Χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να προσθέσει η αγαπημένη μας ομάδα άλλο έναν τίτλο στη συλλογή της γνωρίζοντας την ήττα από τον Παναθηναϊκό με 68-59. Σε ένα παιχνίδι που παρά την μέτρια εικόνα μας κυρίως στην επίθεση ήταν στα μέτρα μας και μπορούσαμε να κάνουμε την έκπληξη. Έλειπε ένας ηγέτης πάνω στο παρκέ, έλειπε ένας ηγέτης στον πάγκο και έλειπε και ένας ηγέτης παραέξω...Μοιραία ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι ακριβώς όπως και στα περισσότερα παιχνίδια από την αρχή αυτής της "περίεργης" χρονιάς και ηττήθηκε από μια καλύτερη ομάδα που βρέθηκε σε εξίσου κακή βραδιά.

Εξαρχής άπαντες γνώριζαν ότι για να μπορέσει ο ΑΡΗΣ σήμερα να διεκδικήσει το κύπελλο έπρεπε να παίξει καλή άμυνα αλλά και να έχει υψηλά ποσοστά ευστοχίας στα τρίποντα. Ναι μεν στην άμυνα τα πήγαμε καλά αλλά στην επίθεση υπήρχε το γνωστό χάος. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε από το ξεκίνημα να πάρει μια διαφορά ασφαλείας αλλά ο ΑΡΗΣ βρήκε στο πρόσωπο του Τσαϊρέλη τον μπροστάρη της αντεπίθεσης και κατάφερε να προσπεράσει στο σκορ. Οι 2 πόντοι διαφοράς  που υπήρχαν στο ημίχρονο με τους περισσότερους παίκτες  μας να είναι "κρυμμένοι" έδινε την ελπίδα ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως η δική μας ομάδα δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο και ο Παναθηναϊκός μας τιμώρησε εκτοξεύοντας την διαφορά στο +17. Σε εκείνο το χρονικό σημείο σαν να έκαναν την εμφάνιση τους τα φαντασματάκια του Παλέ  και με τον Τζένκινς και τον Κάμινγκς να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία καταφέραμε να μειώσουμε στους 4. Έλα όμως που οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται... Ανόητα λάθη στην επίθεση που ξαφνικά θυμηθήκαμε ότι πρέπει να περάσουμε την μπάλα στον ψηλό, ολιγωρία από τον πάγκο που αποφάσισε  για σχεδόν ένα ολόκληρο δεκάλεπτο να παίξουμε χωρίς σέντερ την ώρα που οι αντίπαλοι ανανέωναν τις επιθέσεις τους, έκλεισαν και τα ματάκια τους σε 1-2 φάσεις  οι διαιτητές και κάπως έτσι χάθηκε η κούπα...

Ναι μεν προσπάθησε η ομάδα αλλά απείχε πάρα πολύ από αυτό που θα θέλαμε να δούμε σήμερα. Ναι μεν ότι και να έκανες μπορεί να έχανες αλλά το να μην βλέπεις νεύρο, ένταση, σκλήρη ως αντιαθλητική άμυνα στα κρίσιμα ή έστω μια μικροφασαρία μπας και αλλάξεις κάτι είναι κάτι που δεν χωνεύεται... Αλλά δυστυχώς όσοι παρακολουθούμε αυτή την ομάδα από κοντά δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο. Αυτός είναι ο προπονητής της ομάδος και αυτοί είναι οι παίκτες που επέλεξε. Χαμηλοί τόνοι, καλά παιδιά και αξιοπρέπεια.... Λείπει ο εγωισμός, λείπει το θράσσος, λείπει ο τσαμπουκάς και το σημαντικότερο λείπει η φιλοδοξία... Είμαστε χαρούμενοι που παίξαμε τελικό, να προχωρήσουμε και λίγο ακόμη στην Ευρώπη, να δώσουμε τον υπερ πάντων αγώνα για να βγούμε 4οι και όλα καλά. Η ιστορία πάντως έγραψε... μετά το κύπελλο των "απλήρωτων.... είχαμε και το κύπελλο των "χεσμένων"...

ΥΓ. Ας παραδειγματίζοντε λίγο και οι δικοί μας από τα καμωματα του Γιαννακόπουλου. Σε ένα γήπεδο όπου δεν υπήρχε η παραμικρή ένταση(μέχρι το φινάλε), οι φίλοι του Παναθηναϊκού ήρθαν σαν κύριοι στις θέσεις του και όλα λειτουργούσαν αρμονικά ο Τράκης  ήρθε και πούλησε τρέλα όταν εσένα σε τρέχουν από εδώ και από εκεί... και σε "ουδέτερες" έδρες οι οπαδοί σου πρέπει να γίνουν κομμάντο για να μπουν.

ΥΓ2. Με αρχηγό που δεν παίζει(?) καθόλου, ηγέτη έναν παραδοσιακά παγκίτη μικρομεσαίων ομάδων και προπονητή βοηθό αποτυχημένων δεν πας μπροστά...

