Έστω και με χαρακτηριστική καθυστέρηση πρυτάνευσε η λογική στον μπασκετικό ΑΡΗ και ο ιθύνων νους αυτής της εφιαλτικής χρονιάς είναι πλέον παρελθόν. Τόσο τα θλιβερά αποτελέσματα από το ξεκίνημα της σεζόν όσο και ίσως ακόμη περισσότερο η αποκαρδιωτική εικόνα της ομάδος οδηγούσαν στην επιτακτική ανάγκη της αλλαγής προπονητή. Πλέον με τον Γιάννη Καστρίτη υπάρχει έστω σε θεωρητικό επίπεδο η ελπίδα να δούμε κάτι διαφορετικό από αυτό το μαρτύριο που βιώνουμε από το πρώτο τζάμπολ της χρονιάς.

Στον πλανήτη ΑΡΗ τίποτα δεν είναι φυσιολογικό και ότι ισχύει σε όλο το υπόλοιπο σύμπαν σε εμάς δεν ισχύει. Κάπως έτσι ο Β.Αγγέλου από το καλοκαίρι έγινε το απόλυτο κουμάντο στον μπασκετικό ΑΡΗ λαμβάνοντας σαφώς περισσότερους ρόλους  από την  "δικαιοδοσία" του σε σημείο που  όλοι γύρω του να μοιάζουν με διακοσμητικά στοιχεία. Παρά τις γνωστές και δεδομένες εξαρχής δυσκολίες στον μεταγραφικό σχεδιασμό έκανε τις επιλογές του(και ας φωνάζουν τα παπαγαλάκια δεν ήταν μόνο αυτοί οι 6 ξένοι διαθέσιμοι και υπήρχαν και Έλληνες) και κατάφερε να έχει από νωρίς ένα ολοκληρωμένο ρόστερ. Το τι κατάφερε να παρουσιάσει μετά την προετοιμασία και την τριβή των αγώνων δυστυχώς το γευόμαστε κάθε αγωνιστική… Ομάδα χωρίς ρόλους, πλάνο, φιλοσοφία, αρχή, μέση, τέλος. Και αυτό ακριβώς όσο αξιοθρήνητο και αν ακούγεται είναι το "όπλο" του νέου προπονητή μιας και τα περιθώρια βελτίωσης αυτού του εκτρώματος είναι τρομακτικά. Σίγουρα ο Γιάννης Καστρίτης δεν έχει ούτε το βιογραφικό και ούτε το ειδικό βάρος για να σηκώσει στις πλάτες του μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ και ιδιαίτερα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή. Το βέβαιο όμως είναι ότι πρόκειται για έναν νέο φιλόδοξο και δουλευταρά προπονητή έτοιμο να θυσιάσει το εγώ του και τις εμμονές του για το καλό της ομάδος… κάτι που δυστυχώς ο Β.Αγγέλου δεν έδειξε ούτε για μια στιγμή να έχει τη διάθεση να το κάνει. Αφορισμοί έμπειρων παικτών όπως ο Βεργίνης, παραγκωνισμός άλλων παικτών ακόμη και όταν αυτοί που αγωνιζόντουσαν ήταν οι καλύτεροι των αντιπάλων και μια αρρωστημένη εμμονή να αναδείξει τον Νταλό σαν playmaker. Από αυτά τα απλά να αρχίσει ο Καστρίτης και είναι βέβαιο ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί.

Με μισή καρδιά την πήρε την αυτονόητη απόφαση ο Δ.Γουλιέλμος μιας και συνειδητοποίησε ότι οι αμπελοφιλοσοφίες και η αδικαιολόγητη αισιοδοξία δεν αρκεί για να σωθεί η ομάδα… Το αν ο Γιάννης Καστρίτης είναι η σωστή η επιλογή( που ευχόμαστε ολόψυχα να είναι) θα φανεί στο γήπεδο. Η επιβίωση όμως της πιο ιστορικής ομάδος στο Ελληνικό μπάσκετ είναι κάτι το αδιαπραγμάτευτο. Και αυτό σημαίνει ότι η αλλαγή προπονητή ήταν απλά το πρώτο βήμα από αυτά που θα πρέπει να ακολουθήσουν ώστε να ξεχάσουμε το συντομότερο δυνατό αυτή την μίζερη χρονιά.

