Δεν τα κατάφερε ο ΑΡΗΣ απέναντι στον Πανιώνιο και πλέον θα διεκδικήσει τις πιθανότητες του για είσοδο στα πλέιοφς κόντρα στον νικητή του αγώνα του Περιστερίου με το Λαύριο. Οι παίκτες του Νίκου Βετούλα έκαναν εύκολα λάθη, ήταν άστοχοι και κόντρα στους αντιπάλους τους που βρέθηκαν σε καλή ημέρα επιθετικά δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Όπως δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν και στα ύπουλα σφυρίγματα των διαιτητών που «έλεγχαν» τον ρυθμό του αγώνα.

ΣΥΝΕΠΗΣ ΣΤΑ ΛΑΘΗ

Όπως ακριβώς και κόντρα στην Καρδίτσα έτσι και σήμερα ο ΑΡΗΣ μπήκε χωρίς συγκέντρωση στο παιχνίδι. Ναι μεν ο Κούπερ οδηγούσε την ομάδα στην επίθεση μαζί με την πολύτιμη συνεισφορά του Γούντμπερι αλλά τα πολλά φθηνά λάθη έδωσαν την ευκαιρία στον Πανιώνιο να βρει τα πατήματα του και να πατήσει γκάζι. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι η ομάδα αντί να βελτιώνεται κατά τη διάρκεια του αγώνα μάλλον γινόταν χειρότερη. 2 φορές χάθηκε η μπάλα από τα χέρια του Μποχωρίδη άλλες 2 φορές από τις απερισκεψίες του Φιγκερόα και μαζί με κάποια τραβηγμένα επιθετικά φάουλ και βήματα η ομάδα πήγε στο ημίχρονο με -14.

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΗ

Με τον Τολιόπουλο να αφήνει το νωθρό ξεκίνημα πίσω και να μπαίνει ξανά στα παπούτσια του ηγέτη αυτής της ομάδας ο ΑΡΗΣ έδειξε σημάδια ζωής. Ωστόσο οι παίκτες του Πανιωνίου με μπροστάρη τον Τσαλμπούρη είχαν βρει για τα καλά ρυθμό στην επίθεση, οι παίκτες που έριχνε ο Τσαλδάρης από τον πάγκο ο ένας έπαιζε καλύτερα από τον άλλο με αποτέλεσμα να κλειδώσουν τη νίκη χωρίς να αγχωθούν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ

Έκανε το «διάβασμα» του αντιπάλου ο Βετούλας όπως φάνηκε από την άμυνα που παίζαμε στο πρώτο δεκάλεπτο, στο σύνολο όμως της αναμέτρησης κάπου το έχασε. Δεν κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες του να παίξουν πιο σκληρή άμυνα, δεν ρίσκαρε να παίξει σε πιο γρήγορο ρυθμό μπας και εκμεταλλευτεί το αργό transition του Τσαλμπούρη και επέμεινε πάρα πολύ σε σχήματα που δεν του έβγαιναν. Το πρόβλημα όμως της χημείας και της σταθερότητας μας ακολουθεί από την αρχή της χρονιάς και με τους περισσότερους παίκτες όμως και καιρό να φαίνεται στο μυαλό τους να έχουν κατά κύριο λόγο το επόμενο τους συμβόλαιο, δύσκολα να αποφεύγαμε την ήττα.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ 2^Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ήθελε ο ΑΡΗΣ να πάρει το διπλό και να διασκευάσει ως ένα βαθμό τις εντυπώσεις αυτής της ταλαίπωρης χρονιάς αλλά δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τις κακές του συνήθειες. Τα επιπόλαια λάθη, η χαλαρή άμυνα και η αστοχία από τα 6.75 δεν του το επέτρεψαν. Επόμενος στόχος… η πρόκριση στα πλέιοφς εντός έδρας αναμένοντας τον νικητή της 2^ης αναμέτρησης της ημέρας.

ΥΓ. Γρήγορα απαντήθηκε το ερώτημα για το αν η «διαφορετική διαχείριση» των εκλογών του ΕΣΑΚΕ και της επικοινωνίας με την ΕΟΚ θα αλλάξει την κατάσταση με την διαιτησία. Όταν ο Γκίκας 2 φορές μπροστά σου κάνει επιδεικτικά το φάουλ και σηκώνει το χέρι και δεν το σφυρίζεις και όταν πας στο replay και δεν βλέπεις το πέταγμα της μπάλας προς τον Μποχωρίδη προφανώς και σημαίνει ότι κατέβηκες στο γήπεδο για να σφυρίξεις συγκεκριμένα πράγματα και όχι αυτά που θα δεις. Άλλοι διαιτητές στο Β ημίχρονο αφού όμως πρώτα ο Πανιώνιος πήρε μια διαφορά ασφαλείας.

Την άτυπη ρεβάνς για την ήττα ντροπής του πρώτου γύρου πήρε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στην Καρδίτσα επικρατώντας με 76-82! Η ομάδα κέρδισε κατά κράτος την μάχη των ριμπάουντ, περιόρισε τα λάθη της στο Β ημίχρονο και πυροβολώντας από τα 6.75 έφθασε στη νίκη. Αποφύγαμε το μαρτύριο των play out και πλέον στόχος είναι ένα καλύτερο πλασάρισμα με φόντο κάποια οικονομικά οφέλη βάσει τελικής  κατάταξης.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ

Με τον Τολιόπουλο τελικά να παραμένει εκτός μάχης ο ΑΡΗΣ μπήκε ορεξάτος και προσπάθησε από νωρίς να δείξει τις διαθέσεις του χτυπώντας κυρίως με τον Κούπερ και τον Γούντμπερι. Το μεγάλο πρόβλημα όμως που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ήταν τα επιπόλαια λάθη ανά πάσα στιγμή. Κάτι που επέτρεψε στους αντιπάλους να φθάσουν μέχρι και το +6. Η ομάδα είχε διάθεση, πάλευε σε άμυνα και ριμπάουντ, έβρισκε λύσεις στην επίθεση αλλά τα φθηνά λάθη(ίσως και να σημειώθηκε ρεκόρ ημιχρόνου)  ήταν αυτά που την κρατούσαν πίσω στο σκορ.

ΠΕΡΙΟΡΙΣΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ

Ένα πράγμα χρειαζόταν να κάνει ο ΑΡΗΣ για να διεκδικήσει το παιχνίδι και αυτό ήταν να σταματήσει να χαρίζει την μπάλα στον αντίπαλο με τόση ευκολία. Με το που ξεκίνησε να το κάνει με την έναρξη του 2^ου δεκαλέπτου τα πάντα άλλαξαν! Η ομάδα χάρη στους Κούπερ, Γούντμπερ και Χατζηδάκη έβρισκε λύσεις στην επίθεση, τα ριμπάουντ τα είχε καπαρωμένα και στην άμυνα οδηγούσε τους αντιπάλους του από την μια κακή επιλογή στην άλλη. Παρά την αντίσταση της Καρδίτσα από τα μέσα της 3^ης περιόδου ο ΑΡΗΣ έδειχνε ότι είχε βρει ρυθμό σε όλες τις πλευρές του γηπέδου και ήταν απλά θέμα χρόνου να κλειδώσει τη νίκη. Η διαφορά πήγε στο +11 και παρά τις προσπάθειες της Καρδίτσας, οι παίκτες μας χωρίς ιδιαίτερο άγχος στα τελευταία λεπτά κράτησαν τη νίκη.

ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ

Αυτά τα μόνιμα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση μας μέσα στο παιχνίδι είχε να αντιμετωπίσει ο ΑΡΗΣ μας κατά κύριο λόγο και όταν τα κατάφερε πήρε αυτό που δικαιούταν. Χωρίς να κάνει κάτι το μαγικό ο Βετούλας απλά με μια πιο ώριμη διαχείριση κατάφερε να τιθασεύει τον Κούπερ που σήμερα από μοιραίος όπως θα μπορούσε να ήταν με τα λάθη του τελικά έγινε ο κορυφαίος με τους πόντους του. Έδωσε περισσότερες πρωτοβουλίες στον Γούντμπερι και έβαλε και μέσα στο ροτέισον της περιφέρειας και τον Φίλλιο με τον Χότζ. Ακόμη και αυτός ο Χότζ παρά τα μόνιμα προβλήματα του στην άμυνα επί Βετούλα έχει καταφέρει να δείξει ένα πιο θετικό πρόσωπο. Όπως και ο Χατζηδάκης αλλά και ο Γκιουζέλης. Εξακολουθούν να υποφέρουν τα μάτια μας και να πονάει η ψυχή μας βλέποντας τη φετινή ομάδα αλλά σίγουρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα μετά την αλλαγή προπονητή.

ΑΤΥΠΗ ΡΕΒΑΝΣ ΚΑΙ ΝΕΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Χωρίς Τολιόπουλο αλλά με περίσσια διάθεση και πάθος ο ΑΡΗΣ κατάφερε να κερδίσει την Καρδίτσα και να πάρει την άτυπη ρεβάνς για την βαριά ήττα του πρώτου γύρου. Οι παίκτες του Νίκου Βετούλα ήταν ιδιαίτερα μαχητικοί σε όλη την διάρκεια του αγώνα και όταν αποφάσισαν να σοβαρευτούν σταματώντας τα φθηνά λάθη πήραν τα ηνία της αναμέτρησης και έφθασαν στη νίκη. Αποφύγαμε τον  εφιάλτη των πλεϊ άουτ και πλέον από την όγδοη θέση... κοιτάμε ως προς το επόμενο χαμηλό ταβάνι αυτής της μαρτυρικής χρονιάς. Με το μυαλό μας πάντα σε όλα αυτά που θα πρέπει να δρομολογηθούν για να μην ξαναζήσουμε τέτοια χρονιά.

Όσο μπορούσε το πάλεψε ο ΑΡΗΣ μας το παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό χωρίς όπως ήταν αναμενόμενο να αποφύγει την ήττα. Με δεδομένες όμως τις σημαντικές απουσίες του Τολιόπουλου και του Μποχωρίδη, ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε ανταγωνιστικός σε αρκετά σημεία του αγώνα και έδειξε θα μπορούσαμε να πούμε ένα θετικό πρόσωπο. Αρκετός ο κόσμος στο Παλέ με την παρουσία του πρωταθλητή Ευρώπης να είναι στο επίκεντρο παρά το ενδιαφέρον για το ίδιο το παιχνίδι.

ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Άσχημα ήταν τα πρώτα λεπτά για την ομάδα μας όπου γρήγορα γρήγορα μπήκε στη διαδικασία να κυνηγάει στο σκορ με την αστοχία και την πνευματική απουσία του Κούπερ να χαρακτηρίζει το παιχνίδι μας. Εκεί ο Βετούλας έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά έβαλε τον Φίλλιο στον άσσο και μαζί με το κρεσέντο του Χότζ το 2-11 μετατράπηκε στο 20-17 στο τέλος του Α’ δεκαλέπτου.

ΤΟΝ ΛΥΓΙΣΑΝ ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ

Αν και με περιορισμένο ρόστερ οι παίκτες του Βετούλα έδειχναν ιδιαίτερη διάθεση και αυτό ισορροπούσε την έλλειψη ποιότητας σε σχέση με τους αντιπάλους μας. Αυτή η διάθεση όμως είχε τα σκαμπανεβάσματα της ως προς την αποτελεσματικότητα πάνω στο παρκέ. Από εκεί που βγάζαμε καλές άμυνες, μαζεύαμε τα ριμπάουντ και σκοράραμε στον αιφνιδιασμό ξαφνικά ξεχνούσαμε να επιστρέψουμε στην άμυνα και κάναμε το ένα φθηνό λάθος μετά το άλλο. Και όταν κόντρα σε μια εχθρική διαιτησία σαν τη σημερινή τις βολές που κερδίζεις τις πετάς στα σκουπίδια τότε δεν ελπίζεις σε τίποτα παραπάνω πέρα από μια αξιοπρεπής ήττα. Όπως ακριβώς ήταν η σημερινή,  με τον ΑΡΗ να παλεύει να μειώσει και τον Παναθηναϊκό με ξεσπάσματα στο παιχνίδι του να καταφέρνει να κλειδώσει τη νίκη χωρίς άγχος.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Προετοιμασμένοι για μια βαριά εκνευριστική ήττα πήγαμε στο γήπεδο με την ομάδα μας ως ένα βαθμό να μας εκπλήσσει ευχάριστα με την ανταγωνιστικότητα της. Παρά τα σκαμπανεβάσματα του Κούπερ, το πολύ κακό παιχνίδι(στην επίθεση) του Τζούστον και την αστοχία του Γούντμπερι έξω από τα 6.75 ο ΑΡΗΣ πάλεψε και κόντραρε τον Παναθηναϊκό που μόνο στην 4^η περίοδο ξεκίνησε να νιώθει άνετα. Όλες τις προηγούμενες φορές που προσπάθησαν οι αντίπαλοι μας να τελειώσουν το παιχνίδι ο ΑΡΗΣ αντέδρασε και αυτή την αντίδραση αλλά και τη μαχητικότητα που έδειξαν οι παίκτες μας σήμερα θα πρέπει να τα κρατήσουμε και για τη συνέχεια. Όπως και την πολύ καλή εμφάνιση του Φιγκερόα και του Γουίλις αλλά και τα 4 τρίποντα του Χότζ.

ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

Και μόνο υπολογίζοντας τη δυναμική του αντιπάλου συν τις σημαντικές απουσίες καταλαβαίνεις ότι σήμερα τα πράγματα ήταν εξαρχής δύσκολα. Με αυτό το δεδομένο ο ΑΡΗΣ τα πήγε αρκετά καλά στο παιχνίδι. Σίγουρα θα μπορούσε να παίξει καλύτερα για να αγχώσει λίγο τον Άταμαν και τους παίκτες του αλλά για αυτόν τον προβληματικό ΑΡΗ αυτά τα επίπεδα απόδοσης είναι υψηλά. Επειδή όμως με τις «θετικές εντυπώσεις» δεν κερδίζεις τίποτα, περιμένουμε να δούμε έναν εξίσου μαχητικό ΑΡΗ να φεύγει νικητής από την Καρδίτσα την επόμενη αγωνιστική. Για να σώσουμε ότι σώζεται…

ΥΓ. Καλό το κοουτσάρισμα του Βετούλα σήμερα, κρίμα που δεν είχε ανάλογα αντανακλαστικά και στο ματς της Πυλαίας.

ΥΓ2. Για τα οικονομικά δεδομένα του ΑΡΗ των τελευταίων ετών η τελική κατάταξη και το χρηματικό ποσό που θα πάρει βάσει τελικής θέσης την επόμενη χρονιά έχει μεγάλη σημασία. Ιδιαίτερα μετά τη «ζημιά» του Καστρίτη που θα ήταν καλό κάποια στιγμή να την μάθουμε και εμείς. Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να ξέρουμε(από περιέργεια) αυτά τα χρόνια της οικονομικής εξυγίανσης πόσο κοστίζει το οικογενειακό κλίμα στα αποδυτήρια και στα γραφεία.  

ΥΓ3. Πόσο θλιβερό να αναλώνεσαι στο ντέρμπι των πρώην προπονητών και να νιώθεις δικαιωμένος για τα επόμενα συμβόλαια στην καριέρα τους; Η αποθέωση της μετριότητας μάλλον μας έχει γίνει κακή συνήθεια που δεν λέει να κοπεί.

ΥΓ4. Για να δούμε εκεί στη Βαρέζε πόσο μ@κ@κες είναι;

Πολύ πιο εύκολα από όσο περιμέναμε ο ΑΡΗΣ ξεπέρασε τις σημαντικές απουσίες των Γουίλις και Μποχωρίδη και επικράτησε του Λαυρίου με 82-65! Οι παίκτες του Νίκου Βετούλα έδειξαν ιδιαίτερη διάθεση σε όλη την διάρκεια του αγώνα, δεν επέτρεψαν στο Λαύριο να πιστέψει ότι μπορεί να αντιδράσει και με το που διόρθωσαν τα ποσοστά ευστοχίας στο Β ημίχρονο κλείδωσαν τη νίκη και μαζί με τη διαφορά που μας δίνει το πλεονέκτημα σε αυτή την μίζερη κούρσα στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας.

ΟΡΕΞΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Πνευματικά έτοιμη παρουσιάστηκε η ομάδα στο σημερινό παιχνίδι, με σχεδόν όλους τους παίκτες να μπαίνουν από νωρίς αποφασισμένοι να παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους σε ένα «πονηρό» παιχνίδι. Με αρκετά τρεξίματα, γρήγορες επιστροφές, σωστή άμυνα στον παίκτη που είχε τη μπάλα και αρκετή ένταση στα ριμπάουντ και στην άμυνα κάτω από το καλάθι κατάφεραν από σχετικά νωρίς να επιβάλουν τον ρυθμό τους. Η αστοχία στα μακρινά σουτ και η παραφωνία που άκουγε στο όνομα Σαρίφ Κούπερ ήταν αυτά που για περίπου 15’ κρατούσαν το Λαύριο κοντά στο παιχνίδι. Η άνοδος του Τολιόπουλου, η εκρηκτικότητα του Τζούστον και τα εύστοχα σουτ του Γούντμπερι έφεραν τη διαφορά στο +15.

ΒΡΗΚΕ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ

Με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου η μισή δουλειά είχε γίνει. Ο ΑΡΗΣ είχε βρει ρυθμό, είχε πολυφωνία στην επίθεση και σε άμυνα και ριμπάουντ έβλεπες μια μαχητικότητα από όλους τους παίκτες που ήταν πάνω στο παρκέ που συνεχώς κλιμακωνόταν. Το Λαύριο είχε εγκλωβιστεί στο παιχνίδι μας και το μόνο που πάλευε ήταν να ρίξει τη διαφορά από τους 18 πόντους που είχε καρφωθεί για πολύ ωραία. Ακόμη και όταν ο Βετούλας αποφάσισε να ανοίξει το ροτέισον και να μοιράσει περισσότερο το χρόνο η ομάδα κατάφερε να παραμένει ανταγωνιστική και να διατηρεί σχετικά εύκολα το προβάδισμα της μέχρι και το τελικό σφύριγμα της λήξης.

ΝΙΚΗ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ικανοποιημένος δήλωσε ο Νίκος Βετούλας στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε της αναμέτρησης, και πως να μην είναι; Είδε τον Χατζηδάκη να εκμεταλλεύεται την υπεροχή του κάτω από το καλάθι με 11 πόντους και 11 ριμπάουντ και παρέα με τον δυναμικό Τζούστον(10 πόντοι, 12 ριμπάουντ) να κερδίζουν με ευκολία την μάχη των ψηλών. Είδε τον Τολιόπουλο να βρίσκει ρυθμό και να αλλάζει τη ροή της αναμέτρησης αλλά και τον Γούντμπερι να μην πτοείται από τα πρώτα άστοχα σουτ και τελικά να γίνεται ο καταλύτης αυτής της νίκης.  Είδε και όλους τους υπόλοιπους να προσπαθούν με κάθε τρόπο να βάλουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτή τη νίκη. Υπήρχε φυσικά και ο Κούπερ που ήταν σε άλλο γήπεδο, υπήρχαν και κάποια παιδαριώδη λάθη. Για τον φετινό όμως ΑΡΗ να κερδίζει από το 13’ με διψήφια διαφορά και να το κρατάει με ευκολία μέχρι το τέλος είναι επίτευγμα.  Πόσο μάλλον όταν αυτό το κάνει με 2 σημαντικότατες απουσίες όπως αυτή του Γουίλις και του Μποχωρίδη.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΒΡΑΔΙΑ

Έπρεπε να φθάσουμε στην 20ή αγωνιστική για να απολαύσουμε ένα παιχνίδι χαλαρά χωρίς να αγχωνόμαστε και να εκνευριζόμαστε μέχρι να έρθει η νίκη. Σήμερα η ομάδα τα είχε σχεδόν όλα! Έβγαλε ένταση σε άμυνα και ριμπάουντ επί 40’, έτρεξε όποτε της δόθηκε η ευκαιρία, προσπέρασε την αστοχία του πρώτου ημιχρόνου και κλείδωσε με τα μακρινά σουτ τη νίκη και την διαφορά που χρειαζόμασταν. Κρατάμε το ευχάριστο δίωρο που μας χάρισε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας και συνεχίζουμε στην βασανιστική πορεία που έχουμε χαράξει από την αρχή της χρονιάς.

