εμφάνιση του  και με επιμέρους σκορ 24-12 ο Ηλυσιακός πήρε για πρώτη φορά κεφάλι στο σκορ. Ευτυχώς ο ΑΡΗΣ στην τέταρτη περίοδο βρήκε τα ψυχικά αποθέματα, έσφιξε την άμυνα του και με μπροστάρη τον Μ.Πελεκάνο που πέτυχε 9 συνεχώμενους πόντους πήρε την καθοριστική νίκη. Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Πελεκάνος που έκανε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του, ενώ και ο Γ.Αθηναίου παρά τα άσχημα ποσοστά με  τους 17 πόντους που πέτυχε βοήθησε στο να έρθει η νίκη. Τη βρώμικη δουλειά έκανε ο Βεζένκοφ σήμερα που εκτός από τους 8 πόντους που πέτυχε, μάζεψε 12 ριμπάουντ, μοίρασε 2 ασίστ, είχε ένα κλέψιμο σε 26' χωρίς μάλιστα να υποπέσει σε ούτε ένα λάθος. Και σε αυτό το παιχνίδι ο Μ.Μινιτς φάνηκε να εμπιστεύεται τους ψηλούς του σε αντίθεση με τα πρώτα παιχνίδια και αυτό μόνο ως θετικό μπορεί να κριθεί.

Με αυτή τη νίκη η ομάδα μας όχι μόνο γλίτωσε τα χειρότερα αλλά σε συνδυασμό με την απρόσμενη εντός έδρας ήττα του Απόλλων Πατρών από τα Τρίκαλα αρχίσαμε να ξαναρίχνουμε και κλεφτές ματιές προς τα πάνω. Αν αύριο ηττηθεί και ο ΚΑΟΔ από το Ρέθυμνο ίσως η υπόθεση 6η θέση να μην έχει τελειώσει οριστικά. Όλα αυτά φυσικά δεν αποτελούν λόγοι για να πανηγυρίζουμε, ούτε καν για να αισθανθούμε κάποιου είδους ικανοποίηση. Με όλα αυτά όμως που συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ, στο βόλεϊ και σε άλλα τμήματα του συλλόγου αναγκαστικά πηγαίνουμε με το γνωστό "το μη χείρον, βέλτιστον".

Με το όμορφο περιτύλιγμα στα μακροχρόνια πλάνα να ξεφτίζει από νωρίς και τους έτσι και αλλιώς ανούσιους στόχους να απομακρύνονται ο ΑΡΗΣ θα προσπαθήσει να κάνει το απόλυτο στα 5 εναπομείναντα παιχνίδια μπας και οι συγκυρίες τα φέρουν τα πράγματα έτσι και τελικά ο στόχος της 6ης θέσης επιτευχθεί παρά τα σημερινά αρνητικά δεδομένα. Ένας στόχος που έτσι και αλλιώς  προέκυψε στην πορεία μιας και το αρχικά σεμνό ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά έγινε προς την ανάποδη κατεύθυνση. Οι λόγοι πολλοί αλλά θα αναλυθούν κάποια άλλη στιγμή μιας και αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι ο ΑΡΗΣ να κερδίσει και τουλάχιστον να διαλυθούν τα οποιαδήποτε σενάρια εμπλέκουν τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού στην μάχη παραμονής στην Α1...

Ότι σπείραμε το καλοκαίρι θερίζουμε τώρα με τον Μ.Μίνιτς όπως έχει αποδειχθεί να είναι μια συνέχεια των πολλών κακών επιλογών της διοίκησης Αρβανίτη. Η οδυνηρή ήττα από τον Απόλλων Πατρών στο Παλέ και η αδυναμία να κερδίσεις τον χειρότερο(και βαθμολογικά αδιάφορο) Ολυμπιακό όλων των εποχών αυτό έδειξε. Τώρα το αν απέναντι σε μια ομάδα σαν τον Ηλυσιακό που παίζει ίσως το τελευταίο του χαρτί για να σωθεί στο αυριανό παιχνίδι καταφέρουμε να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό είναι κάτι που θα το διαπιστώσουμε πάνω στο παρκέ.  Αν και πολύ διαφορετικός ο Ηλυσιακός σε σχέση με την ομάδα που κερδίσαμε με χαρακτηριστική ευκολία στο παιχνίδι του πρώτου γύρου, οι 4 ξένοι που διαθέτοι καθώς και οι έμπειροι Έλληνες όπως ο Χατζής, ο Καυκής και ο Δορκοφίκης δεν φαίνεται να είναι αρκετοί για να το κρατήσουν στην κατηγορία. Με τον φετινό όμως ΑΡΗ δύκολα κανείς μπορεί να θεωρήσει κάποιο παιχνίδι εύκολο. Ο Μίνιτς στα τελευταία παιχνίδια δείχνει να έχει αρχίσει να εμπιστεύεται τους ψηλούς της ομάδος και να αρχίσει να ζητάει να περνάει η μπάλα κοντά στο καλάθι. Εκεί ακριβώς που πρέπει να χτυπήσουμε μιας και ο Ηλυσιακός εκτός του Σενεγαλέζου Μπόντζ δεν έχει κάποιον άλλο αξιόλογο ψηλό. Ενώ αν ρισκάρουμε με τα μακρινά σουτ τότε σε περίπτωση που το παιχνίδι κριθεί στις λεπτομέρειες δύσκολα να βρούμε τις λύσεις.  Η παράδοση είναι με το μέρος μας και ακόμη και σε χρονιές που ο Ηλυσιακός είχε σαφώς καλύτερη ομάδα εύκολα ή δύσκολα καταφέρναμε και φεύγαμε νικητές. Αρκετά αρνητικά ρεκόρ έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια, όπως και πολλές θετικές παραδόσεις έχουν τερματιστεί. Ας μην σημειώσουμε άλλη μια.