ΥΓ3. Αν ο διαιτητής σφύριζε το φάουλ και αν ο προπονητής έβαζε μέσα κανά ψηλό και αν η γιαγιά μου είχε πατίνια...

ΥΓ4. Τελικά εκεί στην ΚΑΕ αισθάνονται δικαιωμένοι; τα μοίρασαν σωστά τα εισιτήρια;

ΥΓ5. Υπήρχε μεγάλο δίλλημα για την επιλογή της φωτογραφίας για το συγκεκριμένο ποστ. Οι "θριαμβευτές" που παραλαμβάνουν τα μετάλια τους στα αποδυτήρια(με κάποιος χαμογελαστούς?!?!?!)  ή τα σπασμένα καρεκλάκια στο Παλέ?

Κάτι λιγότερο από 24 ώρες έχουν απομείνει για το μεγάλο ραντεβού της αγαπημένης μας ομάδας με την ιστορία. Ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του καλούνται το απόγευμα του Σαββάτου να αφήσουν στην άκρη τα όποια προβλήματα ταλανίζουν αυτή την ομάδα από την αρχή της χρονιάς, να αδιαφορήσουν για τα μπάτζετ, τα φαβορί και τα αουτσάιντερ και να τα δώσουν όλα πάνω στο παρκέ διεκδικώντας τις πιθανότητες που μας αναλογούν για την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου. Στο πλευρό τους θα είναι περισσότεροι από 1500 φίλοι της ομάδος  που θα δώσουν την δική τους "μάχη" στην κερκίδα.

Το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι για το αυριανό παιχνίδι θα το αφήσουμε στην άκρη. Με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ο ΑΡΗΣ δεν έχει τύχη απέναντι στον Παναθηναϊκό αλλά όταν μιλάμε για έναν τελικό μέσα στο Παλέ τα δεδομένα αλλάζουν. Η ψυχική δύναμη, το αγωνιστικό πάθος και η προσήλωση των παικτών στον στόχο της νίκης είναι ικανά για να αλλάξουν τις ισορροπίες και να κάνουν τον ΑΡΗ μας το ακλόνητο φαβορί πάνω στο παρκέ. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα δούμε τον ΑΡΗ να υπερβαίνει τις δυνατότητες και θα πετυχαίνει κάτι που πολλοί το θεωρούν αδύνατο.  Το ένδοξο παρελθόν του Αυτοκράτορα είναι γεμάτο με τέτοιες ιστορίες με πολλές από αυτές μάλιστα να έχουν αποτυπώθει και με έναν τίτλο για πάντα στις καρδίες μας. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Το κύπελλο μέσα στην Προύσα όπου οι παίκτες μας χάλασαν την γιορτή των Τούρκων που θεωρούσαν ότι το +11 ήταν αρκετό; Το μαγικό καλάθι του Ραϊσεβιτς σε νεκρό χρόνο όταν ο ΑΡΗΣ ήταν με την πλάτη στον τοίχο; ή μήπως να ξαναμνημονεύσουμε το κύπελλο των απλήρωτων κόντρα στους 3 της Αθήνας στα καλύτερα τους. Τότε που μια μισοδιαλυμένη παρέα παικτών σκόρπισε τον Παναθηναϊκό του Ράτζα και του Μπάιρον Σκότ στον ημιτελικό και στη συνέχεια πάτησε την δευτεραθλήτρια Ευρώπης ΑΕΚ και σήκωσε την κούπα. Όταν τα έχεις ζήσει όλα αυτά και φοράς την φανέλα του Αυτοκράτορα είναι δυνατόν να φοβηθείς; Μπαίνεις ψυχωμένα, τα δίνεις όλα και γράφεις το όνομα σου με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ΑΡΗ και του Ελληνικού αθλητισμού!

Δεν θα κρυφθούμε πίσω από το δαχτυλό μας... με την ταλαιπώρια που βιώνουμε από τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ,  με όλα όσα έχουν γίνει φέτος από το ξεκίνημα της χρονιάς στον μπασκετικό ΑΡΗ, το ξενέρωμα με την συμπεριφορά της ΚΑΕ προς τους κατόχους διαρκείας, την νοοτροπία που βγάζουν προς τα έξω (με αποκορύφωμα τις σημερινές δηλώσεις και παρουσία) ο προπονητής και οι παίκτες μας, η αμηχανία που νιώθουμε πριν από αυτό το παιχνίδι θυμίζει πολύ τον ποδοσφαιρικό τελικό της Πάτρας όπου ο κόσμος έδωσε βροντερο παρών με την ομάδα να έχει ήδη υποβιβασθεί. Όλα αυτά όμως και το πως αισθάνεται ο καθένας από εμάς ελάχιστη σημασία έχουν. Αυτό που μετράει είναι το τι πιστεύουν και το πως θα παρουσιαστούν όλοι όσοι αγωνισθούν αύριο με την κιτρινόμαυρη φανέλα. Παίξτε σαν τον ΑΡΗ, τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού, την κορυφαία ομάδα του 20ου αιώνα, σβήστε τα υπεροπτικά χαμογελάκια από τα πρόσωπα των αντιπάλων μας που δεν σας υπολογίζουν, χαλάστε τα σχέδια του Βασιλακόπουλου και του Τσαγκρώνη και βουλώστε τα στόματα εχθρών και φίλων! ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Μακάρι να μην χρειαστεί να ασχοληθούμε με το διαιτητικό τρίο αλλά αυτό με τον Αναστόπουλο έχει παραγίνει...