ΥΓ. Και επειδή όταν ο Δ.Γουλιέλμος με το που ήρθε είχε πάρει εκείνη την "γενναία απόφαση ντροπής" να διώξει τον Π.Γιάννακη τον κράξαμε… θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι στις κρίσεις του για την ώρα είναι σταθερός. Σε αντίθεση με άλλους που συνεχίζουν ακόμη και τώρα να στηρίζουν το φιλαράκι τους όταν πέρσι μιλούσαν για αναγκαίο ηλεκτροσόκ στο μπάσκετ και φέτος για αναγκαίο ηλεκτροσοκ στο ποδόσφαιρο.

ΥΓ2. Και για να μην μπερδεύεστε ρωτήστε τους φίλους του τρέλαρχου να σας τα πουν. Μπορεί στο ποδόσφαιρο οι παίκτες να είναι επαγγελματίες και πιστοί στα συμβόλαια τους αλλά στο μπάσκετ οι τεράστιοι παίκτες που έχουμε φέτος ήρθαν αφιλοκερδώς επειδή ήταν ο κόουτς(πρώην).

ΥΓ3. Τελικά τα κριτήρια του καθενός διαμορφώνονται σύμφωνα με τις προσωπικές του συμπάθειες και αντιπάθειες . Πέρσι ο Γιαννάκης με μια πορεία που ξεκίνησε μέτρια και στην πορεία μπλεξαμε απέτυχε χωρίς να παίζει ρόλο το ότι το ρόστερ έκλεισε 24 ώρες πριν το πρώτο τζάμπολ, η μισή ομάδα σκόρπισε μετά από 6-7 παιχνίδια και στο τέλος ήταν όλοι απλήρωτοι. Φέτος όμως που ο Β.Αγγέλου με ένα ρόστερ θεωρητικά πιο ικανό από το περσινό, που  στήθηκε με ξεκάθαρο αγωνιστικό στόχο, που έκανε κανονικά προετοιμασία,  που συμμετείχε σε μια Ευρωπαϊκή διοργάνωση ιδανική για προπόνηση και με μια διοίκηση που πληρώνει στην ώρα της κατάφερε να έχει την ομάδα από νωρίς εκτός στόχων και εκ των φαβορί για υποβιβασμό δεν φταίει…  Ρε θα μείνετε μόνοι σας στο τέλος και δεν θα υπάρχει κανείς να σας ακούει και να σας διαβάζει…

ΥΓ4. Ευκαιρία για τον Γιώργο Αγγέλου να πάρει την ευκαιρία που του αξίζει βάζει της εικόνας των υπολοίπων πάνω στο πάρκε.

Σε ελεύθερη πτώση συνεχίζει να βρίσκεται ο ΑΡΗΣ μας με τίποτα να μην πείθει ότι αυτή η ομάδα δεν θα κινδυνέψει. Ο Β.Αγγέλου και οι παίκτες του παρουσίασαν το γνωστό κακό τους πρόσωπο, κατάφεραν να πετύχουν μόλις 6 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο γνωρίζοντας ακόμη μια εύκολη ήττα. Οι δικαιολογημένες αποδοκιμασίες στο τέλος του αγώνα επιβεβαίωσαν την εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στον μπασκετικό ΑΡΗ.

Ίδια και απαράλλαχτη παρουσιάστηκε και σήμερα η ομάδα μας με την αστοχία των παικτών του Προμηθέα στο πρώτο ημίχρονο να είναι ο μοναδικός λόγος που ήμασταν κοντά στο σκορ. Με το που βρήκαν τα σουτ οι αντίπαλοι ξέφυγαν στο σκορ με αποτέλεσμα η ομάδα μας να καταρρεύσει για ακόμη μια φορά. Οι 6 πόντοι που πετύχαμε στο τρίτο δεκάλεπτο και το +20 που έφθασε η διαφορά αποτυπώνει ακριβώς την εικόνα του αγώνα. Καμία αντίδραση από τον πάγκο, κανένας παίκτης που να φαίνεται να βρίσκει ρυθμό κανένα ίχνος βελτίωσης που να δείχνει ότι υπάρχει μια επαγγελματική ομάδα που κάνει καθημερινά προπονήσεις.  Μια επανάληψη των προηγούμενων ηττών με μοναδική διαφορά το σκορ και τον αντίπαλο.

