Πικρό επίλογο βιάστηκε να γράψει ο ΑΡΗΣ μας στην ευρωπαϊκή πρόκληση μένοντας στο 2-2 με την Αράζ που εκμεταλλεύτηκε τα λάθη μας αλλά και το πέναλτι-δώρο του σκωτσέζου διαιτητή Ντίκινσον. Πάλεψε η ομάδα να κάνει την ανατροπή αλλά στο σύνολο των 180’ συν τις καθυστερήσεις μάλλον πήρε αυτό που της άξιζε. Κατώτεροι των περιστάσεων οι παίκτες, «ανέτοιμος» και ο Ουζουνίδης που δεν διάβασε σωστά ούτε τον αντίπαλο αλλά και ούτε τους παίκτες του. Ψυχρολουσία για τον κόσμο που γέμισε το γήπεδο πιστεύοντας στην πρόκριση, στο τέλος όμως έμεινε με την απογοήτευση.

ΝΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Να μασάνε σίδερα θέλαμε οι παίκτες μας παίρνοντας δύναμη από την κερκίδα αλλά μόλις λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν θα κυλούσαν όπως ευελπιστούσαμε. Νευρικότητα και λάθη από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού και ένα γκολ μαχαιριά μόλις στο 11’ . Εκεί όπου μια σειρά από κακές αντιδράσεις έδωσαν την ευκαιρία στην Αράζ να κερδίζει την κατοχή στο δικό μας μισό και στην αντεπίθεση ο Μπολί να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα.

ΠΕΝΑΛΤΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ 0-2

Ο κόσμος δεν πτοήθηκε, έδωσε το σύνθημα της ανατροπής του γρήγορου 0-1 και σε αυτόν τον ρυθμό περιμέναμε να κινηθούν και οι παίκτες μας. Υπήρξε μια προσπάθεια γρήγορης αντίδρασης με τα συνεχόμενα στημένα και το δοκάρι του Μορουτσάν στο 18’ αλλά φαινόταν ότι ο ΑΡΗΣ έπρεπε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την απόδοση του για να γυρίσει  το παιχνίδι. Και σαν να μην έφθανε αυτό ήρθε και ο προκλητικός Ντίκινσον να δώσει ένα απίθανο πέναλτι στο 38’ σε μια φάση που με VAR δεν θα «περνούσε» όπως φάνηκε και από τον τηλεοπτικό φακό.

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ…

Η είσοδος των  Ντιαντί, Φρίντεκ και Τεχέρο στο Β ημίχρονο έδωσε μια σπίθα που έλειπε από τα πρώτα 45΄με τον Σενεγαλέζο να προβληματίζει την άμυνα της Αράζ που μέχρι εκείνο το σημείο δεν αντιμετώπιζε προβλήματα. Στο 52΄ ο Ντιαντί εκμεταλλεύτηκε την ταχύτητα του και ανάγκασε τον Ριμπέιρο να τον σταματήσει με φάουλ λίγο πριν σκοράρει και να δεχθεί την κόκκινη κάρτα. Με παίκτη παραπάνω η εικόνα του αγώνα άλλαξε και ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε να γίνεται πιεστικός. Μια πίεση και ένα πείσμα που έφερε αποτέλεσμα στο 62’ με τον Γιαννιώτα να γεμίζει με το κεφάλι μέσα από την περιοχή την απέναντι πλευρά και τον Φαμπιάνο από κοντά να μειώνει σε 2-1. Το γήπεδο πήρε φωτιά, οι παίκτες πήραν ψυχολογία και ο ΑΡΗΣ έκανε την αρχή της ανατροπής. Μια ανατροπή που κολλούσε στην λεπτομέρεια… Φαμπιάνο, Αλβάρο, Μορόν, Γιαννιώτας, Μόντσου είχαν τις στιγμές τους αλλά δεν μπόρεσαν να ισοφαρίσουν. Μια η μπάλα για λίγο δεν μας έκανε το χατίρι, μια ο τερματοφύλακας της Αράζ έκανε τα δικά του κρατώντας το 1-2. Στο 89’ ο Μόντσου με απευθείας εκτέλεση φάουλ ισοφάρισε το παιχνίδι δίνοντας «παράταση» στις ελπίδες μας.  Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν, ο Ντίκινσον όμβε φρόντισε να τις «τελειώσει», δίνοντας μόλις 5 λεπτά καθυστερήσεις σε ένα δεύτερο ημίχρονο με 6 αλλαγές, κόκκινη, τραυματισμούς και συνεχείς διακοπές.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ, ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Χίλιες δύο εξηγήσεις μπορεί να υπάρχουν για αυτόν τον αποκλεισμό, καμία όμως για τον τρόπο που διαχειρίστηκε αυτά τα 2 παιχνίδια ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Προφανώς και παίκτες χωρίς προετοιμασία, που έκαναν με το ζόρι 4-5 προπονήσεις με τους υπόλοιπους δεν θα ήταν ετοιμοπόλεμοι. Όταν όμως την γνωρίζεις την κατάσταση εξαρχής πρέπει να την διαχειριστείς κάπως διαφορετικά. Στην πράξη όμως είδαμε τον προπονητή από την μια να μην δίνει και τόσο σημασία στο κομμάτι της προετοιμασίας και το ποιος συμμετείχε ή όχι και από την άλλη ενώ προχώρησε σε κάμποσες αλλαγές τελικά να εμπιστεύεται παίκτες που είχαν προλάβει να δείξουν στα φιλικά προετοιμασίας αλλά και στον πρώτο αγώνα ότι δεν πατάνε καλά. Λόγω κούρασης; λόγω συγκέντρωσης; λόγω χρόνου προσαρμογής; Ο Μεντίλ που πέρσι θαυμάσαμε φέτος είναι ακόμη στα χαμένα. Όπως και ο Φατιγκά. 2 παίκτες που και στα 2 παιχνίδια είχαν την ίδια κακή απόδοση. Κακή απόδοση που είχε και ο «αόρατος» Γένσεν για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι. Χωρίς φυσικά τα λάθη και ο αποκλεισμός να περιορίζεται σε αυτούς τους 3  παίκτες ή στις συγκεκριμένες επιλογές του Ουζουνίδη. Όλοι θέλουν τον χρόνο τους και ο κόουτς μαζί. Από αυτόν όμως περιμέναμε να έχει το καθαρό μυαλό και την ψυχραιμία να δει ποιοι είναι ετοιμοπόλεμοι και ποιοι όχι. Δεν διαφωνεί κανείς ότι αποκτήθηκαν καλοί παίκτες πάνω στους οποίους θα βασιστούμε ολόκληρη την χρονιά αλλά δεν γίνεται να μένεις στην θεωρία και να μην κοιτάς στην πράξη ποιος μπορεί και ποιος όχι. Στο κάτω κάτω της γραφής με την Αράζ παίζαμε που όπως φάνηκε από τα 2 παιχνίδια το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν λίγο μαχητικότητα και συγκέντρωση παραπάνω.

ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ …ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Μάχη με τον χρόνο ήταν… και χάθηκε. Και μαζί άλλη μια ευκαιρία για να προχωρήσει ο ΑΡΗΣ μας και να μπει επιτέλους σε αυτή την League Phase. Πολλοί οι λόγοι της αποτυχίας με τον σκωτσέζο διαιτητή να είναι ένας από αυτούς. Καμία όμως λογική εξήγηση για το πως καταφέρνει μια ομάδα του επιπέδου της Αράζ να παρουσιάζεται τόσο ανταγωνιστική απέναντι μας και να παίρνει την πρόκριση.  Τελικά ο χρόνος που μεσολάβησε από την ήττα του πρώτου αγώνα δεν ήταν αρκετός και τώρα που το καταλάβαμε είναι ήδη αργά. Ας ελπίσουμε ο χρόνος μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος να είναι αρκετός.

