Με μπάσκετ που μας ξεσήκωσε και χαρακτήρα ομάδας με στόφα νικητή όταν το παιχνίδι πήγε να γυρίσει, ο ΑΡΗΣ μας κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 101-91 φθάνοντας στις 8 συνεχόμενες νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη! Το σύνολο του Βασίλη Σπανούλη επέβαλε τον ρυθμό του σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα, αγνόησε τους 3 προκλητικούς διαιτητές και πήρε μια πανάξια νίκη.

ΕΠΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με ένταση, πίεσε την μπάλα και αξιοποίησε τα λάθη του Παναθηναϊκού για να τρέξει. Το αρχικό πρόβλημα στα αμυντικά ριμπάουντ δεν τον εμπόδισε να πάρει τον έλεγχο, με τα τρίποντα των Μοκόκα και Ρόμπινσον-Ερλ να δίνουν το πρώτο καθαρό προβάδισμα. Οι φιλοξενούμενοι έβρισκαν απαντήσεις από την περιφέρεια, αλλά η ομάδα μας συνέχιζε να δημιουργεί και να παίρνει λύσεις από διαφορετικά πρόσωπα. Ο Ντιμιτρίεβιτς είχε σημαντικό ρόλο στην επίθεση και το 46-44 του ημιχρόνου άφηνε τα πάντα ανοιχτά.

Όταν ο Παναθηναϊκός πέρασε μπροστά στις αρχές της τρίτης περιόδου, ο ΑΡΗΣ μας ξανανέβασε ακόμη περισσότερο την απόδοσή του. Ο Μόργκαν βρήκε συνεχόμενα καλάθια, ο Μοκόκα ήταν σταθερά μέσα στις φάσεις και η άμυνα έδωσε την ώθηση για να ανοίξει η διαφορά. Η ενέργεια του Κώστα Αντετοκούνμπο και το τρίποντο του Τολιόπουλου στο τέλος της περιόδου έφεραν το 79-68 και ένα Παλέ στο πόδι!

ΑΝΤΕΞΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Η τελευταία περίοδος ήταν για γερά νεύρα, κυρίως της ξεκάθαρης διάθεσης των 3 διαιτητών να κρατήσουν τους αντιπάλους μας μέσα στη διεκδίκηση της νίκης. Η δυστοκία στην επίθεση και τα τρίποντα του Γιαμπουσέλε έφεραν το 84-85. Και εκεί που φοβόμασταν ότι θα χάσουμε το μυαλό μας, η ομάδα βρήκε απάντηση. Πρώτα ο Μοκόκα και στη συνέχεια ο Μόργκαν, με το τεράστιο τρίποντο και φάουλ μπροστά στον Ναν, έφεραν το 90-85. Το τελείωμα είχε καθαρές αποφάσεις και σημαντικές άμυνες. Ο Λιντέλ έβαλε δύσκολο καλάθι και δημιούργησε για τον Μπιρτς, ενώ ο Τολιόπουλος με το τελευταίο μεγάλο τρίποντο τελείωσε την υπόθεση νίκη. Το 101-91 ήταν η ανταμοιβή μιας προσπάθειας που είχε ποιότητα, πείσμα και διάρκεια.

ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΑΠΟΚΤΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Δύσκολη νίκη αλλά κυριαρχική νίκη θα μπορούσε να πει κανείς για το σημερινό παιχνίδι μιας και ο ΑΡΗΣ μας σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα κατάφερε να επιβάλλει το ρυθμό του και να έχει τον πρώτο λόγο για τη νίκη. Το σημαντικότερο είναι ότι η ομάδα έπαιξε σύμφωνα με τις δικές της αρχές χωρίς να προσπαθεί να προσαρμοστεί ακριβώς πάνω στον αντίπαλο της. Ασταμάτηση, πίεση, γρήγορη μετάβαση στην επίθεση και ξεκάθαρη διάθεση να τιμωρήσει κάθε λάθος του αντιπάλου. Οι 37 πόντοι από τα 20 λάθη του Παναθηναϊκού δείχνουν πόσο αποτελεσματικά συνδέθηκε η άμυνα με την επίθεση. Τα 13/25 τρίποντα συνδυάστηκαν με 22 ασίστ και ήταν το αποτέλεσμα μιας ορθολογικής ομαδικής λειτουργίας.

Ο Σπανούλης έχει τεράστιο μερίδιο σε αυτή την εικόνα. Η ομάδα ήξερε πώς ήθελε να παίξει και βρήκε διαφορετικές λύσεις όσο άλλαζαν οι ανάγκες του αγώνα. Ο Μοκόκα με 19 πόντους, αποτελεσματικά τελειώματα και σημαντική αμυντική δουλειά έδειξε πόσο μπορεί να ανεβάσει το σύνολο. Ο Μόργκαν έφτασε τους 21 και επιβεβαίωσε ξανά ότι μπορεί να εκτελέσει όταν η μπάλα καίει. Ντιμιτρίεβιτς και Τολιόπουλος πρόσθεσαν ποιότητα στην περιφέρεια, ο Ρόμπινσον-Ερλ συνέχισε τη σταθερή προσφορά του και οι Λιντέλ και Μπιρτς έκαναν καθοριστικές δουλειές στο φινάλε. Αυτό το βάθος αρχίζει να φαίνεται στην πράξη και αυτό ακριβώς ήταν εξαρχής το πλάνο του Σπανούλη.

ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΝΑΖΕΙ

Επέστρεψε δυναμικά και το φωνάζει ο ΑΡΗΣ μας με κάθε ευκαιρία! Και αυτό ακριβώς έκανε σήμερα στο κατάμεστο Nick Galis Hall, απέναντι στον Παναθηναϊκό αλλά και στους «πρασινοφρουρούς» του που με νύχια και με δόντια πάλευαν να τον κρατήσουν μέσα στη διεκδίκηση της νίκης. Στο τέλος όμως άρπαξαν μια κατοστάρα στο κεφάλι όπως τους άξιζε! Ο Μοκόκα έκανε την καλύτερη εμφάνισή του, ο Μόργκαν έβαλε τα μεγάλα καλάθια και ο Τολιόπουλος υπέγραψε και αυτός με τον γνωστό του τρόπο το τέλος μιας σπουδαίας βραδιάς στο Παλέ και ενός ξέφρενου πάρτι που συνεχίστηκε και μετά τη λήξη του αγώνα. Κρατάμε τη μεγάλη νίκη-δήλωση κόντρα στο υψηλότερο μπάτζετ της Ευρωλίγκας και τη σπουδαία εμφάνιση ενόψει της συνέχειας, αναμένοντας τα καλύτερα! Τρέλανε μας και άλλο ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Τεράστιος Σπανούλης! 

Χωρίς να πιάσει τα στάνταρ των προηγούμενων αγώνων, ο ΑΡΗΣ μας κέρδισε την Τσεντεβίτα με 78-73 και έκανε το 5/5 στο EuroCup! Ο Τολιόπουλος ήταν αυτός που ξεμπλόκαρε την ομάδα όταν είχε αρχίσει να αγχώνεται, ο Μόργκαν ήταν αυτός που κλείδωσε τη νίκη. Σε μια βραδιά με πολλά λάθη, εκνευρισμό και συνεχόμενα σφυρίγματα που δεν μας επέτρεψαν ποτέ να βρούμε ρυθμό. Η ομάδα όμως βρήκε τις απαντήσεις όταν πραγματικά τις χρειαζόταν και στο τέλος επιβεβαίωσε ότι μπορεί και στην κακή της βραδιά όπου όλα πηγαίνουν στραβά να κερδίζει!

ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΠΟΤΕ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ

Τα δύο τρίποντα του Ρόμπινσον-Ερλ για το αρχικό 6-0 μάς έβαλαν δυνατά στο παιχνίδι αλλά η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Η Τσεντεβίτα έφερε την αναμέτρηση στις επαφές, εκμεταλλεύτηκε τις αμυντικές μας αδυναμίες και δεν μας επέτρεψε να τρέξουμε όπως θέλαμε. Τα πολλά φάουλ και οι διακοπές δυσκόλευαν ακόμη περισσότερο την προσπάθεια να αποκτήσουμε ρυθμό.

Ο ΑΡΗΣ βρήκε λύσεις από τον Μόργκαν αλλά δεν είχε ανάλογη συνέχεια. Ακόμη και όταν πήραμε μικρό προβάδισμα, τα λάθη και οι κακές επιστροφές έδωσαν στους Σλοβένους την ευκαιρία να περάσουν μπροστά με 34-39. Το κάρφωμα του Ρόμπινσον-Ερλ και το καλάθι του Μόργκαν στο τέλος του ημιχρόνου περιόρισαν τη ζημιά στο 38-39.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Ούτε στην τρίτη περίοδο άλλαξε ουσιαστικά η εικόνα. Ο Μοκόκα και ο Ντιμιτρίεβιτς έδωσαν επιθετικές λύσεις, φτάσαμε στο 55-49, αλλά και πάλι δεν κρατήσαμε τη διαφορά. Το 57-57 έστελνε το παιχνίδι στην τελευταία περίοδο χωρίς να έχουμε βρει ρυθμό ούτε για 2’. Εκεί βγήκε μπροστά ο Τολιόπουλος. Με οκτώ πόντους και δύο διαδοχικά τρίποντα έφερε το 69-60 και ξεσήκωσε το Παλέ! Η Τσεντεβίτα δεν παραδόθηκε και πλησίασε ξανά στο 74-70, όμως ο Μόργκαν είχε την ψυχραιμία και την εκτέλεση. Δύο βολές και ένα προσωπικό καλάθι για το 78-70 έδωσαν την απόσταση που χρειαζόμασταν για να κλείσουμε νικηφόρα τη βραδιά.

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΕΔΩΣΕ ΛΥΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΣΩΣΤΑ

Αυτή τη φορά η ομάδα του Σπανούλη δεν είχε την κυκλοφορία και τις συνεργασίες που απολαύσαμε στα προηγούμενα παιχνίδια. Οι 12 ασίστ απέναντι στα 17 λάθη αποτυπώνουν το πρόβλημα. Η μπάλα δεν κινούνταν με την ίδια ταχύτητα, αρκετές επιθέσεις κατέληγαν σε δύσκολες ατομικές προσπάθειες και οι ευκαιρίες για εύκολο καλάθι ήταν περιορισμένες. Τα σφυρίγματα έφεραν δικαιολογημένα εκνευρισμό, αλλά δεν εξηγούν όλες τις δικές μας κακές επιλογές.

Ο Σπανούλης αναζήτησε λύσεις και με χαμηλότερα σχήματα, χωρίς να βρει σταθερά τον ρυθμό που ήθελε. Στην τελευταία περίοδο, όμως, η μεγαλύτερη αμυντική ένταση συνδυάστηκε με τις σωστές επιθετικές απαντήσεις. Ο Τολιόπουλος άλλαξε τη ροή του αγώνα και ο Μόργκαν επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση, ολοκληρώνοντας το παιχνίδι με 18 πόντους αν και άστοχος.

Σημαντικό και το ότι είχαμε έξι διψήφιους. Ο Ρόμπινσον-Ερλ με 13 πόντους και 11 ριμπάουντ έδωσε σταθερότητα, ενώ Ντιμιτρίεβιτς, Μοκόκα και Λιντέλ πρόσφεραν λύσεις σε διαφορετικά διαστήματα. Το βάθος έχει αξία όταν σε βοηθά να κερδίζεις και μια βραδιά που συνολικά δεν σου βγαίνει. Παρόλα αυτά το μπλοκάκι με τις σημειώσεις του Σπανούλη θα πρέπει να έχει γεμίσει από το αποψινό παιχνίδι μιας και σε πολλά σημεία του αγώνα οι παίκτες μας δεν αντέδρασαν σωστά.

ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΗΤΤΑ ΜΑΘΗΜΑ

Παιχνίδι για γερά νεύρα ήταν το αποψινό, μέχρι να ξαναπατήσει ο Τολίοπουλος στο παρκέ και να μας διώξει το άγχος. Η αξιόμαχη Τσεντεβίτα και οι 3 τραγικοί διαιτητές που δεν επέτρεψαν να παιχτεί μπάσκετ, μάς θύμισαν ότι κανένα παιχνίδι δεν πρέπει να θεωρούμε κερδισμένο πριν αυτό αποδειχθεί μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου. Κακή η αποψινή εμφάνιση αλλά το ότι κερδίσαμε χωρίς άγχος στο τέλος δείχνει πολλά για τις δυνατότητες του φετινού ΑΡΗ. Το 5 στα 5 στο Eurocup δίνει αυτοπεποίθηση και μας φτιάχνει για τη συνέχεια και τα δυνατά παιχνίδια που ακολουθούν. Εκεί που περιμένουμε έναν ΑΡΗ πανέτοιμο να τεστάρει τις αντοχές του. Έτσι ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ συνέχισε δυνατά!

ΥΓ. Το Eurocup είναι ο βασικός στόχος της ομάδας αλλά πριν από τη Χάποελ υπάρχει ο Παναθηναϊκός στο Παλέ. Πέρα από το καθαρά αγωνιστικό, υπάρχει και το κομμάτι της διαιτησίας στην «μετά Λιόλιου» εποχή. Για να δούμε αν οι φωνές για τα «κλεμμένα» πιάνουν τόπο.

Με τον Λιντέλ να κάνει την καλύτερη φετινή του εμφάνιση και τον Τολιόπουλο να δίνει τις απαντήσεις όποτε χρειάστηκε, ο ΑΡΗΣ πέρασε από τη Μύκονο με 72-88 και έφτασε τις έξι συνεχόμενες νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη! Ο Ρόμπινσον-Ερλ πρόσθεσε άλλη μία ουσιαστική παρουσία και η άμυνα στην τελευταία περίοδο έβαλε τέλος στις διαθέσεις των γηπεδούχων. Σε ένα παιχνίδι όπου ο φορμαρισμένος Ντιμιτρίεβιτς έμεινε εκτός και σχεδόν το κενό του πέρασε απαρατήρητο.

Η ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΕΦΕΡΕ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ, Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟ ΕΔΡΑΙΩΣΕ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με την επιθετική αυτοπεποίθηση που έφερε από τη Γερμανία. Η μπάλα κυκλοφορούσε, τα ελεύθερα σουτ έμπαιναν και οι λύσεις έρχονταν από διαφορετικούς παίκτες. Τα 6/10 τρίποντα της πρώτης περιόδου βοήθησαν στο 21-28, ενώ η συνέχεια είχε περισσότερο Λιντέλ και σταθερά καλές συνεργασίες. Το προβάδισμα έφτασε στο 32-49, πριν κλείσει το ημίχρονο στο 36-49. Οι 16 ασίστ στο πρώτο μέρος έδειχναν πόσο ομαδικά λειτουργούσε η επίθεσή μας.

ΛΑΘΗ, «ΛΑΘΗ» ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΣΗ

Στην τρίτη περίοδο αυτή η εικόνα χάθηκε. Η αποτελεσματικότητα έπεσε, ο Λοβ βρήκε ρυθμό και η Μύκονος πλησίασε στο 54-59. Σε αυτό το κομμάτι του αγώνα οι διαιτητές έδειξαν ότι δεν τους αγγίζει καθόλου όλα όσα γίνονται στον χώρο τους και προσπάθησαν να δώσουν χείρα βοηθείας στους γηπεδούχους μπας και… Εκεί ο Τολιόπουλος πήρε την ευθύνη. Έδωσε πολύτιμα καλάθια και με το δύσκολο τρίποντο στην εκπνοή διαμόρφωσε το 56-64. Μια ανάσα που είχε μεγάλη σημασία, όπως είχε εξελιχθεί το παιχνίδι.