Μια ανάσα από τον πάτο της βαθμολογίας βρίσκεται πλέον η ομάδα μας χωρίς ωστόσο αυτό να φαίνεται να ανησυχεί κανέναν. Τα πανηγυρικά βίντεο ντροπής των καλοκαιρινών μεταγραφών, η πολυδιαφημιζόμενη οικονομική συνέπεια της διοίκησης, οι εκτιμήσεις των "ειδικών" που έβλεπαν τον ΑΡΗ να παλεύει μέχρι και για 4αδα πλέον έχουν δώσει τη θέση τους στον αγώνα για γρήγορη σωτηρία και σε μια σειρά αγώνων που μοιάζουν με "τελικούς". Και σε αυτούς τους "τελικούς" θα πρέπει να ξέρουν οι "μπασκετικοί γκουρού" και οι "δεν έχω, δεν πληρώνω" ότι θα υπάρχει ακόμη περισσότερη πίεση… και ίσως το "ΑΡΗΣ είσαι" και η στήριξη του κόσμου να μην είναι αρκετά για να κερδηθούν αυτά τα παιχνίδια από μόνα τους… Θα πρέπει να κατέβει και μια ομάδα…

ΥΓ. Ξέσπασαν στην Πάτρα οι ηρωικοί φίλοι της ομάδος που πήγαν από κοντά να δουν αυτό το χάλι… Τελικά ίσως να υπάρχει ελπίδα και όλοι αυτοί που αισθάνονται άνετα να μας κοροϊδεύουν στα μούτρα να αρχίσουν σιγά σιγά να ζορίζονται.

ΥΓ2. Αφού εξαντλήσαμε τις δικαιολογίες με τα μπαν, τα μπάτζετ και τα ταξίδια τώρα πιάσαμε την καραμέλα της πίεσης. Άραγε σε αυτά τα κρίσιμα παιχνίδια που ακολουθούν δεν θα υπάρχει πίεση;

ΥΓ3. Αυτό με τους κόλακες και τις δημόσιες σχέσεις στο Ελληνικό μπάσκετ ώρες ώρες σου προκαλεί αηδία. Καλούς παίκτες έχει ο ΑΡΗΣ, καλή διοίκηση έχει ο ΑΡΗΣ, κορυφαίο προπονητή έχει ο ΑΡΗΣ… 6 πόντους σε ένα δεκάλεπτο και έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού ο ΑΡΗΣ.  

Σαν ταινία σε επανάληψη είδαμε τον ΑΡΗ μας πάλι σήμερα  να είναι για 35' κακός και στο τέλος απλά να παλεύει άναρχα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το αποτέλεσμα το ίδιο… μια κακή ήττα από μια κακή ΑΕΚ με την προσπάθεια των τελευταίων λεπτών να είναι η στάχτη στα μάτια για τα τεράστια αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος που παραμένει το ίδιο στάσιμη με τις πρώτες ημέρες της καλοκαιρινής προετοιμασίας.

Είτε γράφαμε για ένα από τα προηγούμενα παιχνίδια που χάσαμε είτε για το σημερινό οι διαφορές μπορεί να είναι από ελάχιστες ως μηδαμινές. Χωρίς πλάνο ο ΑΡΗΣ σε καμία πλευρά του γηπέδου, χωρίς ιδιαίτερο πάθος για 35' χωρίς καμία βοήθεια από τον πάγκο…  Η χαλάρωση της ΑΕΚ στο τέλος και κάποια εύστοχα σουτ μέσα από το άναρχο παιχνίδι μας ήταν αρκετά για να ξαναμπούμε στο παιχνίδι θεωρητικά μιας και στην πράξη ποτέ δεν καταφέραμε να αγχώσουμε πραγματικά την ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ που χωρίς να χρειαστεί να φορτσάρει ή κάποιος παίκτης της να κάνει κάτι το ξεχωριστό πήρε μια εύκολη νίκη. Οι 24 πόντοι του Μποχωρίδη ήταν κάτι το εξαιρετικό αλλά όπως και ολόκληρη η ομάδα ανούσιο. Γιατί όταν ακόμη και οι 24 πόντοι ενός παίκτη δεν προκύπτουν μέσα από μια αγωνιστική φιλοσοφία στην κανονική ροή του παιχνιδιού αλλά είναι κάποια ξεσπάσματα μέσα στο γενικότερο μπάχαλο τότε έχουμε μια τρύπα στο νερό… Ανάλογη με τα τρίποντα των Χρηστίδη και Κάιζερ που μας οδήγησαν για πολλοστή φορά στο αξιολύπητο η ομάδα προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε…