Η 6αδα μπορεί να μοιάζει μακρινή αλλά η επικίνδυνη ζώνη βρίσκεται πιο κοντά. Και σύμφωνα με όσα έχουμε δει αν αυτή η ομάδα φθάσει στο σημείο να αρχίσει να ιδρώνει και να χρειάζεται πάση θυσία νίκες για να σωθεί δύσκολα να βρει τα ψυχικά αποθέματα για να ανταπεξέλθει. Για αυτό λοιπόν με μια νίκη αύριο ουσιαστικά διώχνουμε κάθε αρνητική σκέψη και προχωράμε στη συνέχεια ευελπιστώντας σε κάτι καλύτερο από την 10η θέση που βρισκόμαστε σήμερα. Και φυσικά με την ελπίδα ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι  έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους ενόψει της επόμενης χρονιάς...

Στα σκουπίδια πέταξε την τεράστια ευκαιρία που δόθηκε στην ομάδα μας σήμερα για να σπάσει μια αρνητική παράδοση αρκετών ετών και να πάρει μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό. Μια νίκη που θα μας κρατούσε ζωντανούς στην μάχη για την 6η θέση και την ελπίδα ότι στα πλέιοφς θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο αλλά από την στιγμή που αδυνατείς να κερδίσεις τον χειρότερο Ολυμπιακό που πέρασε από το Παλέ τα τελευταία 10 χρόνια(τουλάχιστον) τότε ίσως να μην μας αξίζει κάτι παραπάνω από την 10η θέση που βρισκόμαστε σήμερα.

Αν η ομάδα που βρισκόταν απέναντι μας δεν φορούσε την φανέλα του Ολυμπιακού τότε η αναφορά ότι η συγκεκριμένη ομάδα είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης και μάλιστα για 2η συνεχόμενη φορά μάλλον θα προκαλούσε γέλιο. Εξαρχής γνωρίζαμε ότι ο Σπανούλης είναι σχεδόν ολόκληρος ο Ολυμπιακός, όπως και ότι ο Πρίντεζης αποτελεί σημαντικό παίκτη για αυτή την ομάδα αλλά ότι θα βρεθούν σε τόσο κακή ημέρα και όλοι οι υπόλοιποι παίκτες ήταν κάτι που μας ξάφνιασε. Βλέποντας τον Μίνιτς παραδόξως να μην επαναλαμβάνει τα λάθη των προηγούμενων αγωνιστικών(με εξαίρεση ίσως το υπερβολικό ροτέισον) και τον ΑΡΗ μας έστω και με ένα προβάδισμα 4 πόντων να είναι σχεδόν για 35' μπροστά εύκολα ή δύσκολα πιστέψαμε ότι η νίκη θα έρθει. Έλα όμως που ξεχάσαμε τον πανικό που διακατέχει όλους τους παίκτες μας όταν μπαίνουμε στα τελευταία λεπτά του αγώνα και η μπάλα καίει... Εκεί είδαμε τον γνωστό κακό ΑΡΗ που με ανάλογα 5λεπτα  κατάφερε να ηττηθεί από τον Πανιώνιο, τον Απόλλων Π., τα Τρίκαλα και 2 φορές από τον μπάογκ. 6 δικά μας παιχνίδια(μαζί με το σημερινό) όπου χάθηκαν με πανομοιότυπο τρόπο και αν τα είχαμε κερδίσει θα μιλούσαμε για έναν ΑΡΗ ικανό να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια και όχι έναν ΑΡΗ που θα πρέπει να ξαναχτιστεί σχεδόν από την αρχή αν θέλουμε να μην ξαναζήσουμε χρονιές σαν τις τελευταίες. Είναι άδικο να κρίνουμε την συνολική παρουσία των παικτών μόνο από τα τελευταία λεπτά του αγώνα αλλά για πολλοστή φορά φάνηκε ότι αυτή η ομάδα με μόλις έναν έμπειρο περιφερειακό παίκτη που δεν θα έτρεμε στα τελευταία λεπτά και μπορούσε να βγάλει μια φυσιολογική επίθεση θα είχε πολύ διαφορετική πορεία. Όπως φυσικά και με έναν άλλο προπονητή που ακόμη και όταν αποφεύγει τις γνωστές του γκάφες στα κρίσιμα σημεία είναι και αυτός ένας απλός παρατηρητής από τον πάγκο. Ούτε ένας παίκτης από αυτούς που είχε ο Ολυμπιακός σήμερα δεν θα μπορούσε να κάνει την διαφορά αν ήταν φέτος στον ΑΡΗ μας. Μέτριοι παίκτες που δίπλα σε έναν εξαιρετικό Σπανούλη έχουν καταφέρει να χτίσουν μια νοοτροπία νικητή, κάτι που δυστυχώς απουσιάζει εδώ και χρόνια από την ομάδα μας.