ΥΓ2. Κάθε όριο ξεπέρασαν οι κομπλεξικοί της ΕΟΚ. Από το να "αποσύρουν" τις ελάχιστες προσκλήσεις που έδωσαν σε τοπικούς φορείς μέχρι και να αρνηθούν τον αγώνα επίδειξης με αμαξίδιο... 

ΥΓ3. Μακάρι αυτό το νέο εγχείρημα με την αυριανή κυκλοφορία της εφημερίδας "ΑΡΗΣ ΕΙΣΑΙ"  να συνδυαστεί και με έναν τίτλο! Όπως και να έχει καλή αρχή  σε αυτή την προσπάθεια, μιας και είναι κάτι  που το έχουμε ανάγκη όλοι μας!

Ολοκληρώθηκε το παιχνίδι στο ΣΕΦ πριν από λίγο και μαζί το σημερινό φαρμάκι για τον Αρειανό οπαδό... Μπορεί σε μεγάλο βαθμό η ήττα να ήταν αναμενόμενη και δικαιολογημένα άπαντες εντός και εκτός ομάδος να είχαν το μυαλό τους στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου αλλά αυτή η εικόνα σίγουρα δεν τιμάει την ομάδα μας. Το βέβαιο είναι ότι αν ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του είχαν σήμερα ως στόχο να μην ξοδέψουν ενέργεια και να "μπερδέψουν" τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού τότε θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι με τον ΑΡΗ μας να είναι εμφανώς αδιάφορος και χαλαρός λίγα πράγματα μπορούμε να πούμε.   Η κακή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και τα πολλά λάθη επισκίασαν την όποια προσπάθεια των παικτών μας για να μείνουν κοντά στο σκορ. Πέρα από κάποια καλά αμυντικά  δίλεπτα, την διάθεση που έδειξε και πάλι ο Τζάκσον αλλά  και την καλή παρουσία στην επίθεση του Καββαδά δύσκολα να μπορέσουμε να κρατήσουμε κάτι παραπάνω. Θετικό το ότι πήρε χρόνο συμμετοχής ο Λούκας αλλά και ότι δεν είχαμε κανένα απρόοπτο πρόβλημα τραυματισμού ενόψει του τελικού.

Λογικό ως ένα σημείο να μην είναι συγκεντρωμένοι οι παίκτες μας αλλά όσο περνάνε τα χρόνια ολοένα και πιο συχνά βιώνουμε αδιάφορα παιχνίδια που δεν μας ενδιαφέρει το τελικό αποτέλεσμα. Δύσκολα να το χαρακτηρίσεις καν σαν προπόνηση αυτό που είδαμε. Πάντως αν η σημερινή εμφάνιση σχετίζεται τεχνικά με κάποιον τρόπο με το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό τότε σίγουρα μάθαμε όλα αυτά που ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε το απόγευμα του Σαββάτου...

ΥΓ. Το πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ σήμερα στο ΣΕΦ είναι κάτι που ποτέ δεν θα το μάθουμε και πιθανόν να βολεύει πολλούς έτσι...

ΥΓ2. Ένας ονειροπόλος τρελός οπάδος θα έλεγε ότι ίσως να ήταν προτιμότερο ο ΑΡΗΣ να χτυπούσε σήμερα το παιχνίδι προσπαθώντας να εφαρμόσει με επιτυχία αυτά που θέλει να κάνει πάνω στο παρκέ σαν όντως να έκανε μια δυνατή προπόνηση. Μπορεί πάλι να έχανε γιατί παίζεις μέσα στην έδρα μιας από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη τη δεδομένη χρονική στιγμή αλλά ίσως αν τους κόντραρες να κέρδιζες μπόλικους πόντους αυτοπεποίθησης.

Λίγες ημέρες έχουν απομείνει πριν το μεγάλο τελικό στο Nick Galis Hall, εκεί όπου ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του θα παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους για να προσθέσουν ένα ακόμη λάβαρο στην οροφή του θρυλικού Παλέ. Πριν όμως την μάχη πάνω στο παρκέ οι φίλοι της ομάδος μας που θέλουν να παραβρεθούν στο παιχνίδι δίνουν την δική τους μάχη για να εξασφαλίσουν ένα από τα μαγικά χαρτάκια! 

