Όσο και αν αρέσκονται αρκετοί εντός και εκτός ομάδος να κρυφτούν πίσω από δικαιολογίες το ξεκάθαρο αγωνιστικό πρόβλημα που υπάρχει στον φετινό ΑΡΗ δεν μπορεί να μεταλλαχθεί... Αγωνιστικό πρόβλημα που μεταφράζεται σε ένα μετριότατο ξεκίνημα σε μια χρονιά γεμάτη φιλοδοξίες. Ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό φαντάζει ως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες για να πάρει η ομάδα μια μεγάλη νίκη και να στείλει το μήνυμα παντού ότι η χρονιά δεν είναι χαμένη. 

Από τότε που αποχώρησε ο Αργύρης Πεδουλάκης από τον Παναθηναικό η ομάδα της Αθήνας έχει μεταμορφωθεί 100% προς το θετικό. Οι ίδιοι παίκτες που είχαν διασυρθεί από τον Ολυμπιακό στην αρχή της σεζόν έφθασαν στο σημείο να χτυπάνε το κεφάλι τους για ανόητες ήττες κόντρα σε πολύ πιο φορμαρισμένες και δυνατές ομάδες. Ακόμη όμως και έτσι ο μεγάλος πονοκέφαλος του προπονητή δεν πρέπει να είναι σημερινός μας αντίπαλος αλλά η ίδια η ομάδα μας με την προβληματική εικόνα που βγάζει. Η χαλαρή άμυνα, οι κακές επιστροφές, τα μπλάκ άουτ στην επίθεση και η έλλειψη συγκέντρωσης είναι αυτά που θα πρέπει αρχικά να διορθώσουν το τεχνικό τιμ και οι παίκτες μας εάν θέλουν να φανούν ανταγωνιστικοί. Διαφορετικά δύσκολα να έχουμε τύχη στην σημερινή αναμέτρηση. Σίγουρα ότι είμαστε το απόλυτο αουτσάιντερ θα βοηθήσει, αρκεί όμως να είμαστε και σοβαροί.

Όταν η Τσέχικη Νίμπουργκ παρουσιάζεται από τον προπονητή μας ως μια δυνατή ομάδα που θα πρέπει ο ΑΡΗΣ να παλέψει πολύ σκληρά για να κερδίσει τότε καταλαβαίνουμε ότι όταν η συζήτηση πηγαίνει σε μια ομάδα του επιπέδου του Παναθηναϊκού τότε μιλάμε για κάτι που ξεπερνάει τις ανθρώπινες δυνατότητες και τα δεδομένα όπως τα γνωρίζουμε στον πλανήτη Γη... Για τέτοιας δυναμικότητας ομάδα μιλάμε και όταν αντιμετωπίζεις έτσι έναν αντίπαλο δύσκολα να έχεις καλύτερη τύχη από μια αξιοπρεπή ήττα... Μακάρι παίκτες και προπονητής με την απόδοση τους να μας διαψεύσουν και να δείξουν ότι μπορούν και κάτι παραπάνω από μια τιμητική εμφάνιση... Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί να τους στηρίξουμε όπως κάνουμε πάντα ανεξάρτητα από πρόσωπα, αντιπάλους, νίκες και ήττες...

ΥΓ. Τι πιο τίμιο από την Εθνική Ελλάδος να έχει για προπονητή της τον coach of the year του Ελληνικού πρωταθλήματος! Έτσι θα φανεί κιόλας ότι αυτές οι ψηφοφορίες έχουν και κάποια αξία και υπάρχει ουσιαστική αναγνώριση για την δουλειά ενός προπονητή. Και δυστυχώς ο ΑΡΗΣ χρειάζεται προπονητή που να είναι 100% συγκεντρωμένος στο έργο του...