Άλλη μια ήττα σαν να μην τρέχει τίποτα… Άλλωστε φέτος ολόκληρος ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κάπως έτσι πορεύεται. Χάνει… χάνει… ξαναχάνει και όλα καλά… Και φυσικά στον μπασκετικό ΑΡΗ η οποιαδήποτε κουβέντα για το αγωνιστικό απαγορεύεται… οπότε το να αναρωτιέται κανείς γιατί δεν έμειναν οι Τσαϊρέλης και Μάρας, γιατί δεν αποκτήθηκαν Έλληνες(ναι υπάρχουν και φθηνοί Έλληνες εκτός από τους ξένους)  πιο ετοιμοπόλεμοι από αυτούς που έχουμε, γιατί ο προπονητής επιμένει να παραγκωνίζει τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να οργανώσει το παιχνίδι και να επιμένει να βαφτίζει πόιντ γκαρντ τον Νταλό, γιατί από το καλοκαίρι ως σήμερα δεν υπάρχει ίχνος βελτίωσης και κάτι που να θυμίζει επαγγελματική ομάδα, γιατί ανέλαβε μια διοίκηση που δεν έχει να πληρώσει κάτι παραπάνω από κάτι χαμηλόμισθους παίκτες, γιατί δεν έχει αρθεί ακόμη το μπαν για να ενισχυθεί η ομάδα,  γιατί αφού δεν έχει λεφτά δεν ψάχνει για χορηγίες και συμπαίκτες και άλλα πολλά γιατί… αλλά ξέχασα… ούτε προπονητές είμαστε και ούτε έχουμε τα λεφτά για να αγοράσουμε την ΚΑΕ αλλά δεν δικαιούμαστε να μιλάμε… Κουράγιο σε όλους μας.

ΥΓ. Παρακαλείτε ο οποιοσδήποτε υποστηρικτής του Β.Αγγέλου να μας κατονομάσει τι έχει πετύχει ο "τρέλαρχος" σε αγωνιστικό επίπεδο από το καλοκαίρι  που ανέλαβε υπό τις γνωστές δύσκολες συνθήκες και περιορισμούς. Ποια είναι η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδος, ποιο το δυνατό της σημείο, ποια είναι η σταθερά το παιχνίδι της…

ΥΓ2. Πήρε την ευθύνη(???) πάνω του ο Αγγέλου και ξέρει τι πρέπει να κάνει. Πιθανόν ότι έκανε και την προηγούμενη φορά που ήταν στον ΑΡΗ αφού όμως βεβαιωθεί ότι το καράβι βουλιάζει.

ΥΓ3. Όσο για τα αρδάκια τα λόγια είναι περιττά. Τα "ντέρμπι" που είναι χαμένα από τα αποδυτήρια τα παρακολουθούν 3000 φίλοι της ομάδος που μέσα στον αγώνα με αυτά που βλέπουν δεν έχουν το κουράγιο ούτε να ανασάνουν και εσείς το ίδιο τροπάριο… "Προσπάθεια και διαιτησία, συνεχίζουμε γερά και όλα καλα" .  Και φυσικά φταίει και ο κόσμος που δεν γεμίζει το Παλέ ασφυκτικά για να λιώσουμε το κάθε περιστεράκι... Ντροπή και μόνο ντροπή για όλους σας.

Κόντρα στα προγνωστικά που χρίζουν την ΑΕΚ ως το απόλυτο φαβορί της σημερινής αναμέτρησης ο ΑΡΗΣ μας θα προσπαθήσει να πάρει μια σημαντική νίκη και να επαναφέρει την ηρεμία στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο όπου τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Το παιχνίδι μόνο εύκολο δεν είναι παρόλα αυτά μέσα στο Παλέ τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Μέσα σε ένα τοίχος προστασίας που ανύψωσαν οι γνωστοί "κύκλοι" γύρω από τον Β.Αγγέλου και όλοκληρο τον μπασκετικό ΑΡΗ η ομάδα επί 2 εβδομάδες δούλεψε απερίσπαστη χωρίς γκρίνιες και παρεμβολές.  Το φιλικό με τον Ηρακλή ήταν μια ευκαιρία για χρήσιμα συμπεράσματα και πλέον το μόνο που απομένει είναι να αρχίσει ο προπονητής και οι παίκτες να μιλάνε και πάνω στο παρκέ.  Καλή η αισιοδοξία του προπονητή  ότι την άνοιξη θα είμαστε καλά, ωραίες και οι τοποθετήσεις των  "δασκαλεμένων" παικτών για το πόσο καλή είναι η ομάδα και ότι απλά θέλει τον χρόνο της αλλά κάποια στιγμή όλα αυτά θα πρέπει να συνοδεύονται και με ανάλογες πράξεις. Πράξεις που ως τώρα δείχνουν διαφορετικές από τα λόγια. Ας ελπίσουμε σήμερα όλο αυτό να αλλάξει και να κόψουμε τον "αέρα" από το αεκάκι.