ΥΓ. Έχει χαθεί κάθε μέτρο στο ελληνικό μπάσκετ… διαμαρτυρόμενο και αδικημένο το Λαύριο. Το Λαύριο που είχε χρονιές που πήγαινε χέρι χέρι με την  Τσαρούχα.

ΥΓ2. Τελικά στην 20^η αγωνιστική πέρα από την εύκολη νίκη,  μάθαμε ότι ακόμη και με 2 σημαντικές απουσίες σαν και αυτή του Γουίλις και του Μποχωρίδη μπορείς να κερδίσεις!

Την ευκαιρία να διασκευάσει τις εντυπώσεις μιας τραγικής χρονιάς είχε σήμερα ο ΑΡΗΣ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας και αντί να την εκμεταλλευτεί… προτίμησε να προσθέσει μια ακόμη προβληματική εμφάνιση ψαλιδίζοντας τις όποιες ελπίδες του για είσοδο στην πρώτη εξάδα. Αδικαιολόγητα ανέτοιμο το σύνολο του Νίκου Βετούλα. Μπήκε σε ένα κρίσιμο παιχνίδι χωρίς πλάνο, χωρίς συγκέντρωση και απλά επειδή δεν του βγήκαν τα μακρινά σουτ γνώρισε μια εύκολη ήττα. Έτσι απλά με συνοπτικές διαδικασίες κάνοντας σχεδόν ότι κάνει από την αρχή της χρονιάς.

ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΖΟΡΙΖΟΤΑΝ

Λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβει ο καθένας το έργο που θα βλέπαμε σήμερα. Από την μια υπήρχε μια ομάδα που προσπαθούσε να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη στρατηγική και να χτυπήσει στα αδύναμα μας σημεία περιορίζοντας τα βασικά μας ατού και από την άλλη υπήρχε ο ΑΡΗΣ μας που είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες του στο ατομικό ταλέντο κάποιων παικτών. Ο πόακ παίζοντας με ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού από την αρχή μέχρι το τέλος προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ(31-21 στο 12’) και η ομάδα μας απλά ήλπιζε ότι κάποιο από τα δυνατά μας χαρτιά θα σήκωνε την ομάδα στις πλάτες του.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑ 5’ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΕΛΟΣ

Και εκεί που τίποτα δεν σε έπειθε ότι θα μπορούσε να αλλάξει, 2-3 μακρινά σουτ, κάποια ξεσπάσματα του Τζούστον και ξαφνικά από το -10 φθάνουμε στο +3. Ένα προβάδισμα(43-46) που κράτησε μόλις για 1-2 λεπτά μιας και καταφέραμε να κλείσουμε την 3^η περίοδο στο -6. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε ίχνος συγκέντρωσης από τους παίκτες αλλά και από τον προπονητή ώστε να αλλάξει η ροή της αναμέτρησης. Ο πόακ έβρισκε έστω και με δυσκολία τον δρόμο προς το καλάθι την ίδια στιγμή που οι παίκτες μας έπαιρναν την μια κακή επιλογή στην επίθεση μετά την άλλη. Με το που ξέφυγε ξανά ο συμπολίτης ήταν φανερό ότι δεν υπήρχαν τα ψυχικά αποθέματα να αντιδράσουμε και μοιραία στο τέλος η ήττα ήρθε εύκολα.

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΟ

Ένας ΑΡΗΣ χωρίς πλάνο, με ατομικές ενέργειες, μακρινά σουτ απελπισίας, φθηνά λάθη και καμία ουσιαστική καθοδήγηση από τον πάγκο. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τους 3 διαιτητές που δεν μας έδιναν σχεδόν ποτέ φάουλ  όταν μπουκάραμε μέσα σε αντίθεση με τα φάουλ που χάριζαν κάτω από το καλάθι μας στον ποακ, ο ΑΡΗΣ επέλεξε να κάνει το εύκολο και να σουτάρει από μακριά με όποιον τρόπο μπορεί. Από τα 8 μέτρα, μαρκαρισμένοι, υπό την πίεση του χρόνου.  Ακόμη και στο κατέβασμα της μπάλας είχε πρόβλημα σε όλο το παιχνίδι την ίδια στιγμή που εσύ δεν προσπάθησες καν να εκμεταλλευτείς τον τραυματισμό του Κατσίβελη στην 4^η περίοδο. Ρόμπερτς και Τζούστον ήταν οι μοναδικοί διασωθέντες ανάμεσα σε ένα σύνολο παικτών οπου ο καθένας έμοιαζε να έχει κατέβει για να κάνει απλά το κομμάτι του. Απογοητευτικό το κοουτσάρισμα του Βετούλα, ακόμη πιο απογοητευτικός ο τρόπος που προετοίμασε την ομάδα για το σημερινό παιχνίδι μετά από 3 εβδομάδες διακοπής.

ΤΗΝ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ

Κατώτερος των περιστάσεων παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ στο αποψινό ντέρμπι, σε ένα χρονικό σημείο όπου με την έλευση του Βετούλα αλλά και την απόκτηση του Τζούστον είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει. Δυστυχώς η ομάδα δεν ξέφυγε από τον κανόνα της μετριότητας που την χαρακτηρίζει από το ξεκίνημα της χρονιάς και μοιραία γνώρισε μια ακόμη πικρή ήττα. Δύσκολα σώζεται κάτι στα εναπομείναντα παιχνίδια και σύντομα θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την επόμενη χρονιά με μοναδική παρακαταθήκη τη σωρεία λαθών προς αποφυγή που έγιναν από το καλοκαίρι έως και σήμερα.