Τα 1100 εισιτήρια είναι ελάχιστα για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο της ομάδος, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για έναν τελικό μέσα στην έδρα μας και όπως είναι λογικό πολλοί είναι αυτοί που θα αρκεστούν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Αρειανόμετρα για όλα τα γούστα έχουν βγει στην φόρα με τον καθένα να διαλέγει το target group που θέλει αδιαφορώντας ότι μιλάμε για έναν ελάχιστο αριθμό εισιτήριων αλλά και το σημαντικότερο από όλα ότι αν ήθελε η ΚΑΕ θα μπορούσε με συνοπτικές διαδικασίες να εντοπίσει τους "πιστούς" οπαδούς. Όχι γιατί ο τάδε θα βοηθήσει την ομάδα περισσότερο από τον άλλο αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχει κόσμος που ήταν από την αρχή δίπλα σε αυτή την ομάδα. Είτε την πίστευε αγωνιστικά είτε όχι, ήταν εκεί. Και αυτούς τους οπαδούς που αποδεδειγμένα εμπράκτως στηρίζουν αυτή τη προσπάθεια θα έπρεπε η ΚΑΕ να προσπαθήσει με κάποιον τρόπο να δείξει ότι τους σέβεται και όχι απλά να αφήνει τις ημέρες να περνάνε μέχρι απλά να ανακοινωθεί ότι τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν.

Το στενάχωρο στην όλη διαδικασία είναι ότι για ακόμη μια φορά λόγω της αδυναμίας της ΚΑΕ να διαχειριστεί την κατάσταση έχει αφήσει τον κόσμο να τρώγεται για αυτό το θέμα σε αντίθεση με την διοίκηση του Παναθηναϊκού όπου από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρη για τον τρόπο με τον οποίο θα διαθέσει τα εισιτήρια του αγώνα. Αντιθέτως στην ομάδα μας αν και αρχικά φάνηκε να βαδίζουμε προς την ίδια λογική κατεύθυνση τελικώς φαίνεται να πηγαίνουμε σε μεσοβέζικες λύσεις και χωρίς να έχει ανακοινωθεί κάτι παραπάνω πέρα από ότι αφορά ένα μικρό ποσοστό των εισιτηρίων ξαφνικά φαίνεται όλα τα εισιτήρια να έχουν "δεσμευθεί". Ναι τα ακριβά τα διαρκείας έχουν προτεραιότητα, ναι μετά η 2-3 ναι και κάπως έτσι εξαφανίσθηκαν 1100 εισιτήρια...  Προφανώς στον ΑΡΗ οι "επίσημοι" είναι σαφώς περισσότεροι από ότι νομίζαμε... 

ΥΓ. Το χειρότερο από το να μην βρίσκει κάποιος από τους "μόνιμους κάτοικους" του Παλέ εισιτήριο είναι να ακούς άτομα που μπορεί να μην έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε γήπεδο μπάσκετ να δίνουν απλόχερα την θέση τους στους άλλους και να σου υποδεικνύουν ποιος πρέπει να πάει και ποιος όχι... Συμπλήρωσε φύλο, ηλικία και εκδρομές που συμμετείχες και βλέπουμε... 

ΥΓ2. Προφανώς  αυτοί που είναι τόσο υπεράνω και  δεν χαλιούνται ενώ δεν χάνουν ούτε παιχνίδι στο Παλέ(ή και εκτός) που δεν θα βρεθούν στον τελικό είναι  οι ίδιοι που δεν χαλιούνται όταν ο ΑΡΗΣ έχει για ταβάνι του την 4η θέση και τους 32 της Ευρώπης.

Με κεκτημένη ταχύτητα από την νίκη επί της Στρασμπούργκ η ομάδα μας ξεπέρασε εύκολα και το εμπόδιο του Προμηθέα Πάτρων με τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του να έχουν στην άκρη του μυαλού τους τον μεγάλο τελικό. Μπορεί να μην πιάσαμε την απόδοση της περασμένης Τρίτης αλλά σε σχέση με άλλα παιχνίδια η εικόνα μας ήταν αρκετά καλή. Ο Κάμινγκς και ο Τζένκινς ήταν οι πρώτοι σκόρερ αλλά ο ενθουσιώδης Τζάκσον ήταν αυτός που με το παιχνίδι του αλλά και το πάθος του πάνω στο παρκέ έκλεψε την παράσταση!

