Αν και η προσοχή όλων μας είναι στραμμένη πάνω στην ομάδα ποδοσφαίρου δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς την εικόνα που έδειξε η ομάδα στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας όπου μαζί με τις τελευταίες ήττες φανερώνει μια προβληματική κατάσταση που αποτυπώνεται ξεκάθαρα από τη θέση μας στη βαθμολογία. Μόλις 2 νίκες διαφορά με την επικίνδυνη ζώνη με τις 2 ομάδες που βρίσκονται στον πάτο της βαθμολογίας να τις έχουμε εκτός έδρας, με ότι αυτό συνεπάγεται. Το άρθρο 99 έφερε έναν άνεμο αισιοδοξίας στην ΚΑΕ αλλά η αποφυγή κάθε συζήτησης σχετικά με το αγωνιστικό πραγματικά είναι κάτι που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και προβληματίζει.

Από το καλοκαίρι είχαμε επισημάνει αρκετές φορές μέσα από αυτή την ιστοσελίδα ότι η απόφαση η ομάδα να κατεβεί χωρίς έμπειρο γκαρντ και ιδίως η επιλογή του Β.Αγγέλου να χρίσει τον Μποχωρίδη βασικό ήταν ένα τεράστιο ρίσκο. Ένα ρίσκο που το πληρώνουμε και για αυτό δεν φυσικά και δεν φταίει ο νεαρός αθλητής μιας και σε καμία περίπτωση δεν είχε δείξει σημάδια ότι είναι έτοιμος να σηκώσει αυτό το βάρος. Το άλλο κομμάτι που από πέρσι το είχαμε επισημάνει είναι η απουσία επιθετικού πλάνου και κυρίως συστημάτων που να στοχεύουν να φέρουν την μπάλα κοντά στο αντίπαλο καλάθι στους ψηλούς.  Αυτό προς στιγμή με τη φυγή του Β.Αγγέλου και την αγωνιστική άνοδο του Ζ.Σαρικόπουλου φάνηκε να διορθώνεται αλλά λίγο ο τραυματισμός του νεαρού σέντερ λίγο η νέα φιλοσοφία του Μίνιτς(που θύμισε κάτι από Αγγέλου) και ο ΑΡΗΣ σε ένα καθοριστικό παιχνίδι έκανε την χειρότερη εμφάνιση της χρονιάς. Εμφάνιση πιθανώς ανάλογη με αυτές στην Ελευσίνα και κόντρα στον Κολοσσό στο Παλέ που δεν είχαμε εικόνα.  Μπορεί στο παιχνίδι με τον ΚΑΟΔ να φάνηκε ότι κάτι αλλάζει αλλά όσοι παρακολούθησαν την συγκεκριμένη αναμέτρηση θα πρέπει να παραδεχθούν ότι αν δεν γινόταν το σκηνικό με τον πρώτο σκόρερ των Δραμινών που βγήκε εκτός εαυτού και χρεώθηκε με απανωτές τεχνικές ποινές ίσως το παιχνίδι από υγιεινό περίπατο να εξελισσόταν σε αγχωτικό ντέρμπι. Συνήθως οι αλλαγές προπονητή λειτουργούν ευεργετικά αλλά εδώ με τον Μ.Μίνιτς γίνονται περίεργα πράγματα με παίκτες να μοιάζουν με σκιά του εαυτού τους. Ο Χαντ πιθανόν να μην επανέλθει ποτέ ενώ και οι συχνοί τραυματισμοί του Σαρικόπουλου αποτελούν σημαντικό πρόβλημα. Όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Μίνιτς θα πρέπει να ανακατέψει την τράπουλα, να δώσει ευκαιρίες και σε παίκτες όπως ο Λαρετζάκης και γενικά να ψάξει να βρει το σχήμα που αποδίδει καλύτερα χωρίς εμμονές και αποκλεισμούς.

Και ενώ η διοίκηση της ΚΑΕ πανηγυρίζει η ομάδα αγωνιστικά παραπαίει. Η τραγική εικόνα του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ έχει αποσυντονίσει άπαντες και ο 10ος μπασκετικός ΑΡΗΣ έχει περάσει στα ψιλά. Επειδή η αγανάκτηση και η αγωνία του κόσμου έχει επικεντρωθεί στο ποδόσφαιρο δεν θα πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός στα υπόλοιπα τμήματα και κυρίως στο μπάσκετ όπου σε λίγες ημέρες η ομάδα θα διεκδικήσει έναν τίτλο. Αντί λοιπόν να υπάρχει οργασμός, πώρωση και ξεσηκωμός βλέπουμε μια περίεργη απάθεια. Ωραία τα πλάνα, καλοί οι πιτσιρικάδες, μπράβο για το 99 αλλά εδώ υπάρχει και μια επαγγελματική ομάδα που έχει την ιερή υποχρέωση να ματώνει μέσα στο γήπεδο τιμώντας την ένδοξη ιστορία της και τον κόσμο που την ακολουθεί. Δέκατοι είμαστε και εξευτελιζόμαστε από κάθε ομαδούλα των 50 φιλάθλων. Νευριάστε λίγο εκεί στην ΚΑΕ, δεν κάνει κακό...