Σημαντική νίκη κόντρα στον Πανιώνιο που του επιτρέπει να κοιτάει ψηλότερα πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο «καμίνι» του Παλέ,  επιβεβαιώνοντας ότι η ομάδα έχει αλλάξει σελίδα!  Με 5 παίκτες διψήφιους και τον Κούπερ να μένει στους 6 αλλά να μοιράζει 6 ασίστ ο ΑΡΗΣ σήμερα έδειξε ένα πολύ διαφορετικό πρόσωπο. Είναι φανερό ότι ο νέος προπονητής έχει βάλει τη σφραγίδα του, η ομάδα κερδίζει και ο κόσμος ύστερα από καιρό ξαναγουστάρει όπως έκανε με τόση θέρμη σήμερα!

ΜΠΗΚΕ ΔΥΝΑΤΑ ΕΙΧΕ ΟΜΩΣ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ

Αρκετά ορεξάτος μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο παιχνίδι με τους Γουίλις και τον Φιγκερόα να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία και τον Κούπερ να τροφοδοτεί αποτελεσματικά τον Ρόμπερτς. Το 24-17 ναι μεν αποτύπωνε το πόσο δυνατά είχε μπει η ομάδα αλλά από την άλλη υπήρχαν κάμποσα θεματάκια που δεν έβρισκαν λύση όσο κυλούσε ο χρόνος. Από την μια ο Μπράουν που έμοιαζε ασταμάτητος από την άλλη τα πολλά χαμένα ριμπάουντ που επέτρεπε στους παίκτες του Πανιωνίου να σκοράρουν με δεύτερες ευκαιρίες από το πουθενά. Αρωγός στην αντίσταση του Πανιωνίου ήταν και οι 3 διαιτητές με προκλητικά σφυρίγματα που επέτρεψαν τους αντιπάλους μας να προσπεράσουν στο σκορ.

ΑΝΤΛΗΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου βρήκε τις 2 ομάδες να πηγαίνουν πόντο πόντο. Φαινόταν όμως ότι ψάχναμε το ξέσπασμα για να ξεφύγουμε στο σκορ. Ξέσπασμα που το βρήκε βελτιώνοντας την άμυνα και τα ριμπάουντ και προσθέτοντας και άλλους παίκτες στην εξίσωση της επίθεσης. Ο Ρόμπερτς βελτιώθηκε αισθητά μέσα στο παιχνίδι, ο Γουίλις έγινε πιο απλός και ουσιαστικός και ο Γούντμπερι παρέδιδε μαθήματα σε άμυνα και επίθεση με κάθε ευκαιρία.  Όλα αυτά έδωσαν την ευκαιρία και στον Τολιόπουλο να βρει ρυθμό και να σκοτώσει με τα σουτ του τον Πανιώνιο!  Το +14 επτά λεπτά πριν το τέλος σε συνδυασμό με τον ρυθμό που είχαν βρει οι παίκτες σε έπειθαν ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε και την διαφορά. Οι πολλές κακές επιλογές όμως στην επίθεση στα τελευταία λεπτά επέτρεψαν τον Πανιώνιο να μειώσει και να πιστέψει ότι μπορεί να ισοφαρίσει. Ευτυχώς έστω και στο τέλος υπήρξε η ελάχιστη ψυχραιμία που χρειαζόταν και φθάσαμε στη νίκη.

ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είχε εξηγήσει καθαρά μπασκετικά με τον πλέον απλοϊκό τρόπο ο Λάζαρος Παπαδόπουλος τα λάθη του Καστρίτη που είχαν χαντακώσει την ομάδα. Ήρθε και ο νέος προπονητής για να σου δείξει ότι απλά έπρεπε να «ξηλωθούν» οι εμμονές και τα επαναλαμβανόμενα λάθη ώστε ο ΑΡΗΣ να βρει τον δρόμο του. Ακόμη και όταν δεν παίζεις άμυνα μπορείς να είσαι λιγότερο κακός από το να κάνεις αχρείαστο φάουλ στον αντίπαλο ψηλό στο κέντρο. Μπορείς απλά περιορίζοντας το ροτέισον να μοιράσεις επί της ουσίας ρόλους στην ομάδα. Μπορείς να περιορίσεις τον χρόνο που παίζουν μαζί Κούπερ και Τολιόπουλος και να δώσεις περισσότερες αρμοδιότητες στον Γούντμπερι και στον Μποχωρίδη. Μπορείς να αξιοποιήσεις καλύτερα τον Ρόμπερτς και να βάλεις στο παιχνίδι και τον Φιγκερόα. Μπορείς να κυκλοφορήσεις καλύτερα την μπάλα και να βρεις πολλά περισσότερα ελεύθερα σουτ όπως έκανες σήμερα. Μπορείς  να μην βάλεις καθόλου τον Χότζ αν απλά παραδεχθείς ότι είναι «τρύπα» σε άμυνα και επίθεση. Με λίγα λόγια μπορείς ξεκινώντας από τα απλά βασικά να φθάσεις σε ένα ικανοποιητικό σημείο όπως έδειξε ότι έχει φθάσει ο ΑΡΗΣ σήμερα.

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΡΗ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΕΙ ΨΗΛΟΤΕΡΑ

Είχε πλάνο, είχε πάθος, είχε ουσία σε κάθε κίνηση του μέσα στο γήπεδο είτε του έβγαινε η φάση είτε όχι. Η ομάδα υπό την καθοδήγηση του Βετούλα δείχνει να αποκτά αγωνιστική ταυτότητα και μπορεί πλέον να ελπίζει στη διάσωση μιας εντελώς αποτυχημένης σεζόν. Ο κόσμος επέστρεψε μαζικά στο γήπεδο, έγινε ένα με την ομάδα και θυμηθήκαμε όλοι μαζί πόσο γουστάρουμε να βλέπουμε τον ΑΡΗ να παίζει μπάσκετ και να κερδίζει! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Το είχαμε τονίσει την Τετάρτη ότι το πρόβλημα δεν είναι οι τιμές του εισιτηρίου και σήμερα αυτό φάνηκε ξεκάθαρα. Μακάρι να συνεχίσει να μας «ζεσταίνει» η ομάδα και το Παλέ από εδώ και πέρα να είναι ξανά μόνιμα σε τέτοιους ρυθμούς.

ΥΓ2. 3 εβδομάδες είναι αρκετός χρόνος για να βρεις έναν παίκτη που να σου κάνει, ικανό να βοηθήσει την ομάδα.