Με τον ΑΡΗ φέτος να μοιάζει με διχασμένη προσωπικότητα και το πως θα κατέβει η ομάδα σε κάθε παιχνίδι να μοιάζει με άλυτο γρίφο ο αγώνας απέναντι στον ανεβασμένο Προμηθέα έκρυβε κινδύνους. Ευτυχώς όμως όσο περνούσε ο χρόνος η ομάδα έβρισκε λύσεις στην επίθεση και έσφιγγε την άμυνα της. Και αν στο τρίτο δεκάλεπτο προς στιγμή το ξέσπασμα του Γκίκα και του Φαγιέ έριξε  τη διαφορά γρήγορα ήρθε η αντίδραση από τον Κάμινγκς στην επίθεση και από τον Τζάκσον στην άμυνα και οι ισσοροπίες αποκαταστάθηκαν και η νίκη ήρθε όσο εύκολα όσο δείχνει και το τελικό σκορ. Με εξαίρεση ίσως τον Φλιώνη που βρέθηκε σε κακή ημέρα όλοι όσοι χρησιμοποιήθηκαν βοήθησαν σήμερα. Πολύ καλός ο Κάμινγκς του δευτέρου ημιχρόνου που έχασε μόλις 1 σουτ, εξαιρετικός ο Τζάκσον που συνεχίζει να ανεβαίνει από παιχνίδι σε παιχνίδι και προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στην ομάδα με την ενέργεια που βγάζει πάνω στο παρκέ.

Για ακόμη ένα παιχνίδι ο κόσμος στο Παλέ ήταν περισσότερος από το αναμενόμενο κάτι που δείχνει ότι η συμμετοχή στον τελικό αλλά και ο ορισμός του τελικού στο Nick Galis Hall έχει λειτουργήσει ευεργετικά. Πλέον απομένει μόλις ένας αγώνας πριν τον μεγάλο τελικό. Ένας αγώνας πολύ πονηρός μιας και ο Δ.Πρίφτης θα πρέπει να βρει τον τρόπο ώστε να παρουσιάσει την ομάδα ανταγωνιστική στο ΣΕΦ ώστε να μην κλονιστεί η αυτοπεποίθηση πριν τον Παναθηναϊκό αλλά και χωρίς να πιέσει σωματικά τους παίκτες του. Το θετικό είναι ότι η ομάδα φαίνεται να αγωνίζεται με περισσότερη αυτοπεποίθηση και κάποια εσωτερικά μικροπροβλήματα να έχουν μείνει στην άκρη. 

ΥΓ. "Ανάμεικτη" η υποδοχή στον Β.Αγγέλου. Ευτυχώς υπήρξε και κόσμος που "νιώθει" και τον γιούχαρε... υπάρχει ακόμη ελπίδα!

ΥΓ2. ...και από την άλλη ακούς και διαβάζεις συνΑρειανούς να σου λένε για τα Τρίκαλα που παραλίγο θα κέρδιζαν την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. ...μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα!

Το προτελευταίο παιχνίδι πριν τον μεγάλο τελικό δίνει σε λίγες ώρες η αγαπημένη μας ομάδα στο Nick Galis Hall όπου θα υποδεχθεί τον Προμηθέα Πατρών του Β.Αγγέλου. Ένα παιχνίδι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι μια τυπική διαδικασία αλλά με τον φετινό ΑΡΗ να έχει προδώσει αρκετές φορές την εμπιστοσύνη μας αποτελεί ακόμη ένα ερωτηματικό για το πως θα παρουσιαστεί σήμερα η ομάδα. Και όλα αυτά μια εβδομάδα πριν τον μεγάλο τελικό και την τεράστια ευκαιρία που έχουμε για να προσθέσουμε έναν ακόμη τίτλο στο ταβάνι του Παλέ.

Ο "εκ των κορυφαίων" ευρωπαίων προπονητών Β.Αγγέλου κατέληξε τελικά στον Προμηθέα Πατρών να παλεύει για τη σωτηρία αντί για κάποια ομάδα της Ευρωλίγκας(σύμφωνα με αυτά που μας έλεγαν όταν ήταν στον ΑΡΗ). Κάτι που για να είμαστε ειλικρινείς για την ώρα φαίνεται να το πετυχαίνει. Η εκτός έδρας νίκη στην Λευκάδα και η νίκη επί του Κολοσσού την περασμένη αγωνιστική δείχνει ότι ο Προμηθέας Πατρών είναι σε ανοδική πορεία, ενώ λίγο έλειψε μερικές αγωνιστικές πιο πριν να κάνει το μεγάλο μπαμ κερδίζοντας(αν του επέτρεπαν τα κοράκια) τον Παναθηναϊκό. Κάτι που σημαίνει ότι ο ΑΡΗΣ πρέπει σήμερα να επαναλάβει την καλή εμφάνιση κόντρα στην Στρασμπούργκ. Εκεί που δεν έκανε το μεγάλο παιχνίδι επιθετικά αλλά είχε μια άμυνα για 40' που μασούσε σίδερα. Αύτο υποτίθεται είναι το σήμα κατατεθέν των ομάδων του Δ.Πρίφτη αλλά δυστυχώς φέτος το έχουμε ξεχάσει. Αν πάντως οι παίκτες μας δείξουν την ίδια διάθεση που έδειξαν την περασμένη Τρίτη τότε πολύ πιθανό να απολαύσουμε έναν ευχάριστο περίπατο όπως με το Ρέθυμνο και τους Γάλλους.