Ο ΛΙΝΤΕΛ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Στο τελευταίο δεκάλεπτο ο ΑΡΗΣ ξαναβρήκε την αμυντική του ένταση. Η παρουσία των δύο Αντετοκούνμπο δυσκόλεψε τις προσπάθειες των γηπεδούχων, ο Τολιόπουλος πρόσθεσε κλέψιμο και καλάθι και ο Λιντέλ ανέλαβε ξανά στην επίθεση. Η διαφορά άνοιξε, το 66-80 έβαλε τις βάσεις για το τέλος και το τελικό 72-88 ήρθε με την ομάδα να έχει ανακτήσει τον έλεγχο.

ΕΧΕΙ ΒΑΘΟΣ, ΕΧΕΙ ΛΥΣΕΙΣ, ΨΑΧΝΕΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑ

Με 25 πόντους και 6 ριμπάουντ Ο Λιντέλ ήταν το πρόσωπο του αγώνα Έδειξε πόσα μπορεί να προσφέρει όταν μένει στο παιχνίδι και βρίσκει ρυθμό. Αυτή την εμφάνιση την περιμέναμε και έχει σημασία να αποτελέσει συνέχεια στην προσαρμογή του. Ο Τολιόπουλος πάλι έδωσε μεγαλύτερη αξία στους 14 πόντους του τη στιγμή που τους πέτυχε. Όταν η επίθεση κόλλησε και η Μύκονος άρχισε να πιστεύει στην ανατροπή, βγήκε μπροστά. Ο Ρόμπινσον-Ερλ συνέχισε τη σταθερή δουλειά του με 15 πόντους, χωρίς να χρειάζεται να συγκεντρώνει πάνω του κάθε επίθεση. Μέχρι και οι 9 πόντοι του Μήτρου Λονγκ είχαν ξεχωριστή σημασία ιδιαίτερα από την στιγμή που ο Ντιμιτρίεβιτς ήταν εκτός και ο Μόργκαν δεν ήταν σε καλή ημέρα. Θετική και η παρουσία του Γιόβιτς, με 3 πόντους και 3 ασίστ. Όσο βρίσκει αγωνιστικό ρυθμό, περιμένουμε να προσθέσει περισσότερη ηρεμία και καλύτερη οργάνωση στην επίθεσή μας.

Για την ομάδα μας γενικότερα και τον κόουτς  Σπανούλη πιο συγκεκριμένα, έχει αξία ότι την στιγμή που για πρώτη φορά στη σεζόν πήρε ένα θεωρητικό ρίσκο να κρατήσει εκτός αποστολής τον ανεβασμένο Ντιμιτρίεβτις κατάφερε να βρει λύσεις από τους υπόλοιπους και μέσα από την σταθερά του φετινού ΑΡΗ που είναι άμυνα φθάσαμε εύκολα στη νίκη . Φέτος έχουμε την τύχη στον πάγκο να υπάρχουν παίκτες με διαφορετικά στοιχεία και ο κόουτς έχει τη δυνατότητα να τα αξιοποιεί ανάλογα με τις ανάγκες του παιχνιδιού. Το τρίτο δεκάλεπτο, πάντως, χρειάζεται προσοχή. Αυτή τη φορά είχαμε την ποιότητα και την αμυντική αντίδραση για να αποκαταστήσουμε τη διαφορά. Θέλουμε σταδιακά να περιορίζονται και αυτά τα διαστήματα.

ΕΠΕΝΔΥΕΙ ΣΤΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Την 6η συνεχόμενη νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στην Μύκονο ξεπερνώντας σχετικά εύκολα ένα παιχνίδι «παγίδα». Με εξαίρεση το τρίτο δεκάλεπτο η ομάδα δεν ζορίστηκε καθόλου και το «κενό» του Ντιμιτρίεβτις δεν φάνηκε ποτέ. Κρατάμε το διπλό, τον εντυπωσιακό Λιντέλ και την ψυχραιμία της ομάδας όταν πιέστηκε. Νίκες σαν τη σημερινή χτίζουν αυτοπεποίθηση, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Συνεχίζουμε με δουλειά και όλο και περισσότερη ανυπομονησία για το επόμενο παιχνίδι. Πάμε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Κανένα «κατευθυνόμενο» δικαιοδοτικό όργανο και «πειστήριο»  δεν χρειάζομαι για να καταλάβω αν ο διαιτητής είναι πιασμένος, μιλημένος, καριερίστας-δημοσιοσχετίστας . Τα επιλεκτικά του σφυρίγματα και οι μόνιμες συμπάθειες και αντιπάθειες τα επιβεβαιώνουν όλα.

ΥΓ2. Έλα ρε φίλε, σοβαρά; στημένος διαιτητής εις βάρος του ΑΡΗ; Δεν είναι φάντασμα; δεν είναι καραμέλα; δεν είναι το άλλοθι των δικών μας αδυναμιών; δεν είναι η φαντασία μας ότι μας κυνηγάνε; Μάλλον μεμονωμένο περιστατικό θα ήταν γιατί αυτά δεν γίνονται ούτε στο μπάσκετ, ούτε στο ποδόσφαιρο που έχει και εξυγίανση…

Με νίκη αποχαιρέτησε ο ΑΡΗΣ αυτή την μαρτυρική αγωνιστική σεζόν που όλοι εδώ και καιρό ευχόμασταν να τελειώσει το συντομότερο δυνατό. Σε ένα αδιάφορο παιχνίδι σε χαλαρούς ρυθμούς, κατάφερε η ομάδα(όπως και οι διαιτητές) να μας εκνευρίσουν στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση… στο τέλος όμως ήρθε η νίκη. Νίκη που μάλλον εξαρχής είχε περάσει σε 2^η μοίρα μιας και η μεγαλειώδη εμφάνιση του Τολιόπουλου στο τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα του ΑΡΗ μας είχε την τιμητική της.

ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σαν καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση του ΑΡΗ μας από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Από την μια οι βόμβες του Τολιόπουλου, οι λύσεις από τον Γκιουζέλη, τα καρφώματα του Φιγκερόα και οι βοήθειες από τον Χότζ από την άλλη οι κακές επιστροφές και τοποθετήσεις στην άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ και η παράλογη εμμονή στο τρίποντο.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ

Με τον ΑΡΗ να φαίνεται να έχει καθαρίσει το παιχνίδι περίπου 90’’ πριν το τέλος ο Βετούλας βιάστηκε να προσφέρει το standing ovation στον Τολιόπουλο που με 35 πόντους, 6 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 4 κλεψίματα φρόντισε να μας αποχαιρετήσει δείχνοντας το καλύτερο του πρόσωπο. Ωστόσο το παιχνίδι δεν είχε κριθεί… Το Μαρούσι κατάφερε να πάει το παιχνίδι στην παράταση και ο Βετούλας αποφάσισε να μην ξαναβάλει τον Τολιόπουλο μέσα και έτσι ο Χότζ, ο Γούντμπερι και ο Φιγκερόα ήταν αυτοί που τράβηξαν κουπί στην παράταση και οδήγησαν την ομάδα στη νίκη.

ΑΥΤΗ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ… ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕ 2^η ΜΟΙΡΑ

Όχι ότι έθελξαν οι 2 ομάδες με την απόδοση τους αλλά για ένα τόσο αδιάφορο παιχνίδι μάλλον οι παίκτες και των 2 ομάδων μας εξέπληξαν με την διάθεση που έδειξαν. Ωστόσο για ακόμη μια φορά είδαμε την ευκολία με την οποία στον ΑΡΗ θυσιάζεται η νίκη για διάφορους λόγους. Αυτή τη φορά ο λόγος ήταν ότι ο Τολιόπουλος αποθεώθηκε και αποχαιρέτησε και θα ήταν κάπως περίεργο μετά από αυτό να τον ξαναέβαζε μέσα ο Βετούλας στα εναπομείναντα 6΄ που κρίθηκε η αναμέτρηση. Όντως θα ήταν περίεργο σε αντίθεση με το αν χάναμε σήμερα που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο. Και το πιο πιθανό δεν θα ενοχλούσε και κανέναν πέρα από μερικούς περίεργους και γκρινιάρηδες σαν τον γραφών. Κάπου όμως σε τέτοιες λογικές έχει χαθεί η σπίθα αυτής της ομάδας και αυτό είναι κάτι που δεν χωνεύεται εύκολα.