Την τελευταία του ευρωπαϊκή αγγαρεία έβγαλε εις πέρας ο μπασκετικός ΑΡΗΣ, προσθέτοντας άλλη μια ήττα στη φετινή του συγκομιδή. Ελάχιστη προσπάθεια από την πλειοψηφία των παικτών, ακόμη πιο λίγη πνευματική συγκέντρωση σε ένα παιχνίδι που ούτε ως προπόνηση δεν αξιοποιήθηκε. Ελάχιστος ο κόσμος στο γήπεδο παρά το φθηνό εισιτήριο δείγμα της απογοήτευσης που έχει σκορπίσει ο φετινός ΑΡΗΣ.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΧΑΛΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΑΠΩΝ ΣΤΑ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Στην επίθεση του βασίστηκε ο ΑΡΗΣ από το ξεκίνημα της αναμέτρησης σε μια προσπάθεια να καλύψει τις αδυναμίες του στην άμυνα και στα ριμπάουντ. Φιγκερόα, Κούπερ και Ρόμπερτς είχαν τον τρόπο τους στην επίθεση και το +7 λίγο πριν το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου σε έκανε να ελπίζεις ότι ίσως σήμερα να βλέπαμε κάτι το διαφορετικό. Όσο όμως περνούσε ο χρόνος η πληγή της άμυνας και των χαμένων ριμπάουντ αιμορραγούσε ολοένα και πιο έντονα. Η Κλουζ εκμεταλλεύτηκε στο απόλυτο τις δεύτερες ευκαιρίες και με συνοπτικές διαδικασίες άλλαξε την εικόνα του αγώνα.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Οι Ρουμάνοι προσπέρασαν στο σκορ και φούλαραν ολοταχώς για να χτίσουν και μια διαφορά ασφαλείας. Ασφάλεια για την Κλούζ το 59-82  στο 34’, ένας ακόμη ευρωπαϊκός εφιάλτης για εμάς. Βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε ότι και η διαιτησία έβαλε το χεράκι της μιας και μέχρι να πάει η διαφορά στο +20 για τους Ρουμάνους, τα σφυρίγματα ήταν 100-0. Αυτό όμως που πονάει είναι η εικόνα που έδειξε η ομάδα από ένα σημείο και μετά. Ανόητα λάθη, αβίαστες επιλογές στην επίθεση, κουραστική αστοχία και καμία απολύτως διάθεση για να παλέψουν σε οποιαδήποτε φάση. Τα 2 συνεχόμενα εντυπωσιακά καρφώματα του Γούντμπερι και η μείωση της διαφοράς προς στιγμή ξύπνησε τους λίγους ηρωικούς φίλους που βρέθηκαν στο γήπεδο αλλά όλο αυτό ήταν μια παρένθεση που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα.

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ… ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Όταν από το ξεκίνημα της χρονιάς δικαιολογείς τα πάντα, εκλογικεύεις κάθε ήττα και χωρίς ίχνος ντροπής δηλώνεις ευθαρσώς ότι επιλέγεις παιχνίδια τότε κάπου στην πορεία εγκλωβίζεσαι σε ένα αρνητικό μοτίβο. Σε ένα μοτίβο σαν το σημερινό με μια ομάδα που είχε τόσο καρφωμένο στο μυαλό της ότι το παιχνίδι ήταν αδιάφορο που δεν μπήκε καν στην διαδικασία να το αξιοποιήσει ως προπόνηση. Ακόμη και σε ατομικό επίπεδο που η λογική θα έλεγε ότι χωρίς άγχος θα μπορούσαν κάποιοι παίκτες να μας δείξουν έστω σήμερα μια βελτίωση παραπάνω, δεν είδαμε τίποτα. Και γιατί άλλωστε να προσπαθήσει ο οποιοσδήποτε παίκτης να ιδρώσει παραπάνω όταν το παιχνίδι είναι αδιάφορο και η ήττα είναι ήττα ασχέτως της τελικής διαφοράς; Έτσι τους έμαθαν ότι τσουλάνε τα πράγματα στον φετινό ΑΡΗ και πάνω σε αυτό το σκεπτικό συνεχίζουν και πορεύονται σχεδόν όλοι οι παίκτες. Ίσως αυτή η αλλαγή νοοτροπίας να είναι και η πιο σημαντική πρόκληση για τον Νίκο Βετούλα. Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε για το αν οι Γούντμπερι και Φίλλιος ξεχώρισαν. Αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία πως  να αλλάξει ριζικά η κακή αγωνιστική μας κατάσταση;

ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

Με μια «τιμητική» ήττα με μόλις 15 πόντους από την ρουμάνικη Κλούζ ο ΑΡΗΣ έριξε τίτλους τέλους  στα ευρωπαϊκά του βάσανα. Όταν σου έχει γίνει συνήθεια η επιλογή παιχνιδιών, η αδιαφορία και οι εύκολες ήττες τότε κάπου μπορεί να παρασυρθείς και ακόμη και εκεί που οφείλεις να δείξεις ότι κάτι πάει καλύτερα, κάτι αλλάζει, κάτι βελτιώνεται …εσύ κάνεις πάλι τα δικά σου. Ευτυχώς που μας τελειώσανε τα αδιάφορα παιχνίδια(και οι δικαιολογίες)  και ακολουθούν must win αναμετρήσεις όπως αυτή με τον Πανιώνιο. Εκεί που ελπίζουμε να γυρίσει ο διακόπτης και να μην παρασυρθούμε από τις κακές μας συνήθειες.

ΥΓ. Καλά ξηγήθηκε η ΚΑΕ με το «πακέτο» εισιτηρίων. Μακάρι το πρόβλημα να ήταν οι τιμές των εισιτηρίων.