Το αν η απουσία του Μποχωρίδη με την εθνική ή ο τραυματισμός του Χάρις που εμπλουτίζει την "αγαπημένη λίστα" με δικαιολογίες θα είναι ο οδηγός για αυτό το παιχνίδι ή θα δούμε μια ομάδα που έκανε 2 εβδομάδες προετοιμασίας για ένα  κρίσιμο παιχνίδι θα φανεί πάνω στο παρκέ. Κατά τα άλλα εμείς την δουλειά μας στην κερκίδα… όσοι αντέχουμε… όσοι έχουμε απομείνει… Πάμε δυνατά ρε Αρειανάρα!

ΥΓ.  Άλλο πράγμα η ηρεμία σε μια ομάδα και άλλο πράγμα η αδιαφορία. Όταν η κατάσταση φθάσει στο απροχώρητο και θα ζητάτε την εγρήγορση του κόσμου για να σωθεί η ομάδα τότε θα είναι αργά… γιατί επί χρόνια "εκπαιδεύετε" τον Αρειανό να μην ασχολείται με το μπάσκετ για να κάνετε τις δημόσιες σχέσεις σας…

Ούτε καν ανταγωνιστικός δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν ο ΑΡΗΣ μας σήμερα με εξαίρεση ένα πεντάλεπτο στο τέταρτο δεκάλεπτο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι ίσως και να μπορούσαμε να κερδίσουμε. Οι 95 πόντοι που δεχθήκαμε και η εκ νέου έλλειψη συγκέντρωσης όταν το παιχνίδι πήγε στο -3 φανερώνουν τόσο την προετοιμασία που έγινε για το παιχνίδι όσο και την ψυχοσύνθεση των παικτών του Β.Αγγέλου… που σήμερα παρέλειψε να ευχαριστήσει τον Θεό ή να αναφερθεί στην διδαχή της ήττας…

Σαν να μην μπήκε ποτέ στο γήπεδο ο ΑΡΗΣ μας που κατάφερε από πολύ νωρίς να βρεθεί πίσω στο σκορ και να κυνηγάει τον αντίπαλο. Είτε έξω από τα 6,75 είτε από κάτω από το καλάθι, είτε μετά από λάθη μας ή επιθετικά ριμπάουντ οι παίκτες του μπάογκ έβρισκαν τον δρόμο προς το καλάθι μας. Ένα σκριν ήταν αρκετό για να γίνει η άμυνα μας άνω κάτω και να βρεθεί το ελεύθερο σουτ ή να πάει η μπάλα κοντά στο καλάθι. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι αυτή η εικόνα είχε μια σταθερότητα και διάρκεια με την διαφορά να κυμαίνεται διαρκώς γύρω στους 15 πόντους. Κάπου εκεί όπως συνηθίζει φέτος ο ΑΡΗΣ μας ήρθε το  η  αποδοχή της ήττας  παρέα με την ψυχολογική απελευθέρωση των παικτών μας με αποτέλεσμα να έρθει μια άναρχη αντίδραση που έφερε αποτελέσματα. Αποτελέσματα μέχρι το παιχνίδι να φθάσει από χαμένο να γίνει διεκδικήσιμο και να πρέπει οι παίκτες μας να παίξουν με περισσότερη σκέψη πιο φυσιολογικό μπάσκετ. Το 9-0 σερί του μπαογκ ήταν κάτι το φυσιολογικό μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν μπορεί να κάνει ούτε τα βασικά.  Και όταν τα βασικά είναι το ζητούμενο μετά από τόσα παιχνίδια τότε το μόνο που μένει είναι να παραδεχθούν άπαντες στην ομάδα τα λάθη που έχουν γίνει από το καλοκαίρι ως και σήμερα. Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε σε παίκτες μεμονωμένα μιας και το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα συνολικό και έχει να κάνει κυρίως με την ομαδική λειτουργία της ομάδος. Χωρίς συνέπεια και συγκέντρωση στην άμυνα, χωρίς πλάνο στην επίθεση. Παρα μόνο τρίποντα της στιγμής ή ανακατωσούρα που μπορεί να οδηγήσει στο καλάθι. Έτσι δεν πας πουθενά…