Δυσκολεύομαι να δώσω συγχαρητήρια στα "παιδιά" για την προσπάθεια τους για περίπου 35' μιας και αυτή ακριβώς η νοοτροπία μας έχει φέρει ως εδώ. Μαζί φυσικά με την πολυετή προσπάθεια μικρών παραγόντων και προπονητών να μας πείσουν ότι τα παιχνίδια με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ακόμη και εντός έδρας είναι "εκτός προγράμματος" και το μόνο που μπορούμε να κερδίσουμε είναι εμπειρίες, όπως σήμερα... Όπως χθες στο ποδόσφαιρο έτσι και σήμερα στο μπάσκετ εκτός συγκλονιστικού απροόπτου η χρονιά έλαβε τέλος. Τα εναπομείναντα παιχνίδια μοιάζουν περισσότερο με τυπική διαδικασία ως αγγαρεία και θέλοντας και μη το μυαλό όλων από τα μέσα Μαρτίου πηγαίνει στην επόμενη χρονιά. Μια χρονιά που καλό είναι προτού μας αναλύσει τα πλάνα του ο κ.Αρβανίτης και οι συνεργάτες του να κάνουν τον κόπο να μας εξηγήσουν με τι σκεπτικό χτίστηκε ο φετινός ΑΡΗΣ. Πως δηλαδή ενώ μιλούσαμε για κορμό από την προηγούμενη χρονιά δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε ούτε έναν από τους 3 περιφερειακούς παίκτες(Πάσαλιτς, Βεργίνης, Καραποστόλου) που ήταν πρώτοι σε χρόνο συμμετοχής, πως δεν μπορούσαμε να πάρουμε έναν ξένο από αυτούς που είχαμε δικαίωμα ενώ είχαμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στον Β.Αγγέλου ένα από τα υψηλότερα συμβόλαια προπονητή στην Α1, γιατί παρέμεινε στην ομάδα ο κουτσός Τζ.Χαντ  και γιατί δεν προτιμήθηκε κάποιος δευτεροκλασσάτος Έλληνας παίκτης την στιγμή που οι νεαροί Λαρετζάκης, Πουλιανίτης και Μήτογλου δεν υπολογιζόταν από τον προπονητή που τους διάλεξε. Έτσι απλά για να καταλάβουμε λίγο την φιλοσοφία των ανθρώπων στη διοίκηση γιατί αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω προς τις αρχές της σεζόν και θυμηθούμε τις "βαρυσήμαντες" δηλώσεις από τεχνικό τιμ, διοικητικούς και εξωδιοικητικούς μάλλον για κάποια άλλη ομάδα όπως αποδείχθηκε θα έπρεπε να μιλούσαν και όχι για τον φετινό ΑΡΗ που βρίσκεται πιο μακριά από την 6αδα(ο μεγάλος φετινός μας στόχος?!?!) από ότι στον υποβιβασμό...

ΥΓ. Παρακολουθώντας το κοουτσάρισμα του Μίνιτς στα τελευταία 2 παιχνίδια με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό κατέληξα ότι μάλλον στα προηγούμενα ήταν μεθυσμένος ή δεν είχε κοιμηθεί καλά το βράδυ...