Σημαντική νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο Μαρούσι σε ένα παιχνίδι για γερά νεύρα με τον ΑΡΗ μας αυτή τη φορά να κάνει την ανατροπή από το -11 και να καταφέρνει να φεύγει με το διπλό!  Καθοριστικός ο Τολιόπουλος στο 4ο δεκάλεπτο, θύμισε κάτι από τον killer της περσινής περιόδου αν και δεν ξεκίνησε καθόλου καλά στο παιχνίδι. Περισσότερο ψύχραιμος και υπομονετικός ο ΑΡΗΣ υπό την καθοδήγηση του Βετούλα μοιάζει να βρίσκει την ηρεμία του και να χτίζει έστω και με αργούς ρυθμούς μια αγωνιστική ταυτότητα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Δεν έχασε χρόνο ο ΑΡΗΣ μας και με το που πάτησε στο παρκέ ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις αδυναμίες του κοντά στο καλάθι. Ο Λαντζεβάιν έκανε πάρτι με την άμυνα του Ρόμπερτς αλλά και την απάθεια όλων στα ριμπάουντ. Οι αντίπαλοι μας όποτε ήθελαν έμπαιναν και σκόραραν χωρίς να βρίσκουν αντίσταση, με τα μακρινά σουτ και το επιθετικό κρεσέντο του Γουίλις να είναι αυτό που δεν επέτρεπε στο Μαρούσι να ξεφύγει στο σκορ.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Όσο συνεχιζόταν η αδυναμία μας στην άμυνα και στα ριμπάουντ η επίθεση ήταν αυτή που μας κρατούσε. Μποχωρίδης, Γούντμπερι και Κούπερ πήραν την σκυτάλη από τον Γουίλις και κρατούσαν την ομάδα μέσα στο παιχνίδι. Όταν όμως ο Χάρελ πήρε μπρος και το τραγικό στα τρίποντα Μαρούσι βρήκε και 2-3 εύστοχα η διαφορά πήγε στο -11. ΄Ένα σημείο στο παιχνίδι περίπου 12’ πριν το τέλος με την εικόνα των 2 ομάδων να μοιάζει εκ διαμέτρου αντίθετη. Από την μια το Μαρούσι να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του αγώνα και να βελτιώνεται και από την άλλη ο ΑΡΗΣ μας να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κούπερ, Γκιουζέλης και Τολιόπουλος με τη σειρά ήταν οι παίκτες που οδήγησαν στην ανατροπή του -11 όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Κάτι που όπως φάνηκε αιφνιδίασε τους αντιπάλους μας που πίστευαν ότι είχαν «κλειδώσει» τη νίκη με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά με το που προσπεράσαμε να βγάζουν το χειρότερο πρόσωπο τους. Αντιθέτως η ομάδα μας πήρε τα πάνω της με πρώτο και καλύτερο τον Τολιόπουλο που θύμισε τον περσινό παίκτη που δεν αποδεχόταν ποτέ την ήττα. Με μεγάλα σουτ και ωραίες ασιστ στους συμπαίκτες του ήταν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες αυτής της νίκης.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΙΠΕ

Δεν έχουμε κανά καημό να ασχολούμαστε με τον Καστρίτη τώρα που είναι παρελθόν αλλά ο κόουτς πέρα από τα όποια λάθη του, περνούσε και τον εκνευρισμό του στους παίκτες κατά την διάρκεια των αγώνων. Έναν εκνευρισμό που ιδιαίτερα όταν πηγαίναμε στα κρίσιμα η ομάδα έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο και έχανε τις νίκες μέσα από τα χέρια της. Σήμερα ο ΑΡΗΣ απέφυγε τα λάθη των προηγούμενων παιχνιδιών που κρίθηκαν στον πόντο, δεν πήγε σε βιαστικές επιλογές, έπαιξε με τον χρόνο, ήταν εύστοχος στις βολές και δεν επέτρεψε στους αντιπάλους μας να διεκδικήσουν την νίκη. Είδαμε τον Γκιουζέλη για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι να είναι επιδραστικός και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Τον Κούπερ να τραβάει φρένο και να σκέφτεται περισσότερο τις επιλογές του. Τον Γουίλις να βάζει στοπ στα λάθη του και τον Τολιόπουλο από εκεί που έμοιαζε αδιάφορος να ξυπνάει το θηρίο μέσα του. Μαζί με τους Γούντμπερι, Μποχωρίδη  και Χατζηδάκη να κάνουν πολύ βρώμικη δουλειά και να συνεισφέρουν ποικιλοτρόπως στο παιχνίδι. Ξεκάθαρα όλες αυτές οι μικρές αλλαγές σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο φέρνουν την υπογραφή του Βετούλα. Όχι γιατί πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να «χτίσει» κάτι καινούργιο αλλά μπόρεσε να «γκρεμίσει» αρκετές εμμονές του πρώην κόουτς που είχαν εγκλωβίσει την ομάδα όπως η άμυνα. Ναι και σήμερα ο ΑΡΗΣ ήταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα κακός στην άμυνα. Ήταν όμως απλά κακός… και όχι αυτοκαταστροφικός με πολλά αχρείαστα φάουλ, σπατάλη ενέργειας και βολές δώρο στον αντίπαλο. Ακόμη και στην επίθεση προσπαθεί η ομάδα να κυκλοφορήσει την μπάλα και όχι από την αρχή μέχρι το τέλος η μπάλα να είναι στα χέρια του Κούπερ ή του Τολιόπουλου που θα πάρουν τελικά και το σουτ. Μέχρι και τους ψηλούς προσπαθούμε να βάλουμε στο παιχνίδι παρόλο που ακόμη δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.  

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ

Αυτή τη φορά η ομάδα τα κατάφερε! Επέστρεψε από το -11 σε ένα χρονικό σημείο όπου έδειχναν όλα χαμένα, πήρε το προβάδισμα και στο τέλος έδειξε την απαραίτητη ψυχραιμία ώστε να αποφύγει το χαρακίρι όπως τις προηγούμενες φορές. Βελτιωμένη η ομάδα αν και έμοιαζε σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού να παλεύει κόντρα στον κακό της εαυτό.  Πλέον με αυτή τη νίκη μπορεί ο ΑΡΗΣ να ανασάνει με ανακούφιση και να δει τη συνέχεια του πρωταθλήματος με λιγότερο άγχος. Και που ξέρεις; Αν κερδίσεις το Πανιώνιο και έρθουν και κάποια βολικά  αποτελέσματα ίσως ξαφνικά να αποκτήσουμε και ένα ενδιαφέρον για τη συνέχεια πέρα από την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

ΥΓ. ΑΛΚΗ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ

Ούτε κόντρα στον άλλο ουραγό του ομίλου τα κατάφερε ο ΑΡΗΣ αν και σε μεγάλο βαθμό έδειξε βελτιωμένος και είχε πολλές ευκαιρίες για να πάρει τη νίκη. Στο τέλος όμως τόσο της κανονικής διάρκειας του αγώνα όσο και της παράτασης δεν κατάφερε να αποφύγει τις κακές του συνήθειες και γνώρισε μια ακόμη ήττα στις λεπτομέρειες.  Ξεκάθαρη η διάθεση του νέου προπονητή να αλλάξει τα πράγματα, με τους παίκτες μας όμως στο τέλος να δείχνουν ότι είναι εθισμένοι στην ήττα.