ΥΓ. Γεμάτο γήπεδο υπήρχε, πίστη για την πρόκριση υπήρχε, ομάδα έτοιμη δεν υπήρχε…

Με τον χειρότερο τρόπο μπήκε ο ΑΡΗΣ στις επίσημες υποχρεώσεις του γνωρίζοντας την ήττα από την Αράζ στο Μπακού  με 2-1. Νωθρός, ασύνδετος και φοβικός σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα, κατάφερε να προηγηθεί κόντρα στην ροή του αγώνα αλλά 3’ ήταν αρκετά για να πάρουμε τελικά αυτό που αξίζαμε βάσει της συνολικής παρουσίας μας. Προβληματισμένος ο Ουζουνίδης που μάλλον ούτε αυτός περίμενε έναν τόσο κακό ΑΡΗ, παρόλα αυτά δήλωσε αισιόδοξος για τη ρεβάνς.

ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

Την αναμενόμενη κατά πολλούς ενδεκάδα χρησιμοποίησε ο Ουζουνίδης με τους Πέρεθ, Γιάντσεν και Ράτσιτς να ξεκινάνε παρόλο που απουσίαζαν από το μεγαλύτερο κομμάτι της προετοιμασίας. Κάτω από τα δοκάρια επιλέχθηκε ο Αθανασιάδης, με το κεντρικό δίδυμο τελικά να είναι το γνώριμο Φαμπιάνο-Μπράμπετς. Όλα καλά στα πλάνα, στην πράξη όμως τα πράγματα φάνηκαν ζόρικα. Κουρασμένος από το ξεκίνημα, διστακτικός, ασύνδετος και χωρίς τα απαραίτητα τρεξίματα είτε για να πιέσει σωστά είτε για να βγει στην επίθεση. Με την εικόνα του παρακινούσε τους Αζέρους να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν τη νίκη. Και μόνο ότι η πρώτη μας ευκαιρία έγινε στο 39’ από μια ατομική προσπάθεια του Ντιαντί είναι αρκετό για να αποτυπώσει την ανυπαρξία μας μεσοεπιθετικά στο πρώτο ημίχρονο.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, ΜΟΡΟΝ ΚΑΙ 0-1

Όπως αδιάφορα ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο κάπως έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Όσο όμως ο ΑΡΗΣ δίσταζε και έδειχνε να έχει στο μυαλό του τα νώτα τόσο οι αντίπαλοι μας ανέβαιναν και με όπλο τον ενθουσιασμό τους προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν την άμυνα μας. Σε μια τέτοια φάση στο 65’ οι Αζέροι παρασύρθηκαν, η άμυνα έκλεισε σωστά, ο Γιαννιώτας έβγαλε γρήγορα την προωθημένη μπάλα μπροστά και ο Μορόν κάνοντας μια απολαυστική κίνηση από την αρχή μέχρι το τέλος βρέθηκε σε περίοπτη θέση και έκανε το 0-1! Ο Ισπανός έδειξε για ακόμη μια φορά την κλάση του και η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες άρχισε να φαίνεται πάνω στο χορτάρι.

ΤΑ 3’ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ Η ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Το παιχνίδι έστω και με μπόλικο κόπο καταφέραμε να το φέρουμε εκεί που θέλουμε και να βρούμε από μια αντεπίθεση το πολυπόθητο γκολ. Και ενώ η λογική έλεγε ότι το έργο μας θα γινόταν ολοένα και πιο εύκολο καθώς θα κυλούσε ο χρόνος είδαμε ακριβώς το αντίθετο. Οι παίκτες της Αράζ έβγαλαν ακόμη περισσότερη ένταση και η απάντηση των παικτών μας ήταν ο απόλυτος αποσυντονισμός. Στο 75’ μια σειρά από λάθη και παρά την εξαιρετική απόκρουση του Αθανασιάδη σε δεύτερο χρόνο δεχθήκαμε την ισοφάριση. Και 3’ αργότερα  ένα τραγικό λάθος του Μπράμπετς στον χώρο του κέντρου έδωσε την ευκαιρία στους Αζέρους στην αντεπίθεση με μια βολίδα που πήρε μέσα τα χέρια του Αθανασιάδη να κάνουν την ολική ανατροπή. Ανατροπή που παραλίγο θα έπαιρνε και διαστάσεις θριάμβου για τους αντιπάλους μας και τραγωδίας για εμάς μιας και για λίγο αποφύγαμε και ένα τρίτο γκολ.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟ ΚΛΕΨΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ

Όσα ελαφρυντικά και αν ψάξουμε, τίποτα δεν δικαιολογεί αυτό που είδαμε σήμερα. Θέλετε η ποιότητα και τα βιογραφικά των παικτών μας; θέλετε τα διαφορετικά οικονομικά μεγέθη; Θέλετε το «πρέπει» και το κίνητρο της πρόκρισης; Από όπου και αν το πιάσουμε δύσκολα μπορούμε να εξηγήσουμε την εικόνα που παρακολουθήσαμε. Σίγουρα αν το σκορ έμενε στο 0-1 θα λέγαμε άλλα πράγματα αλλά όταν το αποτέλεσμα είναι το ανάποδο από αυτό που περίμενες και ξεφυσάς με ανακούφιση όταν σφυρίζει λήξη ο διαιτητής, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κουκουλώσει ή έστω να μετριάσει την προβληματική μας εικόνα. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι το θετικό που μπορεί να κρατήσει ο προπονητής μας στις σημειώσεις του. Μόνο για παράδειγμα προς αποφυγή ήταν το σημερινό και τίποτα παραπάνω.

ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

Για «επαγγελματική νίκη» πηγαίναμε χάρη στο ωραίο γκολ του Μορόν από την ασίστ του Γιαννιώτα, με «χλιαρή» ήττα φύγαμε αποφεύγοντας τα χειρότερα. Άλλον ΑΡΗ είπε θα δούμε ο Ουζουνίδης σε μια εβδομάδα  και αυτό ακριβώς θα αναμένουμε στο Κλ.Βικελίδης για να ξεπεράσουμε και να διαγράψουμε από την μνήμη μας το εμπόδιο της Αράζ. Δεν θα βιαστούμε να κρίνουμε τον οποιοδήποτε από το σημερινό σοκ. Άλλωστε υπάρχει και η ρεβάνς. Εκεί όπου θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας να παρουσιαστεί έτοιμος,  να τα κάνει όλα διαφορετικά και μπροστά στον σκασμένο κόσμο του… να πάρει την πρόκριση.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καλοκαίρια βιώνει ο Αρειανός οπαδός με την καθημερινή ειδησεογραφία να περιλαμβάνει την ανακοίνωση της μιας μεταγραφής μετά την άλλη! Ο Θόδωρος Καρυπίδης αυτή τη φορά δεν «περιορίστηκε» στην πρόσληψη του τεχνικού διευθυντή όπως είχε κάνει στην περίπτωση του Παλίκουτσα. Αντιθέτως,  την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπο του νέου τεχνικού διευθυντή Ρούμπεν Ρέγιες την «θωράκισε» με 14 μεταγραφές! Μεταγραφές ως επί το πλείστων από το πάνω ράφι και σε θέσεις που η ομάδα καιγόταν για άμεση ενίσχυση ενόψει της πρώτης ευρωπαϊκής αναμέτρησης.

ΠΙΟ ΠΕΙΣΜΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν οι συνεχόμενες «προκλήσεις» από το big-πορδ των 4 δυναστών του ελληνικού ποδοσφαίρου και οι ευρωπαϊκές «αποτυχίες» είναι αυτές που έχουν πεισμώσει τον πρόεδρο ή αν απλά γοητεύτηκε από το πλάνο που είδε στο πρόσωπο του Ρούμπεν Ρέγιες σε συνδυασμό με την εκτίμηση που τρέφει για τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Το αποτέλεσμα όμως ως τώρα εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο. Εμιλιάνο Καράι, Γκάμπριελ Μισεχουί, Ολίμπιου Μορουτάν, Ούρος Ράσιτς, Άλβαρο Τεχέρο, Φρέντρικ Γένσεν, Κάρλες Πέρεθ, Λόβρο Μάικιτς, Γιώργος Αθανασιάδης, Γιάννης Γιαννιώτας, Πέδρο Άλβαρο, Νόα Φαντιγκά, Τάσος Δώνης, Τίνο Καντεβέρε. Παίκτες με καλά βιογραφικά, σε καλή ηλικία και με προοπτική. Έτοιμοι για να ενισχύσουν άμεσα την ομάδα αλλά και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς πέρα από φέτος και τα επόμενα χρόνια εφόσον φυσικά όλα εξελιχθούν καλά.  

