Σε ένα παιχνίδι όπου όλοι περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία ώστε να δούμε την προσπάθεια της ομάδος μας για μια σημαντική νίκη που θα μας κρατούσε ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε αυτή η αναπάντεχα μεγάλη ήττα κόντρα σε όλες τις προσδοκίες μας. Δεν ξέρω αν επηρέασε τόσο πολύ την ομάδα μας η ενημέρωση που μάλλον θα είχαν σχετικά με το άλλο παιχνίδι του ομίλου όπου η Ντόνετσκ με μια μεγάλη νίκη(και αρκετά ύποπτη) επί της Κίμκι που όχι απλά έβαλε γερές βάσεις για πρόκριση αλλά θα έχει και την ευκαιρία να πάρει μέχρι και την πρώτη θέση ενός ομίλους όπου από την αρχή η πρωτιά έμοιαζε καπαρωμένη από την Κίμκι. Σίγουρα οι Γάλλοι παρουσιάστηκαν αρκετά πιο εύστοχοι από ότι τους είδαμε μέσα στο Παλέ αλλά και πάλι νομίζω ότι η ευθύνη για αυτό ήταν δική μας. Νωθρότητα στην άμυνα, ολιγωρία στα ριμπάουντ και τραγικές επιλογές στην επίθεση συντέλεσαν στο να δούμε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της χρονιάς. 18 πόντοι σε ένα ολόκληρο ημίχρονο είναι μια απόδοση που σπάνια βλέπουμε στα γήπεδα και όμως σήμερα το καταφέραμε και αυτό. Με 52 πόντους σε ολόκληρο τον αγώνα φαντάζει λογικό το ότι κανένας παίκτης μας δεν πέτυχε διψήφιο αριθμό πόντων. Μπορεί να είναι λιγάκι υπερβολικό στον φετινό ΑΡΗ με τις συνθήκες που επικρατούν να ασκούμε κριτική αλλά καθαρά αγωνιστικά νομίζω ότι και σήμερα υπήρξαν αρκετοί που ήταν πολύ κατώτεροι του αναμενόμενου. Καταρχήν η έμπειρη 3αδα των Ντέιβις, Ταπούτου και Τσαλδάρη για άλλη μια φορά αποδείχθηκε απελπιστικά "λίγη" για να σηκώσει αυτήν την βαριά φανέλα. Αν λοιπόν αυτοί οι 3 παίκτες που θεωρούνται οι πιο έμπειροι και ικανοί στην ομάδα μας είναι τόσο κακοί τότε το να ζητήσω ευθύνες για τα σκαμπανεβάσματα των υπόλοιπων ρούκις είναι εντελώς παράλογο. Πλην της 3αδας ούτε και ο Βεργίνης δεν μπόρεσε να κάνει κάτι το ιδιαίτερο κυρίως λόγω της τρομερής αστοχίας του στα τρίποντα(1 στα 6) και της αδυναμίας του να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην οργάνωση της ομάδος. Για αυτό το τελευταίο ομολογώ ότι ο φετινός ΑΡΗΣ μου έχει αλλάξει την αντίληψη περί μπάσκετ και μάλλον την δημιουργία, ανάπτυξη και εφαρμογή ενός επιθετικού συστήματος ή γενικότερου επιθετικού προσανατολισμού μιας ομάδος έχω αρχίσει και το βλέπω σαν κάτι πολύ δύσκολο και αξιοσημείωτο για σχεδόν όλες τις υπόλοιπες ομάδες που καταφέρνουν και το πετυχαίνουν.  Ίσως αυτή η μόνιμη πίεση για θετικά αποτελέσματα που υπάρχει εξ ορισμού στον ΑΡΗ μας να έχει θολώσει τόσο τους παίκτες μας όσο και τον Β.Αλεξανδρή όπου όπως και στο παιχνίδι κόντρα στον ΚΑΟΔ πάλι δεν μπορώ να κατανοήσω την διαχείριση του ροστερ σύμφωνα με την εξέλιξη του αγώνα. Πιο τρανταχτό παράδειγμα η περίπτωση του Κρούσιτς που αν και ξεκινάει εντυπωσιακά και δείχνει ικανός χάρη στον όγκο του να δημιουργήσει πρόβλημα κοντά στο καλάθι μετά από ένα υπερβολικό επιθετικό φάουλ που του χρεώνουν βγαίνει και σχεδόν δεν ξαναμπαίνει. Εμμονή σε παίκτες σαν τον Ντέιβις και τον Ταπούτο που ήταν ολοφάνερο ότι ήταν σε άλλο γήπεδο και ανοχή στην αναρχία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι μας στην επίθεση. Κάποια στιγμή θα πρέπει και σε αυτόν τον τομέα να δούμε λίγο βελτίωση. Παρά το γεγονός ότι ακόμη υπάρχουν κάποιοι συνδυασμοί αποτελεσμάτων που θα μπορούσαν να μας στείλουν στην επόμενη φάση ουσιαστικά το ευρωπαϊκό ταξίδι κάπου εδώ τελειώνει. Πολύ πιθανό αν δεν είχαμε την ξαφνική φυγή του Τζέιμς τώρα να χαμογελούσαμε και να σκεφτόμασταν την επόμενη αναμέτρηση για το Eurocup αλλά η σκληρή πραγματικότητα μας αναγκάζει να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στο Ελληνικό πρωτάθλημα μήπως εκεί καταφέρουμε να σώσουμε την αξιοπρέπεια μας. Φυσικά το μυαλό μας δεν θα είναι μόνο στο αγωνιστικό μιας και το διοικητικό είναι αυτό που καίει και μετά τα "κατασχετήρια" σε μέλη της ΣΑΡΙΣΑ πιθανόν τα δεδομένα και σε αυτό το κομμάτι να αλλάξουν προς το χειρότερο... παρόλα αυτά θα περιμένουμε την Γ.Σ. της ΛΦΑ μήπως εκεί δοθεί επιτέλους κάποια λύση που φυσικά δεν θα περιλαμβάνει τους υπεύθυνους για αυτήν την κατάντια της ομάδος... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!