Η έλλειψη συγκέντρωσης και τα νεκρά διαστήματα στην επίθεση ήταν ο βασικός λόγος μιας ακόμη εντός έδρας ήττας απέναντι σε έναν μετριότατο Ολυμπιακό. Το πάθος και η διάθεση που έδειξαν οι παίκτες μας δεν ήταν αρκετά για να οδηγήσουν στη νίκη. Μόνο ο Ντραγκίσεβιτς ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του αγώνα σε αντίθεση με τους άλλους 4 ξένους της ομάδος που και σήμερα δεν μπόρεσαν να προσφέρουν το κάτι παραπάνω. Στα ρηχά έμεινε και ο Γιάνκοβιτς που σαν πάουερ φόργουορντ όπως μας τον "σύστησε" ο Δ.Πρίφτης δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί...

Πάθος, ταχύτητα και μπόλικη ενέργεια έβγαλε η ομάδα με το που πάτησε στο παρκέ ξεσηκώνοντας τον κόσμο στο σχεδόν γεμάτο Παλέ! Ο αρχικός όμως ενθουσιασμός γρήγορα έδωσε τη θέση του στη επιπολαιότητα και στην αγωνιστική αναρχία με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός με το που πέτυχε 2-3 συνεχόμενες επιθέσεις να καταφέρει αθόρυβα να χτίσει μια διψήφια διαφορά. Το καλό ξεκίνημα του Μάρμπλ και του Κάμινγκς έγιναν γρήγορα μέσα στο παιχνίδι μια ανάμνηση, ο πολύ καλός Ζάρας ξαφνικά χάθηκε στον πάγκο και έμεινε ο Ντραγκίσεβιτς μόνος του να παλεύει να βάλει την μπάλα στο αντίπαλο καλάθι. Ο Ξανθόπουλος με το γνωστό πάθος του και ο Σίμτσακ με το εγκεφαλικό του παιχνίδι προσπάθησαν να καλύψουν τα "κενά" των συμπαικτών τους στην περιφέρεια και κάτω από το καλάθι μέχρι που και αυτοί έμειναν από δυνάμεις. Ο Γιάνκοβιτς όπως φοβόμασταν "σπαταλήθηκε" σε όλο το παιχνίδι στη θέση 4 και έκανε και αυτός την αρχή ενός ακόμη παίκτη που δεν θα μπορέσει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του μέσα από το άναρχο, χωρίς πλάνο και μπασκετική λογική επιθετικό παιχνίδι της ομάδος μας... Ο Μπάκνερ επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά ότι δεν μπορεί να προσφέρει σε κανένα σημείο του παρκέ.και ίσως μετά από αυτό το παιχνίδι να πρέπει να ξαναδούν την περίπτωση του. Ο Τζένκινς αναγκάστηκε να πάρει τραβηγμένες προσπάθειες μιας και στο "επιθετικό πλάνο" σπάνια η μπάλα κατέληγε σωστά στα χέρια του με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να καεί και να  βγεί εκτός παιχνιδιού. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Κάμινγκς που αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες αλλά παρασυρόμενος από τον μαγικό κόσμο του NBDL όπου σε τέτοιες προσπάθειες δεν βρίσκεις άμυνα μπροστά σου κατάφερε να αστοχήσει 9 φορές με αρκετά άσχημο τρόπο. Ο αντίπαλος μας χωρίς να κάνει τίποτα σπουδαίο απλά πετυχαίνοντας μερικά από τα ελεύθερα σουτ και μερικούς εύκολους πόντους κάτω από το καλάθι μας όπου δεν υπήρχε άμυνα πήρε τη νίκη...