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό ότι ο Καρυπίδης αποφάσισε να δώσει ένα «γερό» συμβόλαιο στον Ρούμπεν Ρέγιες αυτομάτως το βάρος για τον μεταγραφικό σχεδιασμό έπεσε στον νέο τεχνικό διευθυντή …ελαφρύνοντας τις πλάτες του Μαρίνου Ουζουνίδη  από αυτό το κομμάτι. Πλέον όμως είναι η σειρά του να δείξει ότι η συνεργασία με τον Ισπανό τεχνικό διευθυντή έχει χτιστεί πάνω σε γερές βάσεις και οι νέοι παίκτες που ήρθαν στο Κλ.Βικελίδης θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στα θέλω του προπονητή. Δεν θα είναι εύκολο, όπως ποτέ δεν είναι. Σίγουρα όμως αυτή τη φορά ο προπονητής ξεκινάει το έργο του υπό καλύτερες συνθήκες. Καλύτερες συνθήκες που όμως κουβαλάνε και ένα μεγάλο «πρέπει» για τα αποτελέσματα και τους στόχους της φετινής προσπάθειας.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΙΚΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Αναμφίβολα ένας τίτλος είναι ο μόνιμος νταλκάς κάθε Αρειανού, με τα χρόνια δυστυχώς να περνάνε και οι ευκαιρίες να χάνονται ακόμη και όταν μοιάζουν ιδανικές. Αποκούμπι ή όχι όμως, το δέλεαρ της ευρωπαϊκής συμμετοχής και οι χαρές που μπορεί να μας δώσει μια καλή πορεία στο Europa Conference League έχει μια ποικιλόμορφη αξία.  Από την χαρά που θα πάρουμε όλοι μας βλέποντας τον ΑΡΗ να προχωράει στην Ευρώπη, το πρεστίζ του συλλόγου, τα χρήματα που θα μπουν στα ταμεία  μέχρι και τους πόντους στο ειδικό ranking που θα κάνουν το έργο μας τις επόμενες χρονιές ευκολότερο. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα μας έχει αδικήσει τον εαυτό της. Είχε τις ευκαιρίες της και τις σπατάλησε με περίσσια ευκολία. Φέτος ξεκινώντας από τον πρόεδρο που δίνει το σύνθημα ο ΑΡΗΣ μας κατεβαίνει πιο πλήρης από κάθε άλλη χρονιά αλλά και πιο συνειδητοποιημένος ότι σε αυτό το χρονικό σημείο δεν σε παίρνει να είσαι χαλαρός. Δεν μπορείς να υποτιμήσεις καμία ομάδα και πρέπει να παλέψεις με όλες τις δυνάμεις σου για να προκριθείς ακόμη και αν από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο φίλο της ομάδας θεωρεί την πρόκριση δεδομένη. Εμείς ως οπαδοί έχουμε το δικαίωμα να υποτιμήσουμε την κάθε Αράζ-Ναχτζιβάν, ο Ουζουνίδης και οι παίκτες του όμως όχι.

ΣΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Είναι κλισέ αλλά είναι και 100% αληθινό. Στο χορτάρι κρίνονται τα πάντα. Τεχνικοί διευθυντές, προπονητές, μεταγραφές από το πάνω ράφι, μεταγραφές με προοπτική και κάθε απόφαση που το καλοκαίρι αποτελεί κομμάτι του αγωνιστικού σχεδιασμού. Φέτος έχει γίνει μια σαφώς πιο σοβαρή προσπάθεια σε σχέση με τις προηγούμενες σεζόν ώστε ο ΑΡΗΣ σε αυτή την πρώτη ευρωπαϊκή πρόκληση να παρουσιαστεί έτοιμος. Όχι ότι δεν υπάρχουν κενά και «γκρίζα σημεία».  Υπάρχουν. Υπάρχει όμως και ένα γεμάτο ρόστερ που στα «χαρτιά» φαίνεται ότι το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος για να «δέσει». Άντε σιγά σιγά να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη! Καλή αρχή ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Κάθε οπαδός για την ομάδα του θέλει την κορυφή! Και όσο η κορυφή και οι τίτλοι για τον ΑΡΗ απέχουν είναι λογικό να υπάρχει γκρίνια... Από την άλλη με τόσα και τόσα που έχουμε ζήσει στο παρελθόν, καλοκαίρια σαν το φετινό με γεμάτη ειδησεογραφία, συχνές ανακοινώσεις μεταγραφών και ανυπομονησία για να δούμε αυτό το σύνολο να "μαγεύει" στο χορτάρι μοιάζουν με όαση.

Το ταμείο στο τέλος είναι εδώ και χρόνια το μότο της ΚΑΕ σχετικά με την αγωνιστική πορεία της ομάδας μπας και στο τέλος το τρίποντο μπει, γίνει το μπρέικ και ο ΑΡΗΣ στο τέλος σκαρφαλώσει ένα σκαλί πιο κοντά προς την αξιοπρέπεια του. Αυτή τη φορά το ταμείο ήταν πιο άδειο από ποτέ(πιθανόν και μείον) με την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης να είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Άλλωστε πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει ο Αρειανός να βαδίζει υπομονετικά προς το άγνωστο με προορισμό την ελπίδα όταν όλη αυτή η πορεία γίνεται με τον πλέον μαρτυρικό τρόπο όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα φέτος; Στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου υπήρχε η διάθεση να δοθεί το στίγμα και να οροθετηθεί μια νέα αρχή, χωρίς ωστόσο να το πετύχει.

ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ, ΤΟ ΠΑΛΕ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

Περί οικονομικών θα ήταν εντελώς αφελές το να μπούμε στη διαδικασία να κρίνουμε τις κινήσεις της διοίκησης Πρωτοδικείου. Φυσικά και μας ξενίζει η μη αναφορά στα έσοδα, η συμπερίληψη στα χρέη που μειώθηκαν εξοφλήσεις παικτών της συγκεκριμένης διοίκησης και διάφορα άλλα, ελάχιστη όμως σημασία έχουν αυτά μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Αυτή την εικόνα ενός νοικοκυρεμένου οικονομικά σωματείου που ξέρει πόσα χρωστάει και παραμένει με συνέπεια σε ένα πλάνο εξυγίανσης από τα βαρίδια του παρελθόντος παράλληλα με την αύξηση των εσόδων.  Και αν σε αυτό συμπεριλάβουμε το brand name του ΑΡΗ και την αγάπη που τρέφει ο κόσμος για αυτή την ομάδα, τότε αυτομάτως έχουμε και την προοπτική έλευσης κάποιου επενδυτή μπροστά μας. Απολύτως λογικό και ίσως το πιο αισιόδοξο και σημαντικό που ακούσαμε στη συνέντευξη τύπου.  Όπως λογικά ήταν όλα αυτά που ειπώθηκαν γύρω από Παλέ, την ανάπλαση της έκθεσης και το συμφέρον του ΑΡΗ. Ειπώθηκαν ξεκάθαρα κάποια πράγματα που έπρεπε να ακουσθούν μιας και η καρδιά όλων μας χτυπάει σε αυτό το γήπεδο. Πλέον γνωρίζουμε και μπορούμε να δούμε το τι συμφέρει τον ΑΡΗ σχετικά με το γήπεδο από μια διαφορετική ματιά, λιγότερο ρομαντική σε σχέση με το παρελθόν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