Με την μίζερη νοοτροπία που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στον σύλλογο τα άλλοτε ντέρμπι κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους όπως είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μετατραπεί από τους διάφορους "μικρούς" παράγοντες, προπονητές και παίκτες  σε αγώνες εκτός προγράμματος που ως "στόχο" έχουμε τις πολύτιμες "εμπειρίες" που κερδίζουν οι παίκτες μας από αυτές τις ντροπιαστικές ήττες... Φέτος τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά και με τις "γερές βάσεις" που έβαλε ο Β.Αγγέλου από την αρχή της χρονιάς και τον "άξιο" συνεχιστή νίκη πλέον η 6αδα μοιάζει με έναν πολύ μακρινό στόχο. Αν λοιπόν ο Μ.Μίνιτς θέλουν και μπορούν να περισώσουν κάτι από αυτή την μαύρη χρονιά τότε σήμερα θα πρέπει να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται από τα μαλλιά και να πάρουν μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει πόσο δυνατή ομάδα είναι. Για αυτό άλλωστε και 2 συνεχόμενες χρονιές κατάφερε να κατακτήσει την Ευρωλίγκα κόντρα στα προγνωστικά. Αν και διαθέτει εξαιρετικούς παίκτες σε σημείο που μέχρι και αυτοί που μένουν εκτός 12αδας να μπορούσαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της Α1 απουσίες σαν αυτή του Σπανούλη και του Πρίντεζη είναι σημαντικότατες για τους σημερινούς μας αντιπάλους. Χωρίς αυτούς τους 2 παίκτες ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα και ο ΑΡΗΣ οφείλει να χτυπήσει το παιχνίδι στα ίσια και να κάνει ότι μπορεί για να το κερδίσει. Για αυτό καλό είναι ο Μίνιτς να βγάλει από το μυαλό τους λέξεις όπως "προπόνηση" που μας είχε πει μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την προηγούμενη αγωνιστική και να αφήσει τις ευκαιρίες για τους πιτσιρικάδες για άλλα παιχνίδια. Άλλωστε μετά τα χθεσινά αποτελέσματα ο ΑΡΗΣ θέλει μόνο νίκη για να παραμείνει στην διεκδίκηση της 6ης θέσης. Κλειδί στον αγώνα θα είναι η επιθετική ημέρα που θα βρεθούν παίκτες κλειδιά της ομάδος όπως ο Αθηναίου, ο Πελεκάνος και ο Βεζένκοφ. Από εκεί και πέρα εξίσου σημαντικό ρόλο θα παίξει αν ο Μίνιτς αποφασίσει να δώσει εντολή να περάσει η μπάλα κάτω από καλάθι, εκεί που κυρίως ο Σαρικόπουλος έδειξε στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Αν δεν πάρουμε πόντους και από άλλους παίκτες ώστε να προβληματίσουμε την άμυνα του Ολυμπιακού τότε δύσκολα να φθάσουμε στη νίκη.

Με τις πίκρες αυτής της αγωνιστικής σεζόν να μην έχουν τελειωμό σε όλα τα τμήματα του συλλόγου ο Αρειανός όπως και χθες στο Κλ.Βικελίδης έτσι και σήμερα στο Παλέ θα πρέπει να βρει τα κουράγια και να σταθεί δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τις υπόλοιπες ομάδες είναι η δυναμική του κόσμου μας αλλά και η αξιοθαύμαστη αφοσίωση στην ομάδα. Μπορεί οι αγωνιστικοί στόχοι να μην μας εκφράζουν αλλά το καθήκον μας επιβάλλει να είμαστε εκεί. Για αυτό στις 18.00 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Παλέ!

Με την μίζερη νοοτροπία που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στον σύλλογο τα άλλοτε ντέρμπι κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους όπως είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μετατραπεί από τους διάφορους "μικρούς" παράγοντες, προπονητές και παίκτες  σε αγώνες εκτός προγράμματος που ως "στόχο" έχουμε τις πολύτιμες "εμπειρίες" που κερδίζουν οι παίκτες μας από αυτές τις ντροπιαστικές ήττες... Φέτος τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά και με τις "γερές βάσεις" που έβαλε ο Β.Αγγέλου από την αρχή της χρονιάς και τον "άξιο" συνεχιστή νίκη πλέον η 6αδα μοιάζει με έναν πολύ μακρινό στόχο. Αν λοιπόν ο Μ.Μίνιτς θέλουν και μπορούν να περισώσουν κάτι από αυτή την μαύρη χρονιά τότε σήμερα θα πρέπει να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται από τα μαλλιά και να πάρουν μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει πόσο δυνατή ομάδα είναι. Για αυτό άλλωστε και 2 συνεχόμενες χρονιές κατάφερε να κατακτήσει την Ευρωλίγκα κόντρα στα προγνωστικά. Αν και διαθέτει εξαιρετικούς παίκτες σε σημείο που μέχρι και αυτοί που μένουν εκτός 12αδας να μπορούσαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της Α1 απουσίες σαν αυτή του Σπανούλη και του Πρίντεζη είναι σημαντικότατες για τους σημερινούς μας αντιπάλους. Χωρίς αυτούς τους 2 παίκτες ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα και ο ΑΡΗΣ οφείλει να χτυπήσει το παιχνίδι στα ίσια και να κάνει ότι μπορεί για να το κερδίσει. Για αυτό καλό είναι ο Μίνιτς να βγάλει από το μυαλό τους λέξεις όπως "προπόνηση" που μας είχε πει μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την προηγούμενη αγωνιστική και να αφήσει τις ευκαιρίες για τους πιτσιρικάδες για άλλα παιχνίδια. Άλλωστε μετά τα χθεσινά αποτελέσματα ο ΑΡΗΣ θέλει μόνο νίκη για να παραμείνει στην διεκδίκηση της 6ης θέσης. Κλειδί στον αγώνα θα είναι η επιθετική ημέρα που θα βρεθούν παίκτες κλειδιά της ομάδος όπως ο Αθηναίου, ο Πελεκάνος και ο Βεζένκοφ. Από εκεί και πέρα εξίσου σημαντικό ρόλο θα παίξει αν ο Μίνιτς αποφασίσει να δώσει εντολή να περάσει η μπάλα κάτω από καλάθι, εκεί που κυρίως ο Σαρικόπουλος έδειξε στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Αν δεν πάρουμε πόντους και από άλλους παίκτες ώστε να προβληματίσουμε την άμυνα του Ολυμπιακού τότε δύσκολα να φθάσουμε στη νίκη.