18 επίσημα παιχνίδια μετά και ο ΑΡΗΣ παρουσιάζει την εικόνα που παρακολουθήσαμε σήμερα στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας. Ούτε ίχνος βελτίωσης, ούτε ένα βηματάκι προόδου. Καλή η πίστη ότι την άνοιξη όλα θα είναι καλά… καλές οι φιλοσοφίες ότι οι ήττες μας διδάσκουν… καλή και η ολιγόλεπτη μαχητικότητα των παικτών μας… Με την ουσία που είναι οι νίκες και οι βαθμοί σε αυτό το πρωτάθλημα επιβίωσης τι θα γίνει; Θα ασχοληθούμε ποτέ; Όλα καλα; #synexizoumemazi ?

ΥΓ. Πέρσι φαγώθηκαν να φάνε τον Γιαννάκη γιατί η ομάδα χρειαζόταν το ηλεκτροσοκ. Φέτος το ηλεκτροσοκ περιμένει την άνοιξη που θα είμαστε καλά…

Τυφλός εναντίον μονόφθαλμου είναι περισσότερο το αυριανό παιχνίδι στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας( ή στο "πελατάκι" αν προτιμάτε) με τις 2 ομάδες να μην θυμίζουν τίποτα από το ένδοξο παρελθόν τους πέρα από τα σήματα και τις φανέλες. Ο μπάογκ σε μέτρια κατάσταση παρά τη μεγάλη νίκη στην Τενερίφη όπως και ο ΑΡΗΣ μας που πέρα από την αναζήτηση της αγωνιστικής του ταυτότητας έχει να αντιμετωπίσει και τα προβλήματα των τραυματισμών. Ακόμη και έτσι όμως οποιοδήποτε προγνωστικό θα είναι παρακινδυνευμένο…

Με ωμό ρεαλισμό(όπως θέλουν παράγοντες, προπονητές και παίκτες της ομάδος μας) αν προσεγγίσουμε το παιχνίδι υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί και αυτό δεν είναι ο ΑΡΗΣ. Όταν όμως απέναντι σου έχεις μια ομάδα σαν τον συμπολίτη που πέρα από την προβληματική του εικόνα πάνω στο παρκέ κουβαλάει και τα κόμπλεξ ολόκληρων δεκαετιών τα πάντα είναι ανοιχτά. Μάλιστα το ότι ο μπαογκ(ή ποακ αν προτιμάτε) είναι το φαβορί για τον φετινό ΑΡΗ μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά μιας και αυτό που μας έχει δείξει ως τώρα το σύνολο του Β.Αγγέλου είναι ότι το "πρέπει" στα παιχνίδια χαντακώνει τους παίκτες μας και τους κάνουν να βλέπουν το αντίπαλο καλάθι σαν κλειδαρότρυπα.  Οπότε αν ο Β.Αγγέλου προετοιμάζει τους παίκτες του για τη νίκη και όχι για ακόμη μια ήττα-μάθημα τότε ο απελευθερωμένος πνευματικά ΑΡΗΣ χωρίς φόβο μπορεί να πάρει μια σπουδαία νίκη κόντρα σε έναν ταλαίπωρο αντίπαλο, πολύ πιο εύκολα από όσο μπορούμε να φανταστούμε.

Όσο και αν δεν μας αρέσει…  ο ΑΡΗΣ που χάνει από τον διαλυμένο Πανιώνιο, αποκλείεται από κάποιους Φινλανδούς και ηττάται από το φαβορί Περιστέρι μέσα στην έδρα του δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από αυτό το παιχνίδι τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Μόνο να κερδίσει μπορεί. Και αυτό ακριβώς θα πρέπει να κάνει. ΑΡΗ διπλό διπλό μεσά στο κρατικό!