ΤΟ STANDING OVATION ΤΟΥ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ

Δικαιολογημένη η αποθέωση του Τολιόπουλου από τον κόσμο της ομάδας παρά την πικρή εξέλιξη της χρονιάς. Πέρσι η ομάδα κατάφερε να μας κάνει κάποιες στιγμές να θυμηθούμε τι εστί ΑΡΗΣ και ο Τολιόπουλος ήταν ο βασικός λόγος που το νιώσαμε έστω και για λίγο. Από την άλλη θα πρέπει να προβληματιστούν οι υπεύθυνοι της ΚΑΕ για το πως το «κάψαμε το χαρτί» Τολιόπουλου με τόση ευκολία και πως με συνοπτικές διαδικασίες οι περσινές φιλοδοξίες κατέληξαν στον φετινό εφιάλτη. Για κάποιες εμμονές, για κάποιες «δημόσιες σχέσεις», για κάποιους προσωπικούς εγωισμούς που για ακόμη μια φορά έβαλαν τον ΑΡΗ σε 2^η μοίρα. Τι πρέπει να αλλάξει; Πολλά πρέπει να αλλάξουν! Το μόνο παρήγορο είναι… ότι χειρότερα δεν γίνεται.

Τη νίκη γοήτρου πήρε ο ΑΡΗΣ μας στην άνευ βαθμολογικής σημασίας αναμέτρηση στη Ρόδο παίρνοντας την άτυπη ρεβάνς από την ήττα του πρώτου γύρου των play out. Διαστημικός Τολιόπουλος, θύμισε τον παίκτη που θαύμασε την περσινή σεζόν ολόκληρη η Ελλάδα(και όχι μόνο) και ήταν αναμφίβολα ο MVP του σημερινού αγώνα.

ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ

Με τις 2 ομάδες να μην δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στην άμυνα, οι επιθέσεις ήταν αυτές που είχαν τον πρώτο λόγο και για τις 2 ομάδες. Αν και δεν ξεκινήσαμε καλά στα πρώτα λεπτά αλλά όσο κυλούσε ο χρόνος ο ΑΡΗΣ έβρισκε τα πατήματα του και με τους Χότζ και Τολιόπουλο να τραβάνε την ομάδα επιθετικά έκλεισαν το πρώτο δεκάλεπτο στο +3(16-19). Με την ομάδα να έχει βρει ρυθμό στην επίθεση, να έχει κερδίσει κατά κράτος την μάχη των ριμπάουντ και να κυνηγάει κάθε ευκαιρία για να χτυπήσει στον αιφνιδιασμό ο ΑΡΗΣ στο 2^ο δεκάλεπτο πάτησε γκάζι φθάνοντας και στο +13. Στο ξεκίνημα όμως του Β ημιχρόνου φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως καταλήξαμε σε αυτή τη σειρά αγώνων. Μέσα σε 4’ περίπου κατάφερε να απωλέσει την διψήφια διαφορά που είχε και να βρεθεί πίσω στο σκορ.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΖΑΚΣΟΝ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ ΑΣΣΟ

Ο Τζάκσον ήταν αυτός από πλευράς Κολοσσού που αδυνατούσαμε να περιορίσουμε με αποτέλεσμα να φορτώσει το καλάθι μας με 30 πόντους, μετατρέποντας το παιχνίδι σε ντέρμπι. Απέναντι του όμως είχε τον Βασίλη Τολίοπουλο σε μια από τις σπουδαιότερες εμφανίσεις στην καριέρα του και αυτός ήταν που έκρινε τον νικητή της αναμέτρησης. Όταν μάλιστα βρήκε και τις βοήθειες που ήθελε από τον Μποχωρίδη και τους υπόλοιπους ο ΑΡΗΣ συνήλθε, πήρε μια διαφορά 8 πόντων και κατάφερε να την προφυλάξει έως και το τέλος.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

Προφανώς και οι χαλαρές άμυνες έπαιξαν τον ρόλο τους αλλά μάλλον περισσότερο έχει να κάνει με την ψυχολογία του ίδιου του παίκτη. Αυτόν τον Τολιόπουλο περιμέναμε να δούμε φέτος και δυστυχώς με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν τον είδαμε ποτέ. Σίγουρα σε μια χρονιά όλο λάθη κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος αλλά από τον Τολιόπουλο περιμέναμε κάτι το διαφορετικό. Βιάστηκε και ο ίδιος να πετάξει λευκή πετσέτα όπως δυστυχώς έκανε ολόκληρος ο μπασκετικός ΑΡΗΣ. Δεν τον διαχειριστήκαμε σωστά; Δεν ήταν αυτός που νομίζαμε; Κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει με βεβαιότητα. Σίγουρα όμως θα θυμόμαστε εμφανίσεις σαν τις σημερινές.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Στην προτελευταία(?) του παράσταση με την φανέλα του ΑΡΗ μας, ο Βασίλης Τολιόπουλος μας υπενθύμισε γιατί έγινε τόσος ντόρος γύρω από το όνομα του και με 35 πόντους οδήγησε τον ΑΡΗ σε μια νίκη άνευ ουσίας στη Ρόδο. Κάτι τέτοιες εμφανίσεις αναμέναμε από το περασμένο καλοκαίρι να δούμε από τον Βασίλη φλετις, η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική και σκληρή. Όπως σκληρό είναι να βλέπουμε τον ΑΡΗ στα play out ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Σημαντική νίκη κόντρα στον Πανιώνιο που του επιτρέπει να κοιτάει ψηλότερα πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο «καμίνι» του Παλέ,  επιβεβαιώνοντας ότι η ομάδα έχει αλλάξει σελίδα!  Με 5 παίκτες διψήφιους και τον Κούπερ να μένει στους 6 αλλά να μοιράζει 6 ασίστ ο ΑΡΗΣ σήμερα έδειξε ένα πολύ διαφορετικό πρόσωπο. Είναι φανερό ότι ο νέος προπονητής έχει βάλει τη σφραγίδα του, η ομάδα κερδίζει και ο κόσμος ύστερα από καιρό ξαναγουστάρει όπως έκανε με τόση θέρμη σήμερα!

ΜΠΗΚΕ ΔΥΝΑΤΑ ΕΙΧΕ ΟΜΩΣ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ

Αρκετά ορεξάτος μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο παιχνίδι με τους Γουίλις και τον Φιγκερόα να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία και τον Κούπερ να τροφοδοτεί αποτελεσματικά τον Ρόμπερτς. Το 24-17 ναι μεν αποτύπωνε το πόσο δυνατά είχε μπει η ομάδα αλλά από την άλλη υπήρχαν κάμποσα θεματάκια που δεν έβρισκαν λύση όσο κυλούσε ο χρόνος. Από την μια ο Μπράουν που έμοιαζε ασταμάτητος από την άλλη τα πολλά χαμένα ριμπάουντ που επέτρεπε στους παίκτες του Πανιωνίου να σκοράρουν με δεύτερες ευκαιρίες από το πουθενά. Αρωγός στην αντίσταση του Πανιωνίου ήταν και οι 3 διαιτητές με προκλητικά σφυρίγματα που επέτρεψαν τους αντιπάλους μας να προσπεράσουν στο σκορ.

ΑΝΤΛΗΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου βρήκε τις 2 ομάδες να πηγαίνουν πόντο πόντο. Φαινόταν όμως ότι ψάχναμε το ξέσπασμα για να ξεφύγουμε στο σκορ. Ξέσπασμα που το βρήκε βελτιώνοντας την άμυνα και τα ριμπάουντ και προσθέτοντας και άλλους παίκτες στην εξίσωση της επίθεσης. Ο Ρόμπερτς βελτιώθηκε αισθητά μέσα στο παιχνίδι, ο Γουίλις έγινε πιο απλός και ουσιαστικός και ο Γούντμπερι παρέδιδε μαθήματα σε άμυνα και επίθεση με κάθε ευκαιρία.  Όλα αυτά έδωσαν την ευκαιρία και στον Τολιόπουλο να βρει ρυθμό και να σκοτώσει με τα σουτ του τον Πανιώνιο!  Το +14 επτά λεπτά πριν το τέλος σε συνδυασμό με τον ρυθμό που είχαν βρει οι παίκτες σε έπειθαν ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε και την διαφορά. Οι πολλές κακές επιλογές όμως στην επίθεση στα τελευταία λεπτά επέτρεψαν τον Πανιώνιο να μειώσει και να πιστέψει ότι μπορεί να ισοφαρίσει. Ευτυχώς έστω και στο τέλος υπήρξε η ελάχιστη ψυχραιμία που χρειαζόταν και φθάσαμε στη νίκη.

ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είχε εξηγήσει καθαρά μπασκετικά με τον πλέον απλοϊκό τρόπο ο Λάζαρος Παπαδόπουλος τα λάθη του Καστρίτη που είχαν χαντακώσει την ομάδα. Ήρθε και ο νέος προπονητής για να σου δείξει ότι απλά έπρεπε να «ξηλωθούν» οι εμμονές και τα επαναλαμβανόμενα λάθη ώστε ο ΑΡΗΣ να βρει τον δρόμο του. Ακόμη και όταν δεν παίζεις άμυνα μπορείς να είσαι λιγότερο κακός από το να κάνεις αχρείαστο φάουλ στον αντίπαλο ψηλό στο κέντρο. Μπορείς απλά περιορίζοντας το ροτέισον να μοιράσεις επί της ουσίας ρόλους στην ομάδα. Μπορείς να περιορίσεις τον χρόνο που παίζουν μαζί Κούπερ και Τολιόπουλος και να δώσεις περισσότερες αρμοδιότητες στον Γούντμπερι και στον Μποχωρίδη. Μπορείς να αξιοποιήσεις καλύτερα τον Ρόμπερτς και να βάλεις στο παιχνίδι και τον Φιγκερόα. Μπορείς να κυκλοφορήσεις καλύτερα την μπάλα και να βρεις πολλά περισσότερα ελεύθερα σουτ όπως έκανες σήμερα. Μπορείς  να μην βάλεις καθόλου τον Χότζ αν απλά παραδεχθείς ότι είναι «τρύπα» σε άμυνα και επίθεση. Με λίγα λόγια μπορείς ξεκινώντας από τα απλά βασικά να φθάσεις σε ένα ικανοποιητικό σημείο όπως έδειξε ότι έχει φθάσει ο ΑΡΗΣ σήμερα.

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΡΗ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΕΙ ΨΗΛΟΤΕΡΑ

Είχε πλάνο, είχε πάθος, είχε ουσία σε κάθε κίνηση του μέσα στο γήπεδο είτε του έβγαινε η φάση είτε όχι. Η ομάδα υπό την καθοδήγηση του Βετούλα δείχνει να αποκτά αγωνιστική ταυτότητα και μπορεί πλέον να ελπίζει στη διάσωση μιας εντελώς αποτυχημένης σεζόν. Ο κόσμος επέστρεψε μαζικά στο γήπεδο, έγινε ένα με την ομάδα και θυμηθήκαμε όλοι μαζί πόσο γουστάρουμε να βλέπουμε τον ΑΡΗ να παίζει μπάσκετ και να κερδίζει! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Το είχαμε τονίσει την Τετάρτη ότι το πρόβλημα δεν είναι οι τιμές του εισιτηρίου και σήμερα αυτό φάνηκε ξεκάθαρα. Μακάρι να συνεχίσει να μας «ζεσταίνει» η ομάδα και το Παλέ από εδώ και πέρα να είναι ξανά μόνιμα σε τέτοιους ρυθμούς.

ΥΓ2. 3 εβδομάδες είναι αρκετός χρόνος για να βρεις έναν παίκτη που να σου κάνει, ικανό να βοηθήσει την ομάδα.

Σημαντική νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο Μαρούσι σε ένα παιχνίδι για γερά νεύρα με τον ΑΡΗ μας αυτή τη φορά να κάνει την ανατροπή από το -11 και να καταφέρνει να φεύγει με το διπλό!  Καθοριστικός ο Τολιόπουλος στο 4ο δεκάλεπτο, θύμισε κάτι από τον killer της περσινής περιόδου αν και δεν ξεκίνησε καθόλου καλά στο παιχνίδι. Περισσότερο ψύχραιμος και υπομονετικός ο ΑΡΗΣ υπό την καθοδήγηση του Βετούλα μοιάζει να βρίσκει την ηρεμία του και να χτίζει έστω και με αργούς ρυθμούς μια αγωνιστική ταυτότητα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Δεν έχασε χρόνο ο ΑΡΗΣ μας και με το που πάτησε στο παρκέ ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις αδυναμίες του κοντά στο καλάθι. Ο Λαντζεβάιν έκανε πάρτι με την άμυνα του Ρόμπερτς αλλά και την απάθεια όλων στα ριμπάουντ. Οι αντίπαλοι μας όποτε ήθελαν έμπαιναν και σκόραραν χωρίς να βρίσκουν αντίσταση, με τα μακρινά σουτ και το επιθετικό κρεσέντο του Γουίλις να είναι αυτό που δεν επέτρεπε στο Μαρούσι να ξεφύγει στο σκορ.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Όσο συνεχιζόταν η αδυναμία μας στην άμυνα και στα ριμπάουντ η επίθεση ήταν αυτή που μας κρατούσε. Μποχωρίδης, Γούντμπερι και Κούπερ πήραν την σκυτάλη από τον Γουίλις και κρατούσαν την ομάδα μέσα στο παιχνίδι. Όταν όμως ο Χάρελ πήρε μπρος και το τραγικό στα τρίποντα Μαρούσι βρήκε και 2-3 εύστοχα η διαφορά πήγε στο -11. ΄Ένα σημείο στο παιχνίδι περίπου 12’ πριν το τέλος με την εικόνα των 2 ομάδων να μοιάζει εκ διαμέτρου αντίθετη. Από την μια το Μαρούσι να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του αγώνα και να βελτιώνεται και από την άλλη ο ΑΡΗΣ μας να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κούπερ, Γκιουζέλης και Τολιόπουλος με τη σειρά ήταν οι παίκτες που οδήγησαν στην ανατροπή του -11 όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Κάτι που όπως φάνηκε αιφνιδίασε τους αντιπάλους μας που πίστευαν ότι είχαν «κλειδώσει» τη νίκη με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά με το που προσπεράσαμε να βγάζουν το χειρότερο πρόσωπο τους. Αντιθέτως η ομάδα μας πήρε τα πάνω της με πρώτο και καλύτερο τον Τολιόπουλο που θύμισε τον περσινό παίκτη που δεν αποδεχόταν ποτέ την ήττα. Με μεγάλα σουτ και ωραίες ασιστ στους συμπαίκτες του ήταν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες αυτής της νίκης.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΙΠΕ

Δεν έχουμε κανά καημό να ασχολούμαστε με τον Καστρίτη τώρα που είναι παρελθόν αλλά ο κόουτς πέρα από τα όποια λάθη του, περνούσε και τον εκνευρισμό του στους παίκτες κατά την διάρκεια των αγώνων. Έναν εκνευρισμό που ιδιαίτερα όταν πηγαίναμε στα κρίσιμα η ομάδα έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο και έχανε τις νίκες μέσα από τα χέρια της. Σήμερα ο ΑΡΗΣ απέφυγε τα λάθη των προηγούμενων παιχνιδιών που κρίθηκαν στον πόντο, δεν πήγε σε βιαστικές επιλογές, έπαιξε με τον χρόνο, ήταν εύστοχος στις βολές και δεν επέτρεψε στους αντιπάλους μας να διεκδικήσουν την νίκη. Είδαμε τον Γκιουζέλη για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι να είναι επιδραστικός και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Τον Κούπερ να τραβάει φρένο και να σκέφτεται περισσότερο τις επιλογές του. Τον Γουίλις να βάζει στοπ στα λάθη του και τον Τολιόπουλο από εκεί που έμοιαζε αδιάφορος να ξυπνάει το θηρίο μέσα του. Μαζί με τους Γούντμπερι, Μποχωρίδη  και Χατζηδάκη να κάνουν πολύ βρώμικη δουλειά και να συνεισφέρουν ποικιλοτρόπως στο παιχνίδι. Ξεκάθαρα όλες αυτές οι μικρές αλλαγές σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο φέρνουν την υπογραφή του Βετούλα. Όχι γιατί πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να «χτίσει» κάτι καινούργιο αλλά μπόρεσε να «γκρεμίσει» αρκετές εμμονές του πρώην κόουτς που είχαν εγκλωβίσει την ομάδα όπως η άμυνα. Ναι και σήμερα ο ΑΡΗΣ ήταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα κακός στην άμυνα. Ήταν όμως απλά κακός… και όχι αυτοκαταστροφικός με πολλά αχρείαστα φάουλ, σπατάλη ενέργειας και βολές δώρο στον αντίπαλο. Ακόμη και στην επίθεση προσπαθεί η ομάδα να κυκλοφορήσει την μπάλα και όχι από την αρχή μέχρι το τέλος η μπάλα να είναι στα χέρια του Κούπερ ή του Τολιόπουλου που θα πάρουν τελικά και το σουτ. Μέχρι και τους ψηλούς προσπαθούμε να βάλουμε στο παιχνίδι παρόλο που ακόμη δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.  

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ

Αυτή τη φορά η ομάδα τα κατάφερε! Επέστρεψε από το -11 σε ένα χρονικό σημείο όπου έδειχναν όλα χαμένα, πήρε το προβάδισμα και στο τέλος έδειξε την απαραίτητη ψυχραιμία ώστε να αποφύγει το χαρακίρι όπως τις προηγούμενες φορές. Βελτιωμένη η ομάδα αν και έμοιαζε σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού να παλεύει κόντρα στον κακό της εαυτό.  Πλέον με αυτή τη νίκη μπορεί ο ΑΡΗΣ να ανασάνει με ανακούφιση και να δει τη συνέχεια του πρωταθλήματος με λιγότερο άγχος. Και που ξέρεις; Αν κερδίσεις το Πανιώνιο και έρθουν και κάποια βολικά  αποτελέσματα ίσως ξαφνικά να αποκτήσουμε και ένα ενδιαφέρον για τη συνέχεια πέρα από την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

ΥΓ. ΑΛΚΗ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ

Το υποψιαζόμασταν, μετά το παιχνίδι στο Αμβούργο το αναμέναμε και τελικά το παρακολουθήσαμε. Έτσι απλά διαδικαστικά ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση με τον Πανιώνιο με την ομάδα μας να επιβεβαιώνει το αναμενόμενο και να χάνει εύκολα. Με τους απόντες(συν τον Ντε Τζούλιους) στριμωγμένους στην περιφέρεια και την πλειοψηφία των παρόντων στα χαμένα η βαριά ήττα ήταν αναπόφευκτη όσο και αν πάλευε ο Τολιόπουλος. Υπεραμύνθηκε των παικτών του ο Καστρίτης για ακόμη μια φορά.

ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ

Με τον Λαζέφσκι και τον Τολιόπουλο να μπαίνουν φουριόζοι στο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ άντεξε στην αρχική πίεση του Πανιωνίου και κατάφερε να μείνει κοντά στο σκορ στο πρώτο δεκάλεπτο. Τα προβλήματα στα ριμπάουντ και στην άμυνα ήταν εμφανείς από την αρχή αλλά η άμυνα ζώνης ως ένα σημείο λειτούργησε ευεργετικά.

ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ Ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Παραδόξως χωρίς ο ΑΡΗΣ να κάνει κάτι το ιδιαίτερο κατάφερνε να μένει κοντά στο σκορ. Με το που άρχισε όμως ο Πανιώνιος να προσαρμόζει καλύτερα την άμυνα του πάνω στον Τολιόπουλο και να ευστοχεί και σε κάποια μακρινά σουτ η εικόνα άλλαξε. Το +18 λίγο πριν το ημίχρονο ήταν αρκετό όπως φάνηκε και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του συγκινητικού και σήμερα Τολιόπουλου που προς στιγμή έριξε τη διαφορά στο -9 το τελικό 79-62 αντικατοπτρίζει τον αγώνα που παρακολουθήσαμε.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

Κανείς δεν εξεπλάγη από το πρόσωπο που έδειξε ο ΑΡΗΣ και σήμερα. Σίγουρα κάποιος αφελής αμπάσκετος θα περίμενε η ομάδα έστω σε έναν ελάχιστο βαθμό να έχει μάθει να ζει με αυτές τις απουσίες αλλά όχι… Ότι είδαμε στη Γερμανία είδαμε και κόντρα στον Πανιώνιο. Έναν Τολιόπουλο να παλεύει με όλες τις δυνάμεις του, κάποιες εκλάμψεις του Λαζέφσκι αντίστοιχες του Χότζ στο Αμβούργο και μετά το απόλυτο χάος. Θα μπορούσε ο ΑΡΗΣ να δείξει ένα καλύτερο πρόσωπο που να θυμίζει επαγγελματική ομάδα; Ναι, κάποιος «κακοπροαίρετος» θα μπορούσε να πει ότι οι ψηλοί και ο Χότζ θα έπρεπε να είχαν δώσει κάτι παραπάνω. Αν όμως δεν είσαι πολέμιος της διοίκησης και του Γ.Καστρίτη τότε θα πρέπει απλά να αποδεχθείς ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Όπως φυσιολογικό είναι να αναρωτιέσαι γιατί ο Καζαμίας δεν αποτελεί μέρος του ροτέισον του φετινού ΑΡΗ από την στιγμή που αποχώρησε ο Φίλιος. Τι όχι;

ΕΙΚΟΝΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Όχι δεν είναι ότι η ομάδα δεν πήρε φορολογική ενημερότητα και δεν μπόρεσε να εκδώσει δελτία. Όχι δεν σκάσανε καμιά δεκαριά προσφυγές και οι μισοί παίκτες έχουν ήδη αποχωρήσει. Όχι δεν είναι μια ακέφαλη διοικητικά ομάδα που «τρέχει» από κάποιους οργανωμένους(και μη) οπαδούς που βγήκαν μπροστά ηρωικά για να σώσουν ότι σώζεται από τη χρονιά. Είναι ο ΑΡΗΣ που πέρσι έβαλε τις βάσεις και φέτος πάει για τα καλύτερα σύμφωνα με το σκλογκαν των διαρκείας.  Είναι ο ΑΡΗΣ της «ατυχίας» και της «διαδικασίας» και όσο συνεχίζει ο Καστρίτης(και η διοίκηση) να αρνείται την πραγματικότητα τόσο θα συνεχίζεται και η αγωνιστική κατρακύλα. Εκτός φυσικά και αν ο στόχος είναι να πιάσουμε πάτο για να αποθεώσουμε  στη συνέχεια την προσπάθεια της επανόδου. Συνέλθετε!

