Με τις απουσίες των Νότε, Γκούντουιν και Σχίζα να περιορίζουν σημαντικά τις δυνατότητες της ομάδας μας, ο ΑΡΗΣ δεν μπόρεσε να κοιτάξει στα μάτια τον Παναθηναϊκό σε κανένα σημείο του αγώνα. Οι παίκτες του Γ.Καστρίτη ξεκίνησαν τραγικά(19-0) και δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν στο «κλίμα» του αγώνα με εξαίρεση κάποια ολιγόλεπτα ξεσπάσματα. Προβληματισμός για την παρατεταμένη αστοχία των παικτών ακόμη και κάτω από το καλάθι…

ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ

Ανεξάρτητα από την δεδομένη διαφορά δυναμικότητας των 2 ομάδων και τις απουσίες που είχαμε ο ΑΡΗΣ είχε ορθολογικά σχήματα να κατεβάσει απέναντι στον Παναθηναϊκό. Παρόλα αυτά οι αδυναμία του στο κοντρολάρισμα του ρυθμού και η εκνευριστική αστοχία ακόμη και στα πιο εύκολα σουτ δεν του επέτρεψαν να δείξει κάτι το ενθαρρυντικό. Σίγουρα ο αντίπαλος ήταν πολύ πιο δυνατός σε σχέση με το παιχνίδι του Α’ γύρου αλλά τα αγωνιστικά προβλήματα του ΑΡΗ εδώ και κάμποσες αγωνιστικές δεν έχουν να κάνουν με τον αντίπαλο αλλά με τον ίδιο τον κακό του εαυτό. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε τις αδυναμίες μας τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να διορθωθούν. Διαφορετικά στο επόμενο παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ δεν θα μπορεί να σταυρώσει καλάθι ή να κρατήσει την συγκέντρωση του στην άμυνα η δικαιολογία του «παντοδύναμου» αντιπάλου δεν θα υπάρχει.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ

Δεν είχε βλέψεις για κάτι το ιδιαίτερο στο σημερινό παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας και αυτό «βγήκε» στο παρκέ από το 1’’. Ναι μεν υπήρχαν οι απουσίες που έκαναν το έτσι και αλλιώς δύσκολο έργο μας ακόμη δυσκολότερο αλλά η εκνευριστική αστοχία στις «μονότονες» επιθέσεις μας και η αστάθεια μας σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού είναι προβλήματα που παλεύει εδώ και καιρό να λύσει η ομάδα. Έχουν χαθεί οι ρόλοι στην ομάδα, έχει χαθεί η συνοχή, έχει χαθεί ο ενθουσιασμός. Συνεχίζουμε και ελπίζουμε…