ΥΓ. Την παράσταση πριν το παιχνίδι  την έκλεψε ο Μπάνε που πέρα από την ύστατη προσπάθεια να φέρει τον κόσμο στο γήπεδο είπε αρκετά και ενδιαφέροντα πράγματα σε μια συνέντευξη που πολύ θα θέλαμε όλα αυτά τα χρόνια της ταλαιπωρίας να ακούγαμε κάτι ανάλογο και από τους δικούς μας παράγοντες… Ακόμη και αν η σχέση τους με το μπάσκετ περιορίζεται στην παρακολούθηση της επικράτησης της  παρέας του Γκάλη και του Γιαννάκη επί της παρέας του Πρέλεβιτς και του Φασούλα… Ποτέ δεν είδαμε μπασκετανθρώπους στην ομάδα μας και ποτέ κανείς μα κανείς δεν μίλησε με αυτόν τον τρόπο προς τον κόσμο του ΑΡΗ. Πιθανόν γιατί κανείς τους δεν είχε ούτε έχει την γνώση του χώρου που έχει ο Πρέλεβιτς και ο κάθε Πρέλεβιτς που μεγάλωσε πάνω στα παρκέ. Ελπίζουμε κάποια στιγμή ο ΑΡΗΣ να βρει στη διοίκηση τον δικό του Πρέλεβιτς που θα μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας όσο άσχημη και αν ακούγεται.

ΥΓ2. Με κάθε επισημότητα μέσω του Α.Σ. αλλά και του προέδρου της ΚΑΕ μπάογκ ο συμπολίτης ψάχνει για επενδυτή… όπως ακριβώς έκανε και ο ΑΡΗΣ πολλές φορές τα τελευταία δέκα χρόνια που ταλαιπωρείται… για ένα λέπτο… έχει γίνει? το κάναμε? ποιος? πότε? μισό… μπερδεύτηκα…

Άλλη μια ήττα ντροπής για την ομάδα μας, αυτή την φορά από το Περίστερι που κατάφερε να  αναδείξει την "γύμνια" μας σε όλα τα επίπεδα. Ομάδα μπάχαλο που με άναρχα ξεσπάσματα προσπαθούσε να γυρίσει το παιχνίδι, διοίκηση απλός παρατηρητής που αδυνατεί να κάνει τα βασικά για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ με κόσμο πιστό που ακόμη και στις πιο μίζερες στιγμές δίνει βροντερό παρών όπως έκανε σήμερα.

Το 10-0 με το οποίο μπήκε δυνατά ο ΑΡΗΣ μας στο πρώτο δίλεπτο ήταν πολύ καλό για να είναι "αληθινό" …και να έχει ανάλογη συνέχεια. Η απάντηση του Περιστερίου με ένα επιμέρους σκορ 16-2 έστειλε το μήνυμα ότι σήμερα δύσκολα θα κερδίζαμε. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε ο Αγγέλου να αλλάξει όλη την πεντάδα μαζικά(όπως έκαναν και οι προπονητές με τα παιδάκια στο ημίχρονο), οι διαιτητές να μας χρεώσουν με ανύπαρκτα φάουλ και φυσικά να μην πάρουμε εγκαίρως ένα τάιμ άουτ ώστε να κόψουμε τον ρυθμό του αντιπάλου. Από εκείνο το σημείο και μέχρι την λήξη του αγώνα η ομάδα με μπροστάρη τον κόουτς έδειχνε να έχει περισσότερο το νου της στους διαιτητές παρά στο ίδιο το παιχνίδι. Η επιλογή του Αγγέλου να βάλει από τον πάγκο τον Τζόουνς με 2 φάουλ στα τελευταία 16'' για να παίξει άμυνα ήταν η πιο τρανταχτή απόδειξη.  Στο Β ημίχρονο η εικόνα τόσο εντός παρκέ όσο και στον πάγκο ήταν τουλάχιστον ντροπιαστική… Με μια ηρεμία και απάθεια που τρόμαζε καταφέραμε να κάνουμε το Περιστέρι να φαίνεται Λέικερς και να τελειώσουμε το δεκάλεπτο αν και στο -15 με μόλις 2 φάουλ! Δείγμα της γενικότερης τρικυμίας που επικρατούσε στην ομάδα. Στο τέταρτο δεκάλεπτο η απελπισία και ο συμβιβασμός με την ήττα όπως έχει συμβεί και σε άλλα παιχνίδια απελευθέρωσε πνευματικά τους παίκτες μας που βρήκαν κάποια καλά σουτ, πήραν δύναμη από την κερκίδα και πάλεψαν για την ανατροπή μέχρι το τέλος. Ή καλύτερα μέχρι που ο Πιτσίλκας τζούνιορ να αποφασίσει να στερήσει την ευκαιρία από τον ΑΡΗ να διεκδικήσει τη νίκη και να την χαρίσει απλόχερα στους Περιστεριώτες.  Αντί για καλάθι και φάουλ ο Πιτσίλκας ανακάλυψε επιθετικό και τέλειωσε ουσιαστικά εκεί το παιχνίδι. Κάτι που και πάλι είναι ντροπιαστικό με 1' και 40'' πριν το τέλος για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ που παραδοσιακά κυνηγούσε πάντα τα παιχνίδια μέχρι το τέλος σε αντίθεση με τα "νέα δεδομένα" όπου με το που στραβώσουν τα πράγματα με την πρώτη ευκαιρία πετάμε λευκή πετσέτα. Από εκεί και πέρα δεν έλειψαν οι γνωστές εμμονές με Μποχωρίδη και Νταλό και τα αργά αντανακλαστικά σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Αν δεν το πάρει απόφαση ο Αγγέλου να αναθεωρήσει το πλάνο που είχε στο μυαλό του από το καλοκαίρι και να δει πιο ψύχραιμα τους παίκτες που έχει στη διάθεση και να μοιράσει εκ νέου τους ρόλους στην ομάδα τα πράγματα θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα. Και την άνοιξη που θα είναι(;) έτοιμη η ομάδα θα επικρατεί καύσωνας…