Το είχαμε τονίσει και μετά τον αγώνα της Τρίτης ότι είναι πολύ σημαντικό σε αυτά τα λίγα παιχνίδια πριν τον τελικό ο ΑΡΗΣ να δείξει το καλό του πρόσωπο ώστε να ανέβει η αυτοπεποίθηση όλων. Ακόμη και στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ θα πρέπει να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις ώστε να αποδείξουμε πρώτα στους εαυτούς μας και μετά στους αντιπάλους ότι πρέπει να μας σέβονται και να μας υπολογίσουν. Για αυτό σήμερα πάμε να πατήσουμε τον νεοφώτιστο Προμηθέα και να στείλουμε το μήνυμα ότι έστω και με λίγη καθυστέρηση ο ΑΡΗΣ βρίσκει τον δρόμο του!

ΥΓ. Προπονητική "τιτανομαχία" στο Παλέ! Ο καλύτερος Έλληνας προπονητής απέναντι σε έναν από τους καλύτερους προπονητές στην Ευρώπη! Ποιος θα νικήσει? Μα φυσικά αυτός που έχει στο πλευρό του εκ τους "κορυφαίους" βοηθούς προπονητή στην Ευρώπη... Ναι το ακούσαμε και αυτό... τι άλλο θα ακούσουμε δεν ξέρουμε σε αυτήν την όμορφη μπασκετούπολη δεν ξέρουμε...

ΥΓ2. Ποιος Ιτούδης ρε Βασιλακόπουλε?!?!? Έδω έχουμε τον κορυφαίο που είναι και σε πιο οικονομική τιμή!

Άλμα πρόκρισης για την αγαπημένη μας ομάδα που νίκησε εύκολα την Στρασμπουργκ παίρνοντας και το +19 ενόψει της ρεβάνς στη Γαλλία! Μεταμορφωμένος ο ΑΡΗΣ σε σχέση με την εμφάνιση του περασμένου Σαββάτου, έπαιξε σκυλίσια άμυνα για 40', κυκλοφόρησε αρκετά καλά την μπάλα στην επίθεση δείχνοντας ότι υπάρχουν τα ψυχικά αποθέματα και να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα. Εντυπωσιακή η παρουσία του κόσμου που έπνιξε την πίκρα του και γέμισε το Παλέ δίνοντας απάντηση σε όσους μιλάνε για πανηγυρτζήδες και γκρινιάρηδες οπαδούς του καναπέ!

Από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι οι παίκτες μας σήμερα μπήκαν αποφασισμένοι για να καθαρίσουν το παιχνίδι και να βάλουν γερές βάσεις για την πρόκριση. Βγάζοντας τρομερή ενέργεια στην άμυνα υποχρέωσε τους Γάλλους σε  σωρεία λαθών και τραγικών επιθετικών επιλογών. Ενώ στην επίθεση η μπάλα κυκλοφόρησε αρκετά καλά, βγήκαν αρκετά ελεύθερα σουτ(παρά τα μέτρια ποσοστά στα τρίποντα) και προσπάθησαν να χτυπήσουν και κοντά στο καλάθι. Ουσιαστικά κάνοντας απλά τα βασικά που θα έπρεπε να κάνουν σε κάθε παιχνίδι και πήραν μια νίκη πολύ πιο εύκολα από όσο περιμέναμε. Ο Κάμινγκς επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις και ο Γιάνκοβιτς που "επέστρεψε" στο παρκέ και έδωσε λύσεις σε άμυνα και επίθεση. Αυτός όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν ο ενθουσιώδης Τζάκσον. 9 πόντους με άψογα ποσοστά, 8 ριμπάουντ, 2 τάπες, 2 κλεψίματα και απίστευτη μαχητικότητα σε κάθε φάση! Ένας Αμερικάνος σέντερ που ήρθε από το πουθενά και απλά επιβεβαίωσε ότι σχεδόν οποιοσδήποτε σέντερ θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ περισσότερο σε σχέση με τον Μπάκνερ που ήταν και το μεγαλύτερο συμβόλαιο του φετινού ΑΡΗ. Ο Γκόρντον δεν αγωνίσθηκε πολύ λόγω ενός μικροτραυματισμού αλλά είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα μπορεί και αυτός να ενισχύσει σημαντικά την ομάδα.

Σαν μεγάλη δόση οξυγόνου λίγο πριν την ασφυξία μοιάζει η σημερινή νίκη τόσο για την ομάδα όσο και τον κόσμο που ήταν σκασμένος μετά το βράδυ του Σαββάτου. Είναι ευκαιρία ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του να εκμεταλλευτούν την ένεση ψυχολογίας από τη σημερινή νίκη και να ανεβάσουν κι άλλο την απόδοση τους στο εύκολο παιχνίδι που ακολουθεί με τον Προμηθέα. Είναι πολύ σημαντικό για όλους έστω και για 2 συνεχόμενα παιχνίδια πριν τον μεγάλο τελικό ο ΑΡΗΣ να δείξει ότι μπορεί. Γιατί αν σήμερα μετά από όλα όσα έχει περάσει ο κόσμος του ΑΡΗ τον τελευταίο καιρό, γέμισε το γήπεδο έτσι. Φανταστείτε τι έχει να γίνει σε 11 ημέρες! Μετράμε αντίστροφα τις ημέρες από τώρα! ΠΑΜΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Άλλα πλάνα σήμερα, διαφορετικά μοιράστηκε ο χρόνος στους παίκτες, διαφορετική διάθεση έδειξαν και οι παίκτες μας... Τόσο δύσκολο ήταν να παίξετε έτσι και το Σάββατο με τους ανύπαρκτους?

