Γλυκόπικρη γεύση θα μπορούσα να πώ οτι άφησε η ομάδα στους περισσότερους απο 10.000 τρελαμένους αρειανούς που βρέθηκαν στο καυτατζόγλειο στάδιο για την πρώτη φετινή νίκη στο πρωτάθλημα που δυστυχώς και πάλι δεν ήρθε. Στο πρώτο ημίχρονο το κλωτσοσκούφι του απόλλωνα σε συνδιασμό με τα συνεχή σφυρίγματα του απίθανου Γερμανάκου παρέσυραν την ομάδα μας σε ενα ανούσιο παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος... Στο δεύτερο ημίχρονο σαφώς βελτιωμένη η ομάδα έκανε το παιχνίδι που ξέρει με καλή κυκλοφορία της μπάλας και λίγο έλειψε να φτάσουμε στο πολυπόθητο γκολ! Απο την άλλη πλευρά θα μπορούσα να πώ οτι η μεγάλη πίκρα δεν είναι τόσο για το αποτέλεσμα αλλα για το οτι ο απόλλωνας μαζι με τον διαιτητικό τρίο μας υπενθύμισε οτι τίποτα δεν αλλάζει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Με κάθε ευκαιρία οι παίκτες του απόλλωνα πέφτανε κάτω και κάνανε τους τραυματίες καταφέρνωντας να χαλάνε τον ρυθμό του παιχνιδιού και φτάνωντας όλο και πιο κοντά στην πολυπόθητη για αυτούς ισοπαλία. Απο την άλλη είχαμε τον Γερμανάκο να σφυρίζει με υπερβολική ευαισθησία υπέρ του απόλλωνα και παράλληλα να σφύριζει για εμάς μόνο σε περιπτώσεις που η μπάλα ηταν δικιά μας ετσι και αλλιως! Κυριολεκτικά υπήρχαν περισσότερες απο 5 φάσεις που μας έκοψε την επίθεση και αντι να αφήσει το πλεονέκτημα προτιμούσε να σφυρίξει φάουλ! Αν και η ομάδα φάνηκε κουρασμένη έδειξε στο δεύτερο ημίχρονο οτι η εμφάνιση με την Σαραγόσα έχει και συνέχεια. Για τους διοργανωτές της σουπερλίγκας και τους δημιουργούς αθλητικών νόμων για το καλό του αθλήματος θα πρέπει κάποια στιγμή τον κόσμο που πληρώνει για να πάει  στο γήπεδο να αρχίσουν να τον σέβονται και να του προσφέρουν τα βασικά όπως είναι το δικαίωμα να αγοράσει ενα μπουκάλι νερό για να ξεδιψάσει και μια έξοδο παραπάνω στο γήπεδο χωρίς να στριμόχνωνται πανω απο 10.000 άτομα σε μία πόρτα... Και όσο για τον ανεπανάληπτο Αρειανό λαό, δεν ξενερώνουμε ποτε και θα είμαστε παλι εκεί δίπλα στην ομάδα!