Στα αγωνιστικά τώρα, από που να το πρωτοπιάσεις αυτό που ζήσαμε. Παίκτες με μηδαμινή ευρωπαϊκή εμπειρία(χάρη στο τρομερό software?), άλλοι ανέτοιμοι τραυματίες, άλλοι δανεικοί με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι, μεταγραφές από σπόντα και ένας αγωνιστικός σχεδιασμός που έμπαζε από παντού. Όποιος πρότασσε πρώτα την μπασκετική λογική και μετά το ο κόουτς ξέρει το έβλεπε από την αρχή. Σε όλες τις επιλογές υπήρχε ο αστερίσκος ότι μέσα σε χρόνο ρεκόρ ο Καστρίτης θα κατάφερνε το ψάρι να το κάνει κρέας. Και όταν το ανέφικτο θαύμα άρχισε να ξεθωριάζει ήρθε η ολική κατάρρευση με το ένα λάθος να διαδέχεται το άλλος χωρίς καμία απολύτως λογική. Προφανώς και ο κόουτς το είχε χάσει, πιθανόν να είχε υπερεκτιμήσει και τις δυνατότητες του με αποτέλεσμα ακόμη και η απόφαση της ΚΑΕ να ματώσει για να διορθώσει τις αστοχίες να πέσει στο κενό. Ο ερχομός του Βετούλα ήταν καταλυτικός ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Και πιθανόν να είχε δίκιο ο Βετούλας που εξέφρασε το παράπονο ότι δεν είχε το δικαίωμα έστω μιας ακόμη αλλαγής παίκτη. Τα κλειδιά στο χέρι του προπονητή τελικά γύρισε μπούμερανγκ και ο ΑΡΗΣ κατέγραψε πιθανόν την πιο καταστροφική του χρονιά μετρώντας με την καρδιά του οπαδού ενώ δεν θα πρέπει να προσπεράσουμε ότι στοίχισε και οικονομικά.

ΤΑ ΔΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΕ ΕΓΚΛΩΒΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Λάθη επί λαθών από την αρχή μέχρι το τέλος, με τον αγώνα για την δικαίωση των προσωπικών επιλογών(προπονητών, παικτών, βοηθών, κ.α.) να έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα το καλό του ΑΡΗ. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν τα εξόφθαλμα  λάθη του προπονητή δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να τα κρίνει και να τα φιλτράρει. Με ποιο «τεχνικό υπόβαθρο» και με ποια ιδιότητα όπως είναι δομημένη η ΚΑΕ θα μπορούσε κάποιος εκ των έσω να επισημάνει τα λάθη στον προπονητή. Ποιος;  Μόνο ο πρόεδρος λειτουργώντας ως παρεμβατικός «εγώ πληρώνω, έτσι θέλω» θα μπορούσε. Έτσι συμβαίνει όταν ολόκληρος ΑΡΗΣ όλες τις αγωνιστικές του προσδοκίες τις ποντάρει σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της πορείας του και δεν έχει δώσει τα διαπιστευτήρια ότι μπορεί να τα καταφέρει.  Προφανώς και η επιτυχία όλων περνάει μέσα από την αγωνιστική επιτυχία της ομάδας αλλά από ότι φάνηκε μεγαλύτερη σημασία έχει το πως και το ποιος θα υπογράψει αυτή την επιτυχία.  Δυστυχώς όμως σε ότι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι οι ιθύνοντες της ΚΑΕ δεν έδειξαν να αφουγκράζονται την ατμόσφαιρα, τα έριξαν στην τύχη, τα έριξαν στα κλειδιά που παρέδωσαν στον προπονητή και όσο αφορά την αλλαγή… μάλλον αυτή αφορά καθαρά την τύχη μας. Γιατί φέτος ήμασταν άτυχοι και εκεί με τα σημερινά δεδομένα τελειώνει κάθε κουβέντα περί αλλαγής φιλοσοφίας και νοοτροπίας σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό.

ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΧΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ

Η τελική κατάταξη της 9^ης, 9^ης, 13^ης, 9^ης, 8^ης, 6^ης, περσινής 4^ης και φετινής 9^ης θέσης που κατακτήσαμε τις 8  αγωνιστικές περιόδους αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς κοστίζει η οικονομική εξυγίανση και το νοικοκυριό στον ΑΡΗ. Αυτό που δεν αποτυπώνει είναι ότι όλες αυτές τις χρονιές ο ΑΡΗΣ αποτελούταν από ανθρώπους εντός και εκτός παρκέ που τα έκαναν όλα σχεδόν τέλεια! Μάλιστα κάποιοι από αυτούς εκ των κορυφαίων της Ευρώπης όπως ήταν κάποτε το σλόγκαν. Ένα άριστο κλίμα στα αποδυτήρια, μια οικογένεια στα γραφεία και μπόλικοι καταπληκτικοί άνθρωποι. Το ότι μπορεί ένα αθλητικό σωματείο να αποτύχει δεν σημαίνει ότι αυτοί που ενσαρκώνουν την προσπάθεια είναι άχρηστοι και θα πρέπει να εκδιωχθούν κακήν κακώς, σε καμία περίπτωση. Θα πρέπει όμως το έργο τους να αξιολογηθεί και όταν μιλάμε για αθλητισμό και επαγγελματικά σωματεία, τα κριτήρια είναι αγωνιστικά. Εδώ όμως και πολλά χρόνια στον ΑΡΗ έχουν επιλέξει να μην μιλάνε για το αγωνιστικό και όποιος τολμάει να μιλάει για νίκες, ήττες, βαθμολογίες και στόχους χαρακτηρίζεται ως κακοπροαίρετος και πολέμιος της όποιας προσπάθειας. Αν δεν χαίρεσαι που τόσοι άνθρωποι μέσα από τον ΑΡΗ στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του έφτιαξαν την καριέρα τους και δεν μπορείς να δεις ότι όλα γίνονται σωστά τότε μάλλον είσαι μ@κ@κ@ς! Όπως μας αποκάλεσε και ο πρώην κόουτς με όλους τους εμπλεκόμενους να σπεύδουν να τον στηρίξουν μην τυχόν και αδικηθεί. Αν δεν βλέπεις την πρόοδο με την αγωνιστική πορεία της ομάδας, το καλό όνομα στην αγορά και τις πόρτες που μας έχει ανοίξει, την εμπιστοσύνη στο ελληνικό στοιχείο και το πλάνο, εσύ φταις! Αυτά τα «επικοινωνιακά» είναι που δυσκολεύομαι πιο πολύ να επεξεργαστώ όλα αυτά τα χρόνια της διοίκησης Πρωτοδικείου και με κάνουν να αναρωτιέμαι σε ποιο σημείο ακριβώς χάνεται η σύνδεση μεταξύ μιας διοίκησης Αρειανών  και του κόσμου της ομάδας.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΙΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Πράματα και θάματα είδαμε φέτος από το σύνολο που συνέθεσε ο Γιάννης Καστρίτης την αγωνιστική σεζόν που πριν λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε με τον ΑΡΗ στην 9^η θέση και την αποχώρηση του Τολιόπουλου να είναι το κερασάκι της άνοστης τούρτας. Η συνέντευξη τύπου πέρα από το φως που έριξε σε ότι έχει να κάνει με τα χρέη και το Παλέ δεν άφησε περιθώρια για αλλαγή νοοτροπίας γύρω από το αγωνιστικό. Αν είμαστε τυχεροί, του χρόνου θα είμαστε καλύτερα. Αν όχι, δεν έγινε και κάτι αυτά συμβαίνουν… Όπως συμβαίνει και εκεί που δεν υπάρχει κανείς για τον ΑΡΗ τελικά να εμφανισθεί. Να εμφανισθεί παρέα με την ελπίδα για κάτι το διαφορετικό.

ΥΓ. Απλά τα πράγματα για το που ακριβώς έχει κολλήσει η ομάδα. Εκεί που η ΚΑΕ είναι στελεχωμένη με άτομα που διαθέτουν εμπειρία και τεχνογνωσία τα πηγαίνει καλά, εκεί που είναι άδεια από «μυαλά» ο καθένας κάνει του κεφαλιού του. Τώρα το πως γίνεται να συμβαίνει αυτό, να βλέπεις(και να διαφημίζεις) τα θετικά αποτελέσματα του και σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό συνειδητά να υποστελεχώνεις το τμήμα είναι άλλη συζήτηση.