Να ξεπεράσει τους κραδασμούς της νέας αποκαρδιωτικής εμφάνισης μέσα στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας θα προσπαθήσει σε λίγες ώρες από τώρα η αγαπημένη μας ομάδα κερδίζοντας στο Nick Galis Hall τη Γαλλική Στρασμπούρ και κάνοντας το πρώτο βήμα για την πρόκριση. Ένα παιχνίδι που αποκτάει ακόμη περισσότερη σημασία μιας και έρχεται σε ένα πολύ καθοριστικό χρονικά σημείο και η νίκη σήμερα μοιάζει με φάρμακο στον ασθενή.

Με την εικόνα που παρουσιάζει συχνά πυκνά η ομάδα μας φέτος ελάχιστη σημασία έχει ο αντίπαλος. Κάτι άλλωστε που φαίνεται από τις τεράστιες μεταπτώσεις στην απόδοση από παιχνίδι σε παιχνίδι όπου την μια κερδίζει με 48 πόντους διαφορά και άλλη χάνει από αντιπάλους που με το ζόρι καταφέρνουν να κάνουν τα βασικά. Σίγουρα η Στρασμπούρ σε σχέση με τον μπάογκ και τα Τρίκαλα μοιάζει με μεγαθήριο μιας και πρόκειται για σαφώς πιο σοβαρή ομάδα, με ποιοτικότερους και πιο αθλητικούς παικτές. Και όμως ο καλός ο ΑΡΗΣ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα... παρά μόνο τον κακό του εαυτού.

Το πόσο άρρωστη είναι η ομάδα μας φέτος φαίνεται ακόμη και από τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Ο συμπαθής κατά τα άλλα Γιάνκοβιτς σε μια προσπάθεια να "διασκευάσει"  τα όσα ο κόσμος καλώς ή κακώς συμπαίρανε από την τελευταία του ανάρτηση στα social media και μίλησε για κακή κριτική, οπαδούς του καναπέ και αγνούς οπαδούς... Σε έναν σύλλογο βάζοντας και τον κόσμο μέσα υπάρχει μια "ιεραρχία" στις απαιτήσεις, στις υποχρεώσεις και στις ευθύνες. Καλό λοιπόν άπαντες εκεί στην ομάδα να σκύψουν πάνω από τα προβλήματα και να βρουν τους τρόπους για να τα λύσουν και ύστερα να ψάξουν για ευθύνες παραέξω. Άλλωστε ο κόσμος έχει αποδείξει αμέτρητες φορές αν στηρίζει ή όχι... και δεν περιμένει κανέναν περαστικό παράγοντα, προπονητή ή παίκτη για να του πει αν θα στηρίξει την αγαπημένη του ομάδα ή όχι. Για αυτό ο καθένας ας κάνει σωστά τη δουλειά του... Εμείς στην κερκδία και οι παίκτες και ο προπονητής πάνω στο παρκέ. ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ!

Σε αγώνα που θύμιζε περισσότερο γυναικείο μπάσκετ ο ΑΡΗΣ επιδόθηκε σε έναν άνευ λογικής διαγωνισμό τρίποντων καταφέρνοντας να χάσει για 2η φορά από έναν κωμικοτραγικό μπαογκ που τέλειωσε το παιχνίδι με 0/22 τρίποντα. Σκορποχώρι η ομάδα, παίκτες χωρίς ρόλους, ομάδα χωρίς σύστημα, πάγκος χωρίς προπονητή... Μετά τις 2 ήττες από τους Γερμανούς του Χέρμπερτ, τον διασυρμό από τα Τρίκαλα(που ηττήθηκε σήμερα εντός έδρας από το Λαύριο) ζήσαμε και αυτόν τον μπάογκ να μας κερδίζει 2 φορές και μάλιστα χωρίς να σκοράρει έξω από τα 6.75.