Και φυσικά μέσα στο γενικότερο μπάχαλο που επικρατεί περίοπτη θέση έχει η διοίκηση με την ανυπαρξία της σε όλα τα επίπεδα. To "onemanshow" είναι ολοφάνερο ότι δεν μας βγαίνει… Αν δεν στελεχωθεί η διοίκηση και το τεχνικό τιμ με ενεργά μέλη που θα προασπίζονται τα συμφέροντα της ομάδος εντός και εκτός παρκέ τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Δεν γίνεται το Περιστέρι να έρχεται με πολυμελής αποστολή και ο ΑΡΗΣ μέσα στην έδρα του να έχει έναν Αγγέλου να τρέχει για τα πάντα και 1-2 παρατηρητές στην πρώτη σειρά των επισήμων… Δεν γίνεται να μην υπάρχει ένας άνθρωπος να φωνάξει στην γραμματεία όταν γίνεται η παράβαση των 8''…  Δεν γίνεται ο Πεδουλάκης και οι παίκτες του να ανοίγουν διάλογο με την κερκίδα και να προκαλούν με κίνδυνο την τιμωρία και να μην υπάρχει αντίδραση από τους ανθρώπους του ΑΡΗ… Δεν γίνεται ο ΕΣΑΚΕ να σου μεταθέτει τα παιχνίδια για να βολεύει άλλους και εσύ να μην βγάζεις έστω μια επίσημη ανακοίνωση για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει… Δεν γίνεται ο ΑΡΗΣ να είναι η μοναδική ομάδα στην BasketLeagueχωρίς χορηγό στην φανέλα την ώρα που το χρήμα είναι το ζητούμενο… Απλά δεν γίνεται…

ΥΓ. Και επίσημα μετά από αυτή την ήττα θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι φέτος η ομάδα ανήκει στο γκρουπ των ομάδων που θα παλέψουν για την παραμονή. Ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί να φθάσουμε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος όπως πέρσι για να αποφασίσουμε αν η ομάδα χρειάζεται ηλεκτροσοκ ή όχι.

ΥΓ2. Αυτά τα "καλά παιδιά" που θέλουμε στον ΑΡΗ μας έχουν φάει. Το καλά και ευαίσθητα που κατά την διάρκεια των αγώνων καταρρέουν από το βάρος των συναισθημάτων… Όποιος φοβάται ή δεν αντέχει ας κάτσει σπίτι του να ηρεμήσει, να σκεφτεί, να συνέλθει και μετά να επιστρέψει… Όπως πολύ εύστοχα σχολίασε ένας φίλος "2 εβδομάδες άδεια".

ΥΓ3. Και σαν να μην φθάνουν αυτά που ζήσαμε στο Παλέ γυρίζουμε σπίτι μας για να δούμε την νέα "προεδρική εμφάνιση" Καρυπίδη στο ΟΑΚΑ…  Πώς να μην αναπολούμε τα 80sκαι τα 90sόπου τέτοιες συμπεριφορές όπως και πολλές άλλες που έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια από παραγοντάρες μας θα σήμαιναν αυτόματα και "εξορία" από τη Θεσσαλονίκη.