Με τις πίκρες αυτής της αγωνιστικής σεζόν να μην έχουν τελειωμό σε όλα τα τμήματα του συλλόγου ο Αρειανός όπως και χθες στο Κλ.Βικελίδης έτσι και σήμερα στο Παλέ θα πρέπει να βρει τα κουράγια και να σταθεί δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τις υπόλοιπες ομάδες είναι η δυναμική του κόσμου μας αλλά και η αξιοθαύμαστη αφοσίωση στην ομάδα. Μπορεί οι αγωνιστικοί στόχοι να μην μας εκφράζουν αλλά το καθήκον μας επιβάλλει να είμαστε εκεί. Για αυτό στις 18.00 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Παλέ!

Σε δεύτερη μοίρα έχει περάσει αναγκαστικά το τμήμα μπάσκετ λόγω της δραματικής κατάστασης που βρίσκεται το ποδόσφαιρο αλλά και αυτής της διακοπής για το αστείο all star game που απευθύνεται στους 3000 με 4000 της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας που δίνουν το παρών στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Για όλους τους υπόλοιπους είναι απλά μια νεκρή μπασκετική περίοδος. 

Φυσικά το ρόλο του σε αυτή την παγωμάρα που υπάρχει και στον μπασκετικό ΑΡΗ έχει παίξει η κατρακύλα στη βαθμολογία όπου μετά την ήττα από τον Απόλλων Π. μέσα στο Παλέ οι όποιοι στόχοι υπήρχαν μοιάζουν να απομακρύνονται. Αν λοιπόν ο Μ.Μίνιτς και οι παίκτες του πιστεύουν ότι μπορούν να ρεφάρουν τις απρόσμενες εντός έδρας ήττες και με νίκες ανάλογες με αυτή στη Ν.Σμύρνη να πιάσουν την 6η θέση τότε αυτή η διακοπή 2 εβδομάδων αποτελεί την ιδανικότερη ευκαιρία ώστε όλοι μαζί να δουλέψουν σκληρά και να παρουσιασθούν σαφώς πιο δυνατοί στα εναπομείναντα παιχνίδια. Αυτό ακριβώς έγινε και με το φιλικό με τον ΚΑΟΔ και λογικά γίνεται καθημερινά στις προπονήσεις όπου συμμετέχουν όλοι κανονικά εκτός του Τζ.Χαντ που παρόλο που δεν έχει προσφέρει το παραμικρό από την αρχή της χρονιάς παραμένει ένα εξαιρετικό παιδί που σύμφωνα με τον πρώην προπονητή της ομάδος αξίζει να βρίσκεται στο ρόστερ και να αμοίβεται από τον ΑΡΗ... Ο Μίνιτς πάντως έχει δείξει ότι δεν τον εμπιστεύεται έτσι και αλλιώς αλλά με αυτές τις εμφανίσεις που έχει κάνει φέτος ο Χάντ δύσκολα να τον εμπιστευτεί οποιοσδήποτε προπονητής. Το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είναι πολύ δύσκολο αλλά αν παρουσιαστεί πάλι η ομάδα του Πειραιά χωρίς τον Σπανούλη και με ενδιάμεσο το δύσκολο παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα ίσως ο ΑΡΗΣ μας να έχει μια ευκαιρία να κάνει μια νίκη εκτός προγράμματος.