Εντυπωσιακά ξεκίνησε η ομάδα έχοντας εξαιρετικά ποσοστά στα τρίποντα και δείχνοντας τη διάθεση να τρέξει με κάθε ευκαιρία. Με τον ΑΡΗ μας όμως να επιμένει στα τρίποντα και να μην ψάχνει εναλλακτικούς δρόμους προς το αντίπαλο καλάθι όλα έδειχναν ότι τα μακρινά σουτ σταμάτησαν να μπαίνουν θα είχαμε πρόβλημα. Ο συμπολίτης μπορεί να μην μπορούσε με τίποτα να σκοράρει έξω από τα 6.75, να έχανε τα άχαστα κάτω από το καλάθι αλλά με την επιμονή του να φέρνει την μπάλα κοντά στο καλάθι μας έβρισκε τους τρόπους για να σκοράρει. Σε αυτή την εικόνα βοήθησε σημαντικά η εμμονή του Δ.Πρίφτη να δώσει με χαμηλά σχήματα(ούτε καν τον Μούρτο δεν έβαλε να παίξει άμυνα)  από το ξεκίνημα ένα πλεονέκτημα στον Πέινερς που συνεχώς βρισκόταν στην επίθεση με πιο κοντό παίκτη αλλά και να παίξει για μεγάλο χρονικό διάστημα με τον Σίμτσακ όπου στην άμυνα κάτω από το καλάθι υστερεί σημαντικά. Ο συμπολίτης έμεινε κοντά στο σκορ, τα ποσοστά μας έξω από τα 6.75 συνεχώς μειωνόταν, σύστημα ή έστω σκέψη για να περάσει η μπάλα κοντά στο καλάθι δεν υπήρχε και έτσι απλά χάθηκε το παιχνίδι. Χωρίς ενέργεια οι περισσότεροι παίκτες μας, έδειχναν να μην πιστεύουν στη νίκη ακόμη και όταν πήραν σημαντική διαφορά στο πρώτο ημίχρονο. Ακατανόητο το γιατί ένας παίκτης σαν τον Γιάνκοβιτς δεν μπορεί να έχει ενεργό ρόλο σε αυτόν τον ΑΡΗ  όπως εξίσου ακατανόητο το γιατί δίνονται χρήματα για να έρθουν παίκτες σαν τον Καββαδά και τον Τζάκσον όταν ο κόουτς "βολεύεται" περισσότερο με αυτά που μπορεί να του δώσει ένας παίκτης σαν τον 37χρονο Σίμτσακ... 

Ο ΑΡΗΣ ήταν τραγικός και σήμερα όπως τραγικός είναι σχεδόν στα περισσότερα παιχνίδια από το ξεκίνημα της χρονιάς. Το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες και μπορεί με ένα εύστοχο ή χαμένο σουτ ή και ένα ανάποδο σφύριγμα να παίρναμε τη νίκη. Νίκες σαν πολλές από αυτές που έχουμε πάρει χωρίς όμως η ομάδα να πείθει κανέναν. Το χειρότερο από όλα είναι ότι για να φθάσουμε στο σημείο να παραδεχθούμε τα οφθαλμοφανή πρέπει να ντροπιαστούμε από τους Φράπορτ, τα Τρίκαλα και τον συμπολίτη. Ναι η ομάδα έχει άλλα 3 πολύ σημαντικά παιχνίδια σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ναι η ομάδα πρέπει να συνεχίσει να παλεύει και δεν μπορεί να τα παρατήσει. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και το τι παρακολουθούμε φέτος.... την προσπάθεια του ΑΡΗ να επιστρέψει στην κορυφή ή την μεγάλη ευκαιρία στην καριέρα ενός επαγγελματία προπονητή για να ξεφύγει από την μετριότητα; 

ΥΓ. "Ότι σου δίνει ο αντίπαλος προπονητής πρέπει να το παίρνεις" Τα ακούσαμε στο Ρέθυμνο, το ακούσαμε στο πρώτο παιχνίδι στο Παλέ το ακούσαμε και σήμερα... Μήπως ρε κόουτς δεν πρέπει να παίρνεις ότι σου δίνει ο αντίπαλος προπονητής και να κάνεις κάτι δικό σου;

ΥΓ2. Προφανώς για άλλους παίκτες είναι αρκετό και θετικό το ότι καταφέρνουν και αναπνέουν πάνω στο παρκέ ενώ για άλλους αν σε αυτά τα δίλεπτα διαλλείματα από τον πάγκο δεν καταφέρουν να σηκώσουν την ομάδα στην πλάτη τους είναι άχρηστοι και δεν κάνουν...

ΥΓ3. Ντροπή στον Μαρκόπουλο που ρίχνει ένα αμούστακο παιδάκι σαν τον Κόνιαρη στα βαθειά... θα το καταστρέψει το παιδί....

ΥΓ4. Φταίνε οι διαιτητές... μας χάλασε τη χημεία ο Γκόρντον...  έλειπε ο Σανικίντζε... στα @@ μας το σημερινό, αδιάφορο παιχνίδι ήταν... το Στρασβούργο να κερδίσουμε την Τρίτη και όλα καλά.

ΥΓ5. Ησυχία, μην γκρινιάζει κανείς. Θετική ενέργεια όλοι γιατί διαφορετικά θα αγχωθούν τα παιδιά και ο κόουτς και δεν θα παίζουν καλά...