ΥΓ. Υπομονή, ο Δεκέμβρης πλησιάζει, το ταμείο στο τέλος και τέτοια.

ΥΓ2. Επειδή πολύ κουβέντα για το νοικοκυριό στα οικονομικά και την προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης που συνεχίζεται καλό είναι οι «σοφοί» να βάλουν κάτω τα νούμερα και να δουν πόσα σπαταλούνται σε «εξυπηρετήσεις» μανατζερικών γραφείων και πόσο στοιχίζουν αυτές στην μείωση προσέλευσης του κόσμου και των εισιτηρίων «πόρτας». Και αυτά λεφτά είναι…

ΥΓ3. Για τους ποδοσφαιρικούς που δεν νιώθουν μπασκετικά θα προσπαθήσω να το μεταφράσω. Είναι σαν στην ίδια καλοκαιρινή περίοδο που αποχωρούν Γκάμα, Σάσα, Ματίγια, Πάλμα, Λάρσον, Ντιγκινί. Γιουνές να έρχονται για αντικαταστάτες τους ως καλύτεροι με υψηλότερα συμβόλαια οι Μήτρογλου, Ντουάρτε, Ζερβίνιο, Αηδόνης, Ντιόπ, Κάρλσον, Χριστοδουλόπουλος και μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου ο Παναγίδης,  ο Αγοραστός και ο Δεληζήσης να φαίνονται πιο αξιόπιστες επιλογές! Να χάνεις από ομάδες όπως ο Πανσερραϊκός και ο Λεβαδαδειακός όμως και να έχεις και τον Μορόν στην ομάδα πρώτο σκόρερ στην σούπερλιγδα! Και να σου κουνάνε το δάχτυλο που έχεις απογοητευτεί και δεν αποθεώνεις την προσπάθεια και όλους όσους έχουν συμμετοχή σε αυτή!

Το πάλεψε…  ο ΑΡΗΣ μας να κερδίσει το Μαρούσι που ήταν καλύτερο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα αλλά στο φινάλε δεν του βγήκαν τα σουτ και γνώρισε την ήττα. Σχεδόν μόνος πάλευε ο Τολιόπουλος στην επίθεση την ίδια στιγμή που ο Ραντούλιτσα και οι υπόλοιποι του Αμαρουσίου έσπαγαν πλάκα κάτω από το καλάθι μας σκοράροντας με ευκολία και μαζεύοντας και 17 επιθετικά ριμπάουντ. Σε απόγνωση ο κόσμος που αδυνατεί να κατανοήσει τον τρόπο διαχείρισης των θεμάτων της ομάδας από τον προπονητή και την διοίκηση.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΟΡΜΗ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΡΑΚΑΡΕ

Ενθαρρυντικό ήταν το ξεκίνημα για τον ΑΡΗ μας με τον Μπάνκς να αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη δείχνοντας ορεξάτος και προσφέροντας λύσεις στην επίθεση. Στην άμυνα όμως τα προβλήματα δεν κρυβόντουσαν και πέρα από την αδυναμία στο μαρκάρισμα του Ραντούλιτσα είχαμε και το γνωστό θέμα με τα ριμπάουντ. Και όταν ξεχνάς άμυνα και ριμπάουντ και ελπίζεις μόνο στην επίθεση εκεί όπου ο ένας εκ των 2 βασικών σου σκόρερ έχει αποχωρήσει και ο τρίτος κατά σειρά είναι τραυματίας τότε όταν θα ζορίσουν τα πράγματα στην επίθεση το πρόβλημα θα είναι τεράστιο. Μόλις 5΄ είχε ο ΑΡΗΣ ρυθμό και ξαφνικά σαν να έπεσε ο διακόπτης και η ομάδα έχασε κάθε επαφή με το αντίπαλο καλάθι. Το 8-8 έγινε 10-24 και όλα έδειχναν δυσοίωνα.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΓΟΥΝΤΜΠΕΡΙ ΠΑΛΕΨΑΝ ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Ο χρόνος περνούσε, η εικόνα δεν άλλαζε. Ο ΑΡΗΣ με αίμα και ιδρώτα πετύχαινε πόντους ώστε να μην χάνει την επαφή με το σκορ, το Μαρούσι όμως είχε ολοένα και περισσότερες απαντήσεις. Ακόμη και όταν αποφασίσαμε να παίξουμε πιο σκληρή άμυνα, κλέψαμε μπάλες και φέραμε το παιχνίδι στα ίσια χάρη στο πείσμα του Τολιόπουλου και τις βοήθειες του Γούντμπερι και του Μποχωρίδη πάλι η ομάδα δεν σε έπειθε ότι θα τα καταφέρει. Ακόμη και αν είχες προσπεράσει στο σκορ στα τελευταία λεπτά.  Φαινόταν ότι για να κερδίσεις η μοναδική σου επιλογή θα ήταν και σήμερα κάποια τρελά σουτ του Τολιόπουλου που δυστυχώς όπως και με τη Βαλένθια δεν βρήκαν στόχο.

ΕΠΙΜΕΝΕΙ  ΣΤΙΣ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ

Το Μαρούσι δεν ήταν καλύτερο λόγω κάποιων τυχερών μακρινών σουτ ή χάρη στις ατομικές επιδόσεις ενός ή δύο παικτών αλλά γιατί σαν σύνολο έπαιζε πιο ορθολογικά και είχε περισσότερες λύσεις. Ακόμη και όταν έπαιζε με τους νεαρούς Καρακώστα, Τανούλη και τον γερασμένο όπως μας έλεγαν Ραντούλιτσα έδειχνε να πατάει πολύ καλύτερα από εμάς που όταν δεν έπαιζε ο Τολιόπουλος υπήρχε πρόβλημα. Και πως να μην υπάρχει πρόβλημα όταν ακόμη και σήμερα περιμένεις τον Χότζ και τον Λαζέφσκι να ανταποκριθούν στους ρόλους για τους οποίους αποκτήθηκαν; Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον Μπάνκς. Το βλέπουμε, το γνωρίζουμε, το έχει(?) παραδεχθεί και ο Καστρίτης και όμως δεν βλέπουμε την παραμικρή αλλαγή. Ούτε στην αγωνιστική συμπεριφορά των παικτών, ούτε στον τρόπο διαχείρισης τους από τον Καστρίτη. Και από την στιγμή που ο κόουτς και η διοίκηση λειτουργούν σαν να μην τρέχει τίποτα, δεν έχουν προβεί σε καμία ουσιαστική κίνηση ενίσχυσης και δηλώνουν με κάθε ευκαιρία ικανοποιημένοι τότε πως να περιμένουμε άραγε κάτι διαφορετικό από τους παίκτες μας; Κρίμα πάντως γιατί θα μπορούσε αυτή την προβληματική περίοδο να τη διαχειριζόταν πιο εύκολα μέσα από νίκες παρά με πικρές εντός έδρας σαν την σημερινή.

ΗΤΤΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ …ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Ήττα πισωγύρισμα για τον ΑΡΗ μας απέναντι στο Μαρούσι που παρουσιάστηκε διαβασμένο και ετοιμοπόλεμο σε αντίθεση με εμάς που παραμείναμε σταθεροί στα προβλήματα μας. Προσπάθησαν τα παιδιά…  στο τέλος όμως όπως και με τη Βαλένθια τα μεγάλα σουτ δεν μπήκαν και ήρθε η ήττα στις λεπτομέρειες. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι αποχώρησε ο ΝτεΤζούλιους, έλειπε ο Νόλεϊ, ο Χότζ και ο Λαζέσφκι προέρχονται από τραυματισμό, οι Μπάνκ και Ρόμπερτς θέλουν τον χρόνο τους για να μάθουν το ευρωπαϊκό μπάσκετ και φυσικά πάνω από όλα ας μην ξεχνάμε ότι τον Δεκέμβρη θα είμαστε καλά.  