ΥΓ2. Τα  «δεν υπάρχει κανείς άλλος» και «είμαστε μόνοι μας» πολλές φορές κρύβουν και άλλες ερμηνείες. Το βέβαιο είναι ότι στον μπασκετικό ΑΡΗ δεν περισσεύει κανείς. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που «ακούν» και «συμφωνούν» αλλά εδώ προέχει το καλό του ΑΡΗ και όχι η προσωπική βόλεψη του καθενός.

Μετά και την φυσιολογική ολοκλήρωση του κυπέλλου Ελλάδος ο ΑΡΗΣ πήρε αυτό που δικαιούταν βάσει της πορείας του και πλέον με το ευρωπαϊκό εισιτήριο στο χέρι ατενίζει την επόμενη σεζόν. Σε ένα πρωτάθλημα όπου η μετριότητα και τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση μας ήταν τα βασικά μας χαρακτηριστικά, η ομάδα κατάφερε να διασφαλίσει τα αυτονόητα. Ναι μεν βάση των δεδομένων ίσως και να πήραμε αυτό που δικαιούμασταν, δεν παύει όμως οι βλέψεις του κόσμου να θέλουν το κάτι παραπάνω και αυτό θα πρέπει να κυριαρχεί στο μυαλό του Καρυπίδη και του Ουζούνιδη όσο θα καταστρώνουν τα πλάνα της επόμενης χρονιάς.

ΤΟ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Πως ξεκινήσαμε; Με καταρρακωμένη ψυχολογία από το φινάλε της περσινής σεζόν, με το 5^ο μπάτζετ με διαφορά από τους επάνω, χωρίς πλάτες αλλά με τρικλοποδιές και χωρίς φιλικά παιχνίδια και βοήθειες όπως άλλοι. Που καταλήξαμε; 5^η θέση και Ευρώπη με σχετική ευκολία(παρά τα μαγειρέματα) για ακόμη μια σεζόν επί διοικήσεως Καρυπίδη. Αυτή ήταν η βάση, αυτά ήταν τα προγνωστικά εκεί καταλήξαμε είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο. Κάτι που κάποτε έμοιαζε ο μόνος ρεαλιστικός στόχος που θα πρέπει να ματώσουμε για να τον κατακτήσουμε πλέον μοιάζει με το αυτονόητο, σχεδόν ανάξιο αναφοράς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να πιστωθεί στον Καρυπίδη. Παραμένουμε όμως μακριά από τίτλους, χωρίς αντοχές ώστε να διεκδικήσουμε το πρωτάθλημα μέχρι το τέλος και πάνω από όλα χωρίς το όραμα που να πείθει ότι ο ΑΡΗΣ βαδίζει σε αυτό το μονοπάτι. Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσει ο  Ουζουνίδης με τον Καρυπίδη ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΙΕΣ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

Πολύ νωρίς να μιλάμε για το ρόστερ της επόμενης χρονιάς, ούτε καν να το σχηματοποιήσουμε δεν μπορούμε. Δανεικοί, συμβόλαια που λήγουν και δεν θα ανανεωθούν, συμβόλαια με ισχύ που μάλλον θα διακοπούν, προτάσεις που αναμένεται να έρθουν και μια κουβέντα περί ελληνοποίησης με μπόλικους αστερίσκους. Το ρεζουμέ είναι ένα και αυτό δεν αλλάζει διαχρονικά. Αυτό που απαιτείται είναι να γίνουν κινήσεις με πλάνο και σοβαρότητα ώστε ο ΑΡΗΣ να μην κάψει με ευκολία όπως έκανε τις προηγούμενες χρονιές την προοπτική της Ευρώπης. Όχι σημαντικά κενά στο ρόστερ, όχι αλχημείες στα επίσημα παιχνίδια, όχι πάμε …και όπου βγει. Γιατί όλες τις προηγούμενες χρονιές είδαμε απίστευτα πράγματα άνευ ποδοσφαιρικής λογικής. Ναι στο ελληνικό πρωτάθλημα και ιδιαίτερα για μια ομάδα με τις οικονομικές δυνατότητες του ΑΡΗ ο χρόνος παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη καλών μεταγραφών αλλά δεν γίνεται ελπίζοντας σε κάτι καλό να χαραμίζουμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται στην Ευρώπη. Συν φυσικά ότι αν ο ΑΡΗΣ επί Καρυπίδη με τόσα επαναλαμβανόμενα λάθη στον αγωνιστικό σχεδιασμό και τέτοιο πόλεμο από το σύστημα έχει καταφέρει να ανησυχήσει σε τέτοιο βαθμό τους «big-πορδ» ώστε να πρέπει με αλχημείες(πλέιοφς 5-8) να τον πετάξουν από το γκρουπ των μεγάλων, φανταστείτε με λίγη σοβαρότητα παραπάνω τι θα μπορούσε να πετύχει.

ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΤΟΥ

Δεν έχει να κάνει με το αν στη χρονιά που ολοκληρώθηκε βάζεις θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Έχει να κάνει με την φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Επί διοικήσεως Καρυπίδη η 5^η θέση και η έξοδος στην Ευρώπη έγινε ο minimum αυτονόητος στόχος. Όπως και η ανταγωνιστικότητα μας απέναντι στους 4 δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου αποκαταστάθηκε. Ως εδώ όλα καλά… αλλά κάπου πρέπει να ξεκινήσει και το επόμενο βήμα για κάτι καλύτερο. Δεν γίνεται να συνεχίσει να πορεύεται ο ΑΡΗΣ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Πρέπει να πείσει τον κόσμο του αλλά και όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα ότι θέλει και μπορεί να χαράξει μια ανοδική πορεία με σταθερότητα και διάρκεια. Μια πορεία που θα τον κάνει πιο ανταγωνιστικό, να διεκδικεί και να κατακτά τίτλους. Θέλει πλάνο, θέλει σοβαρότητα, πάνω από όλα όμως θέλει θέληση. Αυτή τη θέληση περιμένουμε να δούμε από τον Καρυπίδη και τον ΑΡΗ να ξεκινάει επιτέλους μια χρονιά με υψηλές φιλοδοξίες. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς μεγάλα λόγια αλλά με πράξεις ουσίας που θα αποτυπώνονται πάνω στο χορτάρι.

Με νίκη αποχαιρέτησε ο ΑΡΗΣ αυτή την μαρτυρική αγωνιστική σεζόν που όλοι εδώ και καιρό ευχόμασταν να τελειώσει το συντομότερο δυνατό. Σε ένα αδιάφορο παιχνίδι σε χαλαρούς ρυθμούς, κατάφερε η ομάδα(όπως και οι διαιτητές) να μας εκνευρίσουν στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση… στο τέλος όμως ήρθε η νίκη. Νίκη που μάλλον εξαρχής είχε περάσει σε 2^η μοίρα μιας και η μεγαλειώδη εμφάνιση του Τολιόπουλου στο τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα του ΑΡΗ μας είχε την τιμητική της.

ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σαν καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση του ΑΡΗ μας από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Από την μια οι βόμβες του Τολιόπουλου, οι λύσεις από τον Γκιουζέλη, τα καρφώματα του Φιγκερόα και οι βοήθειες από τον Χότζ από την άλλη οι κακές επιστροφές και τοποθετήσεις στην άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ και η παράλογη εμμονή στο τρίποντο.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ

Με τον ΑΡΗ να φαίνεται να έχει καθαρίσει το παιχνίδι περίπου 90’’ πριν το τέλος ο Βετούλας βιάστηκε να προσφέρει το standing ovation στον Τολιόπουλο που με 35 πόντους, 6 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 4 κλεψίματα φρόντισε να μας αποχαιρετήσει δείχνοντας το καλύτερο του πρόσωπο. Ωστόσο το παιχνίδι δεν είχε κριθεί… Το Μαρούσι κατάφερε να πάει το παιχνίδι στην παράταση και ο Βετούλας αποφάσισε να μην ξαναβάλει τον Τολιόπουλο μέσα και έτσι ο Χότζ, ο Γούντμπερι και ο Φιγκερόα ήταν αυτοί που τράβηξαν κουπί στην παράταση και οδήγησαν την ομάδα στη νίκη.

