Όλες οι ελπίδες μας για την μεταμόρφωση και αγωνιστική ανάσταση του ΑΡΗ μας έχουν πέσει πάνω στον Αλκαράθ. Μπορεί το βιογραφικό του να μην πείθει, η έλλειψη γνώσης του Ελληνικού πρωταθλήματος να προβληματίζει και η απουσία εμπειριών εκτός Ισπανίας να μας τρομοκρατεί αλλά μας αρέσει δεν μας αρέσει από τον νέο προπονητή της ομάδος μας περιμένουμε να κάνει ένα μικρό θαύμα και να καταφέρει να βρει το κουμπί των παικτών ώστε ο ΑΡΗΣ μας να βγει από το βαθμολογικό αδιέξοδο.

Μπορεί ο Αλκαράθ να είναι ο τριτο-τέταρτος προπονητής που αναλαμβάνει φέτος της ομάδος μας και να ήρθε με τον πλέον μουλωχτό τρόπο γεννώντας αμέτρητα ερωτηματικά για το ποιός τον γνώριζε, τον έφερε, με ποιό σκεπτικό κτλ κτλ αλλά η αλήθεια είναι ότι και οι προκάτοχοι του είχαν δείξει να εγκλωβίζονται σε αυτή την κακή εικόνα της ομάδος μας και να μην μπορούν να βρούν τον τρόπο να ξεφύγουν. Αν και προσωπικά θεωρώ ότι ο Μάκης Κατσαβάκης ήταν στον σωστό δρόμο απλά χρειαζόταν λίγο χρόνο παραπάνω οι Πασιαλής και Μπουγιουκλής έδειξαν να τα έχουν ελαφρώς χαμένα. Με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό του Οικονομόπουλου από την 18αδα στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο, ενός παίκτη που τις προηγούμενες αγωνιστικές έδειξαν μια ιδιαίτερη εμμονή. Αυτό όμως που άφησαν σαν "κληρονομιά" φαίνεται να είναι η πετυχημένη συνταγή με τους παλιούς. Από την αρχή της χρονιάς οι Καπετάνος, Κανζαφέρης, Παπαστεργιαννός, Παπαζαχαρίας και Βελλίδης δεν έχουν προσφέρει τα αναμενόμενα και σε συνδυασμό με την μετριότητα του Κοέλιο και τους τραυματισμούς του Πουλίδο σχεδόν ολόκληρη η θεωρητικά βασική του 11αδα παρουσιάζεται μονίμως ντεφορμέ. Στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο όμως είδαμε έναν Καπετάνο που έτρεχε, έμπαινε στις φάσεις και γενικά είχε μια εξαιρετική παρουσία. Ο λόγος πιθανόν να ήταν η αποφόρτιση του όλες αυτές τις αγωνιστικές που έμεινε στον πάγκο. Ίσως ο Αλκαράθ να πρέπει να το σκεφτεί αυτό και να αφήσει εκτός παίκτες σαν τον Παπαζαχαρία και τον Κοέλιο που τις τελευταίες αγωνιστικές δείχνουν ολοένα και χειρότερα.

Τι πρέπει να φτιάξει? Μα φυσικά την τραγική μας άμυνα αλλά και την νοοτροπία/ψυχολογία των παικτών που ακόμη και αν προηγούνται στο σκορ και παίζουν με παίκτη παραπάνω τρέμουν και μόνο στην σκέψη της ισοφάρισης. Με βάση την άμυνα ίσως να μπορέσει να προχωρήσει η ομάδα και να "κλέψει" βαθμούς. Όσο αφορά το μεσοεπιθετικό παιχνίδι της ομάδος εκεί τα πράγματα ίσως να είναι ακόμη πιο δύσκολα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν επιλογές. Με τον Κοέλιο να ζει σε κάποιο παράλληλο σύμπαν το τελευταίο καιρό και τους Καπετάνο και Παπαστεργιαννό να έχουν τεράστια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση τους μόνο η έλευση κάποιου νέου έμπειρου παίκτη με δημιουργικές ικανότητες φαντάζει ως λύση. Όπως και να έχει όλες οι ελπίδες μας για κάτι καλό έχουν πέσει πάνω στον Αλκαράθ. Ας ελπίσουμε έστω και για μια φορά όλοι αυτοί οι ακατονόμαστοι που το παίζουν διοίκηση να δικαιωθούν με την επιλογή τους και η ιστορία να μην γράψει για άλλη μια ύποπτη κίνηση μανατζαρέων που κάνουν ότι γουστάρουν στον ΑΡΗ και συνεχίζουν απτόητοι τα πάρε δώσε στον αγαπημένο μας σύλλογο.

ΥΓ. Διαβάζοντας την συνέντευξη του Π. Αλεξανδρίδη στα ΑΝ το μόνο που μου έρχεται να πω είναι "ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗ, ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΣΟΥ..."