ΥΓ. Πριν 2 εβδομάδες περίπου αποκτήθηκε ο Άνταμς που έκρινε την αναμέτρηση. Τελικά υπάρχουν παίκτες στον πλανήτη Γη; Γιατί από αυτά που ακούμε και διαβάζουμε στο τέλος θα πεισθούμε ότι όλο και όλο 4-5 γκαρντ είναι διαθέσιμα στην αγορά τα οποία δεν είναι για το δικό μας πορτοφόλι.

ΥΓ2. Και πέρσι χάσαμε από το Μαρούσι μέσα στην έδρα μας, σε εκείνες τις 2 «κολλητές» εντός έδρας ήττες παρέα με τον Κολοσσό. Ε και; Ούτε τότε συγκινήθηκε κανείς, ούτε και τώρα.

ΥΓ3. Είναι μέρος της διαδικασίας. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Με όπλο την σκληρή του άμυνα προσπάθησε ο ΑΡΗΣ μας να καλύψει το κενό του ΝτεΤζούλιους, το πάλεψε, έφθασε κοντά στη νίκη, στο τέλος όμως η Βαλένθια βρήκε τις λύσεις και κατάφερε να φύγει με το διπλό. Το πάλεψαν όσο μπορούσαν οι παίκτες του Καστρίτη και παρά την δυστοκία στην επίθεση δεν εγκατέλειψαν ποτέ την μάχη. Ζεστό χειροκρότημα στο φινάλε παρά την ήττα, με τον κόσμο της ομάδας να αναγνωρίζει την προσπάθεια.

ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Με την απουσία του ΝτεΤζούλιους να είναι ορατή από το ξεκίνημα του αγώνα ο Γ.Καστρίτης έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην άμυνα με τους παίκτες του να ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την αποστολή. Στην επίθεση ο Τολιόπουλος παίζοντας αρκετά ώριμα, διάβαζε την αντίπαλη άμυνα και προτιμούσε να χτυπάει από κοντά παρά έξω από τα 6.75 . Τα χαμένα όμως ριμπάουντ και τα ελεύθερα μακρινά σουτ των Ισπανών ήταν αυτά που έδωσαν στην Βαλένθια το προβάδισμα. Ένα προβάδισμα που με κάθε ευκαιρία η ομάδα μας το αμφισβητούσε αν και ήταν φανερό ότι με το που άνοιγε η ψαλίδα στη διαφορά θα ήταν πολύ δύσκολο για να γίνει η ανατροπή. Και αυτή η δυσκολία είχε να κάνει κυρίως με την αδυναμία μας κοντά στο καλάθι όπου ο Μπάνκς και πάλι ήταν «εκτός» παιχνιδιού και ο Ρόμπερτς αν και πάλευε έμοιαζε λίγος.

ΜΕ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΓΟΥΝΤΜΠΕΡΙ Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Το ημίχρονο έκλεισε στο -2 και  αυτό από μόνο του ήταν αρκετό ώστε να κάνει όλους στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο να πιστέψουν ότι στο τέλος θα μπορούσαμε να πάρουμε τη νίκη. Τίποτα όμως δεν άλλαξε στο Β ημίχρονο με τους Ισπανούς να βρίσκουν λύσεις εκμεταλλευόμενοι τις δεύτερες ευκαιρίες χάρη στα πολλά επιθετικά ριμπάουντ που με ευκολία μάζευαν.  Η αντίδραση του ΑΡΗ ήταν τα ηρωικά καλάθια του Τολιόπουλου αλλά και του Γούντμπερι που έκανε σχεδόν τα πάντα μέσα στο γήπεδο, παίζοντας τρομερή άμυνα, παλεύοντας σε κάθε ριμπάουντ και σκοράροντας με προσωπικές ενέργειες. Το 44-54 στο ξεκίνημα της 4^ης περιόδου έγινε 57-57 περίπου 2’ με τις δύο ομάδες να ζορίζονται πάρα πολύ να σκοράρουν και να τα δίνουν όλα στην άμυνα.

ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΟΥΤ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Όσο κοντά και αν έφθασε στη νίκη η ομάδα προσπερνώντας τα χαμένα ριμπάουντ, τα φθηνά λάθη και την έλλειψη λύσεων στην επίθεση στο τέλος όμως για να κερδίσει χρειαζόταν τα μεγάλα σουτ. Χότζ(2 φορές) και Τολιόπουλος(4 φορές) προσπάθησαν να σκοράρουν από μακριά  για να αλλάξουν τα δεδομένα χωρίς όμως επιτυχία. Η Βαλένθια εκμεταλλεύτηκε τα πολλά επιθετικά ριμπάουντ και το σπρώξιμο της διαιτησίας και πήρε τη νίκη που ήθελε.

ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΤΟΝ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Δεδομένων των συνθηκών και της δυναμικής του αντιπάλου ο ΑΡΗΣ σήμερα ήταν πάρα πολύ καλός. Ιδιαίτερα στην άμυνα όσο περνούσε ο χρόνος προσαρμοζόταν, διορθωνόταν και γινόταν ολοένα και πιο απροσπέλαστος. Οι Ισπανοί που είχαν έναν μ.ο. κοντά στους 100 πόντους σήμερα περιορίστηκαν στους 63 πόντους και αυτό λέει πολλά για την απόδοση μας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο όμως. Όπως και κόντρα στο Περιστέρι όπου είχαμε την απουσία του Νόλεϊ αλλά και σήμερα όπου προστέθηκε αυτή του ΝτεΤζούλιους ο Καστρίτης αναγκάστηκε να περιορίσει το ροτέισον και να μοιράσει τον χρόνο διαφορετικά. Οι πολλές αλλαγές περιορίστηκαν,  παίκτες που αγωνιζόντουσαν δεκάλεπτα σπασμένα σε δίλεπτα… πήραν πιο φυσιολογικές ευκαιρίες και αυτό φάνηκε πάνω στο παρκέ. Ο Γούντμπερι κάθε δευτερόλεπτο που έμενε στο παρκέ γέμιζε με αυτοπεποίθηση, παρόλο που ιδίως στην επίθεση δεν είχε ξεκινήσει καλά. Ενώ και Ρόμπερτς που έμεινε 25’ στο παρκέ αν και δεν εντυπωσίασε είχε όμως μια γεμάτη παρουσία με 12 ριμπάουντ και 10 πόντους. Παρά τα όποια προβλήματα τραυματισμών και την φυγή του ΝτεΤζούλιους ο ΑΡΗΣ στα τελευταία παιχνίδια δείχνει πιο ομάδα και αυτό είναι το μεγάλο κέρδος ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μακάρι να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο ο κόουτς γιατί πέρα από τα όποια λάθη στον σχεδιασμό και τους τραυματισμούς και στη κατανομή του χρόνου υπάρχει πρόβλημα από την αρχή της χρονιάς.

ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΑ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Το πάλεψε όσο μπορούσε ο ΑΡΗΣ απέναντι στη Βαλένθια με τους Ισπανούς όμως να έχουν πολλές περισσότερες λύσεις στην επίθεση αλλά και την απόλυτη κυριαρχία στα ριμπάουντ. Παρά την ήττα όμως η ομάδα στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα έδειξε αυτό το μαχητικό πρόσωπο που μας είχε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια και αυτό οδήγησε στο αυθόρμητο χειροκρότημα του κόσμου με τη λήξη του αγώνα. Πλέον θα πρέπει με ψυχραιμία(αλλά και ταχύτητα) το τεχνικό τιμ και η διοίκηση να ζυγίσουν τις σκέψεις τους και να προχωρήσουν στις απαραίτητες κινήσεις ώστε ο ΑΡΗΣ να μην συνεχίσει να αγωνίζεται με μειονέκτημα κυνηγώντας την υπέρβαση σε κάθε παιχνίδι. Περιφερειακός θα είναι; ψηλός θα είναι; Ότι και αν είναι… η ομάδα χρειάζεται ενίσχυση.