ΑΥΤΗ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ… ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕ 2^η ΜΟΙΡΑ

Όχι ότι έθελξαν οι 2 ομάδες με την απόδοση τους αλλά για ένα τόσο αδιάφορο παιχνίδι μάλλον οι παίκτες και των 2 ομάδων μας εξέπληξαν με την διάθεση που έδειξαν. Ωστόσο για ακόμη μια φορά είδαμε την ευκολία με την οποία στον ΑΡΗ θυσιάζεται η νίκη για διάφορους λόγους. Αυτή τη φορά ο λόγος ήταν ότι ο Τολιόπουλος αποθεώθηκε και αποχαιρέτησε και θα ήταν κάπως περίεργο μετά από αυτό να τον ξαναέβαζε μέσα ο Βετούλας στα εναπομείναντα 6΄ που κρίθηκε η αναμέτρηση. Όντως θα ήταν περίεργο σε αντίθεση με το αν χάναμε σήμερα που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο. Και το πιο πιθανό δεν θα ενοχλούσε και κανέναν πέρα από μερικούς περίεργους και γκρινιάρηδες σαν τον γραφών. Κάπου όμως σε τέτοιες λογικές έχει χαθεί η σπίθα αυτής της ομάδας και αυτό είναι κάτι που δεν χωνεύεται εύκολα.

ΤΟ STANDING OVATION ΤΟΥ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ

Δικαιολογημένη η αποθέωση του Τολιόπουλου από τον κόσμο της ομάδας παρά την πικρή εξέλιξη της χρονιάς. Πέρσι η ομάδα κατάφερε να μας κάνει κάποιες στιγμές να θυμηθούμε τι εστί ΑΡΗΣ και ο Τολιόπουλος ήταν ο βασικός λόγος που το νιώσαμε έστω και για λίγο. Από την άλλη θα πρέπει να προβληματιστούν οι υπεύθυνοι της ΚΑΕ για το πως το «κάψαμε το χαρτί» Τολιόπουλου με τόση ευκολία και πως με συνοπτικές διαδικασίες οι περσινές φιλοδοξίες κατέληξαν στον φετινό εφιάλτη. Για κάποιες εμμονές, για κάποιες «δημόσιες σχέσεις», για κάποιους προσωπικούς εγωισμούς που για ακόμη μια φορά έβαλαν τον ΑΡΗ σε 2^η μοίρα. Τι πρέπει να αλλάξει; Πολλά πρέπει να αλλάξουν! Το μόνο παρήγορο είναι… ότι χειρότερα δεν γίνεται.

Με μια εύκολη νίκη, σκοράροντας 4 φορές(5 μαζί με το αυτογκόλ) ο ΑΡΗΣ αποχαιρέτησε τον κόσμο του σε μια ζεστή ατμόσφαιρα στο Κλ.Βικελίδης. Σπίκιτς, Μόντσου και Ντούντου(2) τα γκολ για τον ΑΡΗ μας που δεν βρήκε σθεναρή αντίσταση από τη Τρίπολη. Κεντρικό πρόσωπο της αναμέτρησης ο Νταρίντα που αποθεώθηκε από τους φίλους της ομάδας που βρέθηκαν στο γήπεδο. Μοίρασε τον χρόνο ο  Ουζουνίδης χωρίς όμως αυτό να σχετίζεται ιδιαίτερα με τις σκέψεις του για την επόμενη σεζόν.

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Ούτε το αδιάφορο της αναμέτρησης, ούτε οι αλλαγές του Ουζουνίδη δεν λειτούργησαν ανασταλτικά ώστε ο ΑΡΗΣ να μπει κεφάτος, πείθοντας από το ξεκίνημα ότι οι παίκτες μας κατέβηκαν για να βγάλουν την αγγαρεία. Είχαν τρεξίματα, έψαχναν το γκολ από το ξεκίνημα και μόλις στο 12’ . Ο Σπίκιτς μάλλον αιφνιδίασε άπαντες στο γήπεδο με την απόφαση του να μπουκάρει στην μεγάλη περιοχή και με ένα άψογο τελείωμα έκανε το 1-0.  Ένα δεκάλεπτο αργότερα(και αφού πρώτα ο Φρίντεκ απέτρεψε την ισοφάριση πάνω στην γραμμή) ο Μοντόγια έβγαλε την πάσα προς το κέντρο της μεγάλης περιοχής, ο Σπίκιτς άφησε έξυπνα για τον Μόντσου και ο Ισπανός έγραψε το 2-0!  

Με το προβάδισμα 2 γκολ να δίνει άλλον αέρα στην ομάδα συνέχισε σε καλό ρυθμό. Στο 56΄ο Σαβέριο βγήκε γρήγορα από τα πλάγια έδωσε την ασίστ στον Ντούντου που ακολούθησε για να γίνει το 3-0! Ελαφριά παύση στο γιορτινό κλίμα έβαλε ο Μπράμπετς που σε μια προσπάθεια να κόψει την σέντρα από τα πλάγια του Αστέρα έστειλε με εντυπωσιακό τρόπο την μπάλα στα δίχτυα μειώνοντας σε 3-1. Λίγα λεπτά όμως αργότερα ο Ντούντου με μια εντυπωσιακή προσπάθεια πέτυχε το 2^ο γκολ ξανανεβάζοντας την διάθεση του κόσμου στα ύψη. Το τελικό 4-2 από τον Όκο δεν άγχωσε κανέναν.

ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Μπορεί η νίκη να μην έχει κάποια ιδιαίτερη αξία αλλά το ότι οι παίκτες πάλεψαν και έδειξαν διάθεση μόνο και μόνο για να ευχαριστήσουν τον κόσμο έχει την αξία του. Ο Ουζουνίδης αυτή τη φορά κατάφερε να πείσει τους παίκτες του να παλέψουν αλλά και να το δουν ως ευκαιρία όσοι δεν είχαν αρκετό χρόνο συμμετοχής. Ελαφρώς άτοπο να πάρουμε το σημερινό ως κριτήριο αλλά αναμφίβολα Σπίκιτς και Ντούντου κέρδισαν πόντους ενόψει της νέας χρονιάς. Ενώ και ο Μόντσου έκλεισε το μάτι σε όσους συνεχίζουν να τον αμφισβητούν μιας και τα νούμερα που κατέγραψε φέτος δεν χωράνε αμφισβήτηση. Σημασία πάντως έχει από εδώ και πέρα τι θα αποφασίσει ο Ουζουνίδης σε συνεργασία με τον Καρυπίδη για τον ΑΡΗ της επόμενης σεζόν.

ΖΕΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΟ ΑΝ…

Το αντίο στον Βλάντιμιρ Νταρίντα, τα ευχαριστώ των παικτών προς τον κόσμο, τα 4 γκολ που φιλοδωρήσαμε την Τρίπολη και το ζεστό χειροκρότημα προς την ομάδα ήταν οι τίτλοι τέλους μιας περίεργης χρονιάς. Μιας χρονιάς που ο ΑΡΗΣ σε έπεισε ότι μπορούσε να τα καταφέρει κόντρα σε όλα και όλους, κάπου όμως εκτροχιάστηκε. Εκτροχιάστηκε από μόνος του ή με βοήθεια πλέον ελάχιστη σημασία έχει. Σίγουρα όμως θα πρέπει να διδαχτούμε και κάτι ουσιαστικό από αυτή την χρονιά όπου παρά τα πολλά λάθη στον σχεδιασμό και τις τρικλοποδιές μπορέσαμε να σταθούμε σε ένα σχετικά καλό επίπεδο ακόμη και αν στο τέλος καταλήξαμε στην 5^η θέση. Τόσα λάθη που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί και τώρα να μας ήταν αδιάφορος ο τελικός κυπέλλου.