Αν το πρόβλημα του Μίνιτς από τότε που ήρθε στον ΑΡΗ ήταν το ότι δεν γνώριζε την ομάδα και δεν είχε χρόνο να δουλέψει αυτά που ήθελε πλέον αυτό παύει να ισχύει. Στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό η ομάδα έδειξε μια διαφορετική φιλοσοφία αξιοποιώντας τους ψηλούς και περνώντας διαρκώς την μπάλα κοντά στο καλάθι. Περιμένουμε λοιπόν να δούμε την ερχόμενη Δευτέρα την δουλειά που κάνουν εδώ και 2 εβδομάδες ο Μ.Μίνιτς και οι παίκτες του να βγαίνει πάνω στο παρκέ και ο ΑΡΗΣ να ξαναμπαίνει δυνατά στην διεκδίκηση της 6ης θέσης. Διαφορετικά στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι σε κάποιου είδους ισοβαθμία με τον ΚΑΟΔ μέσα που λόγω των 2 νικών να μας ανεβάσει πιο ψηλά.

Με φόντο τις αδιέξοδες συζητήσεις των μετόχων για την οικονομική στήριξη της ομάδος αλλά και το θέμα Μίνιτς που πέρασε στα ψιλά η ομάδα μας κατέβηκε στο σημερινό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ απέναντι στον Παναθηναϊκό με στόχο να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια της ομάδος αλλά και να αποκομίσει κάποια αγωνιστικά οφέλη ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε μιας και η ομάδα παρά τις απουσίες και την εξέλιξη του αγώνα με τη διαφορά να φθάνει στο +24 έδειξε μια σοβαρότητα και έναν ξεκάθαρο προσανατολισμό στο επιθετικό παιχνίδι του.

Στον φετινό ΑΡΗ η λογική δεν χωράει γιατί αν χωρούσε θα μιλούσαμε για τα σημαντικά οφέλη της ομάδος από την σημερινή αναμέτρηση. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ για τρίτη φορά φέτος(άλλες 2 φορές με Π.Μουρατίδη στον πάγκο) προσπάθησε να βάλει στο επιθετικό κομμάτι της ομάδος τους ψηλούς και τα κατάφερε σχεδόν με απόλυτη επιτυχία. Αυτό ακριβώς δείχνουν οι 20 ασιστ και το 10/11 δίποντα κάτω από το καλάθι αλλά και οι συνολικά 36 πόντοι που πέτυχε η ομάδα μέσα στη ρακέτα. Μέχρι και ο Βεζένκοβ που αγωνίσθηκε κυρίως στη θέση 3 λόγω των απουσιών του Πελεκάνου κα Χάντ τα 4 στα 5 δίποντα που ευστόχησε προήλθαν από ενέργειες κοντά στο καλάθι μετά από καλές συνεργασίες με τους συμπαίκτες του. Εξαιρετικός ο Ζ.Σαρικόπουλος όπως και ο Γ.Αθηναίου που αν και έμεινε στους 7 πόντους πραγματοποίησε μια πολύ ώριμη εμφάνιση και αξιοποίησε τους συμπαίκτες του με 9 ασίστ! Πέρα από τη δεδομένη διαφορά δυναμικότητας εκεί που ο υστέρησε σημαντικά η ομάδα μας σήμερα ήταν στην περιφερειακή άμυνα, κυρίως λόγω της παρουσίας του Βεζένκοφ στη θέση 3 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ακολουθήσει την πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας από τους παίκτες του Παναθηναϊκού.  Όλα τα παραπάνω θα ήταν είχαν ξεχωριστή σημασία αν μιλούσαμε για μια φυσιολογική ομάδα και έναν φυσιολογικό προπονητή. Το ότι το στυλ παιχνιδιού του σημερινού ΑΡΗ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τα προηγούμενα αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία που έχει δείξει ο Μ.Μινιτς από την πρώτη ημέρα που ήρθε στην ομάδα καθιστούν όλα αυτά που είδαμε μια "ευχάριστη παρένθεση", αν φυσικά μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει ευχάριστο ένα παιχνίδι διαδικαστικού χαρακτήρα που σχεδόν από το ξεκίνημα έμοιαζε με φιλικό παιχνίδι. Όταν λοιπόν βλέπεις τον Ζ.Σαρικόπουλο αλλά και τον Κ.Χαρίση να είναι αποτελεσματικοί κοντά στο καλάθι και όλη την ομάδα με πρωτεργάτη τον Γ.Αθηναίου να περνάνε πολύ ωραία την μπάλα κοντά στο καλάθι τότε λογικά έρχεται το ερώτημα στο μυαλό όλων μας γιατί στον αγώνα με τον Απόλλων Π. είδαμε επί 25' έναν ΑΡΗ χωρίς σέντερ που να σπαταλάει την ενέργεια του σε ένα φεστιβάλ άστοχων τριπόντων; Αν υπάρχει συνέχεια σε αυτό που είδαμε σήμερα τότε όλα καλά, διαφορετικά πάλι οδηγούμαστε στο απόλυτο τίποτα.