ΥΠΟ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ

Κανείς δεν περίμενε με 1-2 προπονήσεις να δει άλλη ομάδα μέσα στο γήπεδο. Όταν όμως παίζεις τόσο κακό και άναρχο μπάσκετ σαν και αυτό που παίζει ο ΑΡΗΣ φέτος ακόμη και 1-2 βασικές αλλαγές είναι αρκετές για να φανεί η διαφορά. Με αυτή τη λογική είδαμε έναν πιο ήρεμο ΑΡΗ, να μην αναλώνεται ανούσια στην άμυνα με φθηνά φάουλ και άσκοπη πίεση την ίδια στιγμή που οι περιστροφές στην επίθεση περιορίστηκαν και η μπάλα κυκλοφόρησε πιο ορθολογικά. Μια εικόνα που του επέτρεψε να είναι ανταγωνιστικός παρά τις χαμένες μάχες στα ριμπάουντ. Ο Γουίλις από το ξεκίνημα ήταν η αιχμή του δόρατος στην επίθεση με τους υπόλοιπους σιγά σιγά να δίνουν και αυτοί λύσεις.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Κόντρα σε ότι έχουμε δει ως τώρα όσο κυλούσε ο χρόνος η ομάδα βελτίωνε τις αδυναμίες της. Στα ριμπάουντ είδαμε περισσότερη αποφασιστικότητα και στην επίθεση ανακαλύψαμε ότι και άλλοι παίκτες εκτός των Γουίλις, Κούπερ και Τολιόπουλου μπορούν να σκοράρουν. Γκιούζελης και Φίλλιος τόλμησαν τα ελεύθερα σουτ που τους δόθηκαν και βρήκαν στόχο. Το ίδιο και ο Χότζ με 3 στα 5 τρίποντα. Προς στιγμή καταφέραμε να ξεφύγουμε με 8 πόντους αλλά φαινόταν ότι οι αντίπαλοι μας δεν θα τα παρατούσαν έτσι απλά.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

Η εκνευριστική ευστοχία των Γερμανών έξω από τα 6.75 στο Β ημίχρονο, οι στιγμές χαλάρωσης σε άμυνα και ριμπάουντ αλλά και τα φαλτσοσφυρίγματα των διαιτητών μετέτρεψαν το παιχνίδι σε ντέρμπι για γερά νεύρα με τις 2 ομάδες να πηγαίνουν πόντο. Όταν όμως ήρθε η ώρα για τα κρίσιμα η κούραση και η ηττοπάθεια που έχει περάσει στο πετσί των παικτών μας έκανε την εμφάνιση της. Τόσο στην κανονική διάρκεια όπου ισοφαριστήκαμε με φόλοου σε νεκρό χρόνο όσο και στο τέλος της παράτασης με τις πολλές χαμένες βολές και τα παιδαριώδη λάθη είδαμε μια επανάληψη όλης αυτής της αγωνιστικής τρικυμίας που μας έχει οδηγήσει στην τελευταία θέση του ομίλου, στην προτελευταία θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και εκτός του final 8 του κυπέλλου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΙΔΙΑ ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

Λίγα 24ωρα μετρά ο Νίκος Βετούλας στον πάγκο και θα ήταν αδύνατο να μπορούσε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να επιδράσει σε μεγάλο βαθμό στο αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας. Και όμως με μια πιο απλή άμυνα χωρίς την παράλογη πίεση παντού με τα πολλά φάουλ  η ομάδα έδειχνε πιο στιβαρή. Στην επίθεση μέχρι να φθάσουμε στα κρίσιμα είχε περισσότερη ηρεμία και καλύτερες επιλογές με συμμετοχή σχεδόν όλων των παικτών. Όλοι προσπάθησαν και σχεδόν όλοι κάτι πρόσφεραν. Είδαμε τον Γκιούζελη και τον Φίλλιο να σκοράρουν, τον Γουίλις να μοχθεί περισσότερο σε άμυνα και ριμπάουντ μετά την αδιαφορία του 1^ου δεκαλέπτου, τον Ρόμπερτς να βελτιώνεται αισθητά σε όλους τους τομείς μέσα στο παιχνίδι, είδαμε τον Χότζ επιτέλους να βρίσκει στόχο! Προφανώς και οι παίκτες ήθελαν να δείξουν κάτι παραπάνω αλλά και ο Βετούλας μοίρασε τον χρόνο σωστά. Όλα σωστά, όλα καλά μέχρι τα τελευταία κρίσιμα λεπτά. Εκεί παίκτες και προπονητής έχασαν κυριολεκτικά την μπάλα. Η κούραση και η κακή ψυχολογία θόλωσε το μυαλό των παικτών και εκεί κάπου αδράνησε και ο πάγκος να ρισκάρει με μια αλλαγή. Σίγουρα πληγώνει ο τρόπος με τον οποίο ήρθε μια ακόμη μια ήττα αλλά αυτό που προέχει είναι να αλλάξει άμεσα το αγωνιστικό μας πρόσωπο. Σήμερα έγινε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

ΝΕΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΝΕΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Προσπάθησε, πάλεψε αλλά στο τέλος τα κατάφερε και πάλι να χάσει …όπως ακριβώς μας έχει συνηθίσει από την αρχή της χρονιάς. Δεν κόβονται οι κακές συνήθειες έτσι εύκολα, ιδιαίτερα για μια ομάδα με τόσα πολλά προβλήματα που δεν κάνει σχεδόν τίποτα σωστά πάνω στο παρκέ. Σήμερα όμως είδαμε παίκτες «εξαφανισμένους» να εμφανίζονται  και μια ομάδα να προσπαθεί να παίξει πιο ορθολογικά παρόλο που στα κρίσιμα τα έκανε όλα λάθος. Λάθη που θα πρέπει να διορθώσει ο νέος κόουτς με τους παίκτες του μιας και το Σάββατο στο Μαρούσι τα λάθη δεν επιτρέπονται.

ΥΓ. Αν κάτι αναγνωρίζω στον Καστρίτη και στην πορεία του στην ομάδα μας είναι ότι μας έκανε να νιώσουμε ύστερα από χρόνια έστω και σπασμωδικά ότι ΑΡΗΣ σημαίνει μαχητής! Αυτό το συναίσθημα μεταφράστηκε σε μια σχέση εμπιστοσύνης, με τον κόσμο να στηρίζει μαζίκα την ομάδα όλα αυτά τα χρόνια παρά τις όποιες στραβές και ατυχίες. Το πως εξελίχθηκε αυτή η σχέση εμπιστοσύνης και αυτή η στήριξη φάνηκε σήμερα από την εικόνα του σχεδόν άδειου γηπέδου.

ΥΓ2. Καλοί οι συναισθηματισμοί, τα θετικά πρόσημα, οι άξιοι άνθρωποι και το οικογενειακό κλίμα που διέπει τον μπασκετικό ΑΡΗ αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να θυμηθούμε(και να αποδεχθούμε) ότι  ο καθρέφτης της ομάδας είναι το γήπεδο …και η κερκίδα. Εκεί δηλαδή όπου η ομάδα κερδίζει και ο κόσμος στην κερκίδα γουστάρει.