ΥΓ. Για τον Βλάντιμιρ Νταρίντα τα λόγια είναι περιττά. Κατάφερε από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του στον ΑΡΗ να κερδίσει τον σεβασμό και τον θαυμασμό όλων. Με την αγωνιστικότητα του, την τεχνική του, τον επαγγελματισμό του, τον χαρακτήρα. Παίκτης κόσμημα για κάθε ομάδα, μακάρι να δούμε και άλλους τέτοιους στο μέλλον στην Αρειανάρα μας!

Τη νίκη γοήτρου πήρε ο ΑΡΗΣ μας στην άνευ βαθμολογικής σημασίας αναμέτρηση στη Ρόδο παίρνοντας την άτυπη ρεβάνς από την ήττα του πρώτου γύρου των play out. Διαστημικός Τολιόπουλος, θύμισε τον παίκτη που θαύμασε την περσινή σεζόν ολόκληρη η Ελλάδα(και όχι μόνο) και ήταν αναμφίβολα ο MVP του σημερινού αγώνα.

ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ

Με τις 2 ομάδες να μην δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στην άμυνα, οι επιθέσεις ήταν αυτές που είχαν τον πρώτο λόγο και για τις 2 ομάδες. Αν και δεν ξεκινήσαμε καλά στα πρώτα λεπτά αλλά όσο κυλούσε ο χρόνος ο ΑΡΗΣ έβρισκε τα πατήματα του και με τους Χότζ και Τολιόπουλο να τραβάνε την ομάδα επιθετικά έκλεισαν το πρώτο δεκάλεπτο στο +3(16-19). Με την ομάδα να έχει βρει ρυθμό στην επίθεση, να έχει κερδίσει κατά κράτος την μάχη των ριμπάουντ και να κυνηγάει κάθε ευκαιρία για να χτυπήσει στον αιφνιδιασμό ο ΑΡΗΣ στο 2^ο δεκάλεπτο πάτησε γκάζι φθάνοντας και στο +13. Στο ξεκίνημα όμως του Β ημιχρόνου φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως καταλήξαμε σε αυτή τη σειρά αγώνων. Μέσα σε 4’ περίπου κατάφερε να απωλέσει την διψήφια διαφορά που είχε και να βρεθεί πίσω στο σκορ.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΖΑΚΣΟΝ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ ΑΣΣΟ

Ο Τζάκσον ήταν αυτός από πλευράς Κολοσσού που αδυνατούσαμε να περιορίσουμε με αποτέλεσμα να φορτώσει το καλάθι μας με 30 πόντους, μετατρέποντας το παιχνίδι σε ντέρμπι. Απέναντι του όμως είχε τον Βασίλη Τολίοπουλο σε μια από τις σπουδαιότερες εμφανίσεις στην καριέρα του και αυτός ήταν που έκρινε τον νικητή της αναμέτρησης. Όταν μάλιστα βρήκε και τις βοήθειες που ήθελε από τον Μποχωρίδη και τους υπόλοιπους ο ΑΡΗΣ συνήλθε, πήρε μια διαφορά 8 πόντων και κατάφερε να την προφυλάξει έως και το τέλος.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

Προφανώς και οι χαλαρές άμυνες έπαιξαν τον ρόλο τους αλλά μάλλον περισσότερο έχει να κάνει με την ψυχολογία του ίδιου του παίκτη. Αυτόν τον Τολιόπουλο περιμέναμε να δούμε φέτος και δυστυχώς με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν τον είδαμε ποτέ. Σίγουρα σε μια χρονιά όλο λάθη κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος αλλά από τον Τολιόπουλο περιμέναμε κάτι το διαφορετικό. Βιάστηκε και ο ίδιος να πετάξει λευκή πετσέτα όπως δυστυχώς έκανε ολόκληρος ο μπασκετικός ΑΡΗΣ. Δεν τον διαχειριστήκαμε σωστά; Δεν ήταν αυτός που νομίζαμε; Κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει με βεβαιότητα. Σίγουρα όμως θα θυμόμαστε εμφανίσεις σαν τις σημερινές.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Στην προτελευταία(?) του παράσταση με την φανέλα του ΑΡΗ μας, ο Βασίλης Τολιόπουλος μας υπενθύμισε γιατί έγινε τόσος ντόρος γύρω από το όνομα του και με 35 πόντους οδήγησε τον ΑΡΗ σε μια νίκη άνευ ουσίας στη Ρόδο. Κάτι τέτοιες εμφανίσεις αναμέναμε από το περασμένο καλοκαίρι να δούμε από τον Βασίλη φλετις, η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική και σκληρή. Όπως σκληρό είναι να βλέπουμε τον ΑΡΗ στα play out ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Μπορεί η ομάδα μας να μην πήρε τη νίκη στην Κρήτη,  η ευχάριστη έκπληξη όμως στην Τρίπολη μας έχρισε νικητές στην κούρσα της 5^ης θέσης.  Κλασσικός ΑΡΗΣ… σπατάλησε ένα ημίχρονο αλλά στην επανάληψη ανέβασε την απόδοση του, ισοφάρισε και σε έπειθε ότι αν δεν ερχόντουσαν τα ευχάριστα νέα από την Τρίπολη στο τέλος θα έκανε την ανατροπή. Η ανατροπή δεν έγινε ποτέ, η 5^η θέση όμως εξασφαλίστηκε και όλα τα υπόλοιπα είναι ανούσιες λεπτομέρειες.

ΑΦΑΝΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Μας έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια αυτή η ομάδα να πετάει με τεράστια ευκολία τα πρώτα 45’ και μετά να κοντράρεται και με τον χρόνο πέρα από τον αντίπαλο. Έτσι και σήμερα ο ΑΡΗΣ στο πρώτο ημίχρονο ήταν σχεδόν ανύπαρκτος. Μάλιστα μόλις στο 6’ φρόντισε να μας υπενθυμίσει και άλλη μια κακή του συνήθεια, με την αδράνεια στην άμυνα  όπου κανείς δεν πηδάει στα στημένα, να δίνει την ευκαιρία στον ΟΦΗ να πάρει προβάδισμα με κεφαλιά μετά από εκτέλεση κόρνερ. Ένα γρήγορο προβάδισμα που έδωσε φτερά στους αντιπάλους μας που αν και δεν είχαν σπουδαίες ευκαιρίες σίγουρα είχαν την υπεροχή. Εμείς από την άλλη ήμασταν στατικοί  και ανούσιοι με την νωθρότητα να χαρακτηρίζει κάθε μας κίνηση.

ΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η σπουδαία απόκρουση του Κουέστα στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου που μας γλίτωσε από το 2-0 λειτούργησε σαν διακόπτης στο μυαλό των παικτών μας. Όσο κυλούσε ο χρόνος  η ομάδα σταδιακά ανέβαζε την απόδοση της. Και όταν ο Ουζουνίδης αποφάσισε να ρίξει στο παιχνίδι τον Σπίκιτς και τον Σιφουέντες τότε το γήπεδο άρχισε να γέρνει υπέρ μας. Το γκολ ήρθε τελικά στο 89΄(προηγήθηκε σχεδόν  10’ διακοπή στο 71’ λόγω φωτιάς στον πυλώνα) από τον Σπίκιτς που εκμεταλλεύτηκε την μακρινή πάσα του Μόντσου και έστειλε με ψυχραιμία την μπάλα στα δίχτυα. Στη συνέχεια και στα 14’ των καθυστερήσεων προσπαθήσαμε για την ανατροπή αλλά ίσως και το ότι το παιχνίδι στην Τρίπολη είχε ήδη λήξει να έπαιξε τον ρόλο του.

ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Εδώ και αρκετές αγωνιστικές ο ΑΡΗΣ παρουσιάζει σχεδόν το ίδιο πρόσωπο. Τα λέει ο Ουζουνίδης, προφανώς και δεν μπορεί να τα διορθώσει με τις συνθήκες που υπάρχουν εδώ και καιρό. Αυτό όμως που φάνηκε σήμερα είναι το πόσο σημαντικό είναι να παίρνεις βοήθειες από τον πάγκο. Με τους Πάρντο, Νταρίντα,  Σαβέριο, Ντούντου, Μάγιο και Φαμπιάνο να είναι σε κακή ημέρα, τον Μόντσου να αδυνατεί να κάνει τη διαφορά και τον Μορόν να παλεύει για άλλο ένα παιχνίδι μόνος του ο ΑΡΗΣ χρειαζόταν ριζικές αλλαγές για να αντέξει κόντρα στον δραστήριο ΟΦΗ. Αυτή τη φορά ο προπονητής βρήκε τις λύσεις και με την είσοδο του Σπίκιτς και του Σιφουέντες αρχικά αλλά και του Ζαμόρα και Βέλεθ πιο μετά άλλαξε ουσιαστικά τα πάντα. Ξαφνικά αποκτήσαμε ένταση, επιθετικότητα, γρήγορη σκέψη και ουσία στις κινήσεις μας. Λίγο παράδοξο που στα προηγούμενα παιχνίδια ο Σπίκιτς και ο Σιφουέντες δεν μπόρεσαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι οι παίκτες που έμπαιναν από τον πάγκο δεν έδιναν λύσεις. Σήμερα οι «βασικοί» έγιναν «αναπληρωματικοί» και ο ΑΡΗΣ επιτέλους βρήκε βοήθειες από τον πάγκο. Και αυτό είναι το στοιχείο που θα πρέπει να σημειώσουμε ενόψει της νέας χρονιάς.

ΦΙΝΑΛΕ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ

Τα 2 αγωνιστικά πρόσωπα που έδειξε για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ μας και το τελικό 1-1 με τον ΟΦΗ ελάχιστη σημασία είχαν μιας και η ήττα του Αστέρα σε συνδυασμό με το νικηφόρο σερί στο ξεκίνημα των πλέιοφς αποδείχθηκαν αρκετά για την εξασφάλιση της 5^ης θέσης. Τυπική διαδικασία η τελευταία αγωνιστική, με τον «τελικό» της 5^ης θέσης να έχει αποφευχθεί. Χωρίς άγχος θα πάμε να αποχαιρετήσουμε την ομάδα κόντρα στον Αστέρα αναμένοντας όλα αυτά που πολύ ωραία επισημάνει μετά από κάθε αναμέτρηση ο Μαρίνος Ουζουνίδης να μετουσιωθούν σε πράξεις για έναν πολύ καλύτερο ΑΡΗ από αυτόν που παρακολουθήσαμε φέτος. Είτε τελικά βγούμε Ευρώπη, είτε όχι.

ΥΓ. Δεν περιμέναμε την ομάδα του «επαναστάτη» να το παλέψει στην Τρίπολη και τελικά μας εξέπληξε με τον καλύτερο τρόπο για να τελειώνουμε μια ώρα νωρίτερα. Το ότι φθάσαμε όμως μια ανάσα από το να παίξουμε «τελικό 5^ης θέσης»  φταίει το παράλογο σύστημα της διαίρεσης των βαθμών και τίποτα άλλο.

ΥΓ2. 3 νίκες και 2 ισοπαλίες ως τώρα σε αυτή τη σειρά αγώνων δεν την λες και κακή συγκομιδή βαθμών. Καλά θα ήταν να είχαμε κάνει το 5 στα 5 και να πηγαίναμε για το 6 στα 6.  Αν ήμασταν όμως η ομάδα που θα μπορούσε να το κάνει αυτό τότε δεν θα ήμασταν στους διεκδικητές της 5^ης θέσης με φόντο την Ευρώπη.

Σε ένα μέτριο ποιοτικά παιχνίδι ο ΑΡΗΣ έδειξε μια στοιχειώδη σοβαρότητα κατά διαστήματα και αυτό ήταν αρκετό για να τον οδηγήσει σε μια εύκολη επικράτηση. Μια αυτονόητη νίκη που όμως με αυτόν τον φετινό ΑΡΗ περισσότερο σαν μια ευχάριστη παρένθεση μοιάζει και τίποτα παραπάνω. Άλλωστε σε αυτή τη διαδικασία των πλέι άουτ θα ήταν σχεδόν αδύνατο να βγει κάτι το θετικό.

ΑΠΛΑ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σχεδόν μονόλογος του ΑΡΗ μας ήταν όλο το παιχνίδι παρόλο που στο πρώτο ημίχρονο το Λαύριο ήταν κοντά στο σκορ. Η εικόνα του αγώνα έδειχνε από νωρίς ότι 2-3 ξεσπάσματα θα ήταν αρκετά για να έρθει η νίκη όπως και έγινε. Μποχωρίδης και Φίλλιος ήταν οι παίκτες που έκαναν τη διαφορά και μαζί με τους Τζούστον, Γουίλις και Ρόμπερτς ήταν ουσιαστικά αυτοί που φώναξαν παρών στη σημερινή αγγαρεία… παιχνίδι. Το Λαύριο έμοιαζε πολύ αδύναμο να αντισταθεί και σε κανένα σημείο του παιχνίδιου δεν μπόρεσε να μας προβληματίσει.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Δύσκολα για αυτό το φετινό χάλι να ρίξεις ευθύνες στον Βετούλα αλλά η αλήθεια είναι ότι και αυτός με την σειρά του απέτυχε να διαχειριστεί στο βαθμό που μπορούσε αυτή την κατάσταση. Παρασυρόμενος και αυτός από την γενική μετριότητα έδειχνε να κολλάει σε πρόσωπα και καταστάσεις. Είτε επιμένοντας σε συγκεκριμένους παίκτες, είτε ξεχνώντας επιδεικτικά άλλους στον πάγκο ενώ οι υπόλοιποι δεν βλεπόντουσαν. Σήμερα παραδόξως μοίρασε περισσότερο τον χρόνο και πήρε πράγματα από παίκτες που στα προηγούμενα παιχνίδια δεν τους δόθηκε καν η ευκαιρία να βοηθήσουν την ομάδα. Ακόμη και τα 22΄ που πήρε ο Τολιόπουλος με μόλις 6 σουτ ήταν κάτι διαφορετικό(και θετικό) με ότι είχαμε δει στις τελευταίες αναμετρήσεις. Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά ώρες ώρες είναι να απορείς με τις επιλογές που βλέπουμε φέτος και το σημερινό παιχνίδι μας υπενθύμισε ότι και ο Βετούλας κάπου το έχασε.  

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Την έβγαλε την αγγαρεία ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στο Λαύριο, αυτή τη φορά με νίκη. Δεν μάγεψε με την απόδοση του… αλλά και μόνο το ότι κέρδισε εύκολα χωρίς το παραμικρό άγχος έχει την αξία του. Λιγοστός ο κόσμος στο Παλέ όπως ήταν αναμενόμενο,  με το μυαλό όλων να είναι ήδη στην επόμενη χρονιά. Πρώτα όμως πρέπει να τελειώσει το πρωτάθλημα όσο βασανιστικό και αν είναι. Τότε ίσως να δούμε και τι ξημερώνει για τον μπασκετικό ΑΡΗ την επόμενη ημέρα μιας και η πρόσφατη συνέντευξη τύπου έμοιαζε περισσότερο με ξαναζεσταμένο άνοστο φαγητό που μας άφησε νηστικούς…

ΥΓ. Το σπουδαιότερο της σημερινής αναμέτρησης μάλλον ήταν οι δηλώσεις του Μποχωρίδη που ακολούθησαν. Ακούσαμε και μια συγγνώμη ρε αδέρφε!

ΥΓ2. Το ταμείο στο τέλος… ήταν η μόνιμη ατάκα της διοίκησης όλα τα προηγούμενα χρόνια γιατί αυτό βόλευε το «αφήγημα» της. Φέτος το κάψαμε και αυτό το χαρτί. Και από την στιγμή που σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό δεν φάνηκε κανείς να έχει κατανοήσει το τι έχει συμβεί και τις ευθύνες του μάλλον θα πάμε σε νέα «αφηγήματα» για να δικαιολογήσουμε τις ίδιες επιλογές.