Σαν να μην φθάνει το ποδοσφαιρικό δράμα παρακολουθώντας και τον μπασκετικό ΑΡΗ να βρίσκεται στην 9η θέση του πρωταθλήματος πραγματικά ο Αρειανός φέτος δεν έχει από πουθενά να "πιαστεί". Μάλιστα πολλές φορές το τμήμα μπάσκετ γίνεται "οδηγός" για τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ. Για παράδειγμα όταν η συνταγή της επιτυχίας των ανθρώπων της ΚΑΕ για το άρθρο 99 δεν περιείχε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για συγκεκριμένους λόγους, είναι να απορεί κανείς για ποιο λόγο υπάρχει τόσο μεγάλος καημός όσο εκρεμμεί το άρθρο 99 στο ποδόσφαιρο να τρέχει παράλληλα και ΑΜΚ. Ενώ θα έπρεπε να μας προβληματίσει πως όταν στο μπάσκετ που απαιτούνται 200.000 ευρώ για να βγει η χρονιά και ενώ υπάρχουν οι "ενεργοί"  μέτοχοι της ομάδος που έχουν και αυτοί τις ευθύνες τους για τα χρέη, υπάρχει το ARIS Golden Club και μια σαφώς πιο σταθερή διοικητική κατάσταση το να μαζευτούν αυτά τα 200.000 ευρώ μοιάζει με γολγοθάς, πως ο κ.Στεφανίδης ευελπιστεί ότι αυτό το τρελό πλάνο με τα 3.000 ευρώ των "επιφανών" Αρειανών που θα οδηγήσουν στα 600.000 ευρώ μπορεί να πραγματοποιηθεί... 

ΥΓ. Ακούγοντας τον κ.Κουφό να σχολιάζει πραμγατικά συνειδητοποιείς πόσο κόμπλεξ έχουν κάποιοι άνθρωποι μέσα τους για τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού. Το πρότζεκτ με τους νεαρούς παίκτες του ΑΡΗ ο Ηλυσιακός ήταν αυτός που το πρωτοέκανε, ο Μποχωρίδης θα έπρεπε να πάει στον Παναθηναϊκό σε αντίθεση με τους νεαρούς του Παναθηναϊκού που θα πρέπει να πάνε σε άλλες ομάδες για να πάρουν χρόνο συμμετοχής, ο Βεζένκωφ πρέπει να φύγει και ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να ακολουθήσει τα βήματα του μπάογκ(!?!?!?!) που έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να είναι μέσα στην 4αδα... Πληροφοριακά ας ενημερώσει κάποιος τον κ.Κουφό ότι τα τελευταία 5 χρόνια ο συμπολίτης έχει τερματίσει 5ος, 3ος, 7ος, 5ος, 8ος αντίστοιχα... και σίγουρα δεν μπορεί να αποτελέσει "οδηγό" για καμία ομάδα, πόσο βέβαια για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ με τόσους τίτλους...

Τα "τρυπήματα" τελειωμό δεν έχουν... αφήσαμε τα ποδοσφαιρικά και περάσαμε στα μπασκετικά... Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε κάποιο σενάριο συνωμοσίας μιας και αυτή συμπαθητική φυσιογνωμία που λέγεται Μίλαν Μίνιτς μας κορόιδεψε μέσα στα μούτρα μας και κατάφερε με έναν εκνευριστικό τρόπο να θέσει σε μεγάλο βαθμό την ομάδα εκτός στόχων. Σε ένα παιχνίδι που οι παίκτες μας έβγαλαν απίστευτο πάθος ο Σέρβος προπονητής ξαφνικά είδε ένα όνειρο στο Β ημίχρονο ότι η συνταγή της επιτυχίας είναι να παίξει χωρίς κλασσικό 5αρι αλλά με τον τραυματία Ασημακόπουλο σχεδόν για όλο το υπόλοιπο του αγώνα. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί στην επανάληψη η μάχη των ριμπάουντ, να μην υπάρχει η δυνατότητα να περνάει η μπάλα κοντά στο καλάθι αλλά κυρίως οι Αμερικάνοι του Απόλλων να μην φοβούνται να μπουκάρουν στο καλάθι μας. Βλέπετε στο πρώτο ημίχρονο Χαρίσης(2 κοψίματα) και Σαρικόπουλος γέμιζαν την ρακέτα και δυσκόλευαν πολύ τις κοντινές προσπάθειες των αντιπάλων μας. Τι και αν όλο το γήπεδο ούρλιαζε επί 25' γιατί ήταν ολοφάνερο ότι η ομάδα έμοιαζε ανύμπορη έτσι, ο  Μ.Μίνιτς τον χαβά του. Αν σε αυτά βάλουμε το κόψιμο του ρυθμού του Μ.Πελεκάνου στο πρώτο δεκάλεπτο όπου ενώ είχε πετύχει 7 πόντους στα πρώτα λεπτά με τις παράλογες αλλαγές του Μίνιτς ο παίκτης πέτυχε στα υπόλοιπα 26' που αγωνίστηκε μόλις 6 αλλά και ότι για ακόμη μια φορά δεν πήρε τάιμ άουτ να κόψει το σερί του Απόλλων  συνθέτουν την εικόνα της "μπασκετικής απάτης" που λέγεται Μ.Μίνιτς. Τα συνεχόμενα 3ποντα στα τελευταία 15' του αγώνα απλά φανερώνουν τη "δουλειά" που γίνεται καθημερινά στις προπονήσεις.

Ένας άνθρωπος που και στην προηγούμενη θητεία του σε εκείνο το αλησμόνητο παιχνίδι με τον Ιωνικό Ν.Φ. είχε δώσει δείγματα γραφής για το ήθος του αλλά σήμερα ξεπέρασε κατά πολύ τον εαυτό. Υστερικές φωνές στους παίκτες του όταν το παιχνίδι είχε χαθεί, χαμόγελα με τη λήξη του αγώνα και ύβρεις προς οπαδό του ΑΡΗ που ήταν δίπλα στο παρκέ σαν συνοδός ατόμου σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο άνθρωπος βγήκε εκτός εαυτού μιας και ο Μ.Μίνιτς τον εξύβρισε γιατί αντιλήφθηκε ότι έλεγε στους παίκτες "Μην μασάτε, δεν το χάσατε εσείς, ο προπονητής το έχασε". Κατί δηλαδή που φώναζαν και οι 1500 φίλοι της ομάδος που βρέθηκαν στο Παλέ. Για κακή του τύχη πολλοί ήταν οι μάρτυρες στο περιστατικό, μερικοί από αυτούς και εξωδιοικητικοί παράγοντες και ελπίζω αυτή τη φορά το συγκεκριμένο γεγονός να μην περάσει στα ψιλά... Φυσικά και όλοι οι υπόλοιποι που ήμασταν σήμερα στο γήπεδο δεν μείναμε στο απυρόβλητο. Την μια σύμφωνα με τον Αγγέλου ήμασταν καρεκλάκια που φωνάζαμε και θέλαμε η ομάδα να χάσει, τώρα σύμφωνα με τον Μίντις γίναμε οι φίλαθλοι που δεν ξέρουμε πως να βοηθήσουμε την ομάδα γιατί στα δύσκολα θέλει στήριξη και όχι γιούχες... Οι γιούχες ήταν για τα χάλια σου Μίλαν Μίνιτς και όχι για την μάχη που έδωσαν τα παιδιά πάνω στο παρκέ.  Πήγαινε δες τι γίνεται στα άλλα γήπεδα και μέτα έλα να την  πεις στους 1500 φίλους του ΑΡΗ που Δευτεριάτικα ήρθαν στο Παλέ για να παρακολουθήσαν ρεσιτάλ μπασκετικής αηδίας από έναν ουρανοκατέβατο προπονητή.

Μόνο ως δέσμιους των μάνατζερ μπορώ να χαρακτηρίσω τους διοικούνες της ΚΑΕ μιας και αδυνατώ να καταλάβω πως μπορούν να κλείνουν τα μάτια σε αυτό το έκτρωμα. Από την αρχή η επιλογή του Μ.Μίνιτς ήταν αρκετά ύποπτη ενώ και η όλη του στάση στον τελικό πέρασε στα ψιλά. Σήμερα υπενθύμισε σε όλους που είχαν ξεχάσει γιατί είχε αποτελέσει παρελθόν στο προηγούμενο πέρασμα του. Η χρονιά μετά την σημερινή ήττα πιθανόν και να ολοκληρώθηκε/ Βάλτε τον Π.Μουρατίδη ή αν δεν αντέχει(το ακούσαμε και αυτό) βάλτε τον Σ.Καμπερίδη. Κάντε player manager τον Ασημακόπουλου, στείστε ένα σκιάχτρο στον πάγκο αλλά αυτή την "μπασκετική απάτη" που λέγεται Μ.Μίνιτς  δεν πρέπει να την ξαναδούμε στο Παλέ... Ας πάει στην ομάδα εργασίας της Εφές μπας και μαζί με τον άλλο τον "γκουρού" προλάβουν και την ρίξουν...