Μόλις 2 νίκες στα πρώτα 5 παιχνίδια του πρωταθλήματος σε μια χρονιά που κάποιο ονειροπόλοι μιλούσαμε για την πιθανή πορεία στον πρώτο γύρο χωρίς ήττα... Ήττα από το Ρέθυμνο εκτός όταν τέτοιες ομάδες θα τις καθάριζες γιατί έχεις αλλάξει επίπεδο, ήττα από τον συμπολίτη που θα τον είχες για πλάκα μέσα έξω, ήττα από τον Ολυμπιακό εκεί που θα ήταν η στιγμή που θα έκανες την μεγάλη σου νίκη... Ένα ένα τα "μαξιλαράκια" μιας χρονιάς χωρίς στόχους εξανεμίζονται. Πλέον απομένουν τα παιχνίδια με την ΑΕΚ, το εντός με τον Παναθηναϊκό και το εκτός με τον μπάογκ για να ισχυριστείς ότι στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος πέτυχες κάτι... Φυσικά στις μεταβατικές χρονιές εξυγίανσης δεν φταίει κανείς. Όλοι κάνουν καλά τη δουλειά τους απλά δεν μας έκατσε το "τζόκερ" από την Αμερική. Ας ελπίσουμε να μας κάτσει του χρόνου μιας και οι βάσεις για να χτιστεί μια ομάδα που θα πρωταγωνιστήσει μάλλον δύσκολα να μπουν από φέτος...Ας κρατήσουμε τουλάχιστον το νεύρο και τη διάθεση που έδειξαν οι παίκτες μας σήμερα με την ελπίδα ότι θα δούμε ανάλογο πάθος και στα επόμενα παιχνίδια. 

ΥΓ. Σε παιχνίδι που πετυχαίνεις μόλις 63 πόντους, παίκτη από τον πάγκο που σου βάζει σε 10'  7 πόντους τον ξεχνάς?

ΥΓ2. Παρακαλώ να ενημερωθούν όλες οι μπασκετικές ιστοσελίδας και στατιστικές υπηρεσίες ότι ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς είναι πλέον power forward! Coach of the year speaking...

ΥΓ3. Ελάτετώρα, παραδεχτείτετο! Και εσείς όπως και εμείς, μόνο από βιντεάκια στο youtube τον είδατε!

ΥΓ4. Υπομονή μέχρι τον Φεβρουάριο. Μέχρι τότε θα έχουν άπαντες κατανοήσει το Ευρωπαϊκό μπάσκετ και την φιλοσοφία του coach.

Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται. 

Το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτήν την ελπίδα δεν μας την στερεί ο αντίπαλος επειδή είναι ανίκητος, ούτε κάποια "παράγκα" αλλά αυτή η μίζερη νοοτροπία που έχει ριζώσει εδώ και περίπου 6-7 χρόνια στην ομάδα. Ακόμη την χρονιά που ο ΑΡΗΣ βγήκε δεύτερος στο πρωτάθλημα με τον Α.Ματζόν στον πάγκο ανυψώσαμε τόσο πολύ τους αντιπάλους μας με αποτέλεσμα παρά το πλεονέκτημα έδρας να αποκλειστούμε από τον Ολυμπιακό. Η κατηούσα πορεία του ΑΡΗ συνεχίστηκε σε τέτοιο βαθμό όπου οι προπονητές μας έφθασαν στο σημείο να μιλάνε για παιχνίδι προπονητικού χαρακτήρα και να θέτουν ως στόχους στα παιχνίδια με τους "μεγάλους" της Αθήνας την καλή εμφάνιση και τις εμπειρίες(από διασυρμούς?!?) των παικτών μας. Λογική συνέπεια ακόμη και όταν οι αντίπαλοι μας ρίχνουν αισθητά το μπάτζετ, βρίσκονται σε κακή ημέρα ή λείπει η μισή ομάδα λόγω τραυματισμών εμείς να αδυνατούμε να κερδίσουμε, όπως ακριβώς έγινε στο παιχνίδι του Β γύρου με τον Ολυμπιακό. Αυτή λοιπόν η κατάσταση μπορεί να εδραιώθηκε με την διοίκηση των νοικυραίων  της ΚΑΕ αλλά όπως φαίνεται βολεύει τους πάντες. Μάλιστα έχει περάσει σε τέτοιο βαθμό στους παίκτες μας που το μόνο άγχος που έχουν πλέον σε αυτά τα παιχνίδια είναι να μην ρεζιλευτούν όπως στον τελικό του κυπέλλου ή στον αγώνα της Δευτέρας στο ΣΕΦ. Τώρα που αγωνιζόμαστε και εντός έδρας μια 15άρα στο κεφάλι είναι αξιοπρεπής, ενώ ήττα με μονοψήφιο αριθμό διαφοράς είναι σχεδόν νίκη. Φυσικά και δεν φταίνε οι παίκτες μας για αυτό το κατάντημα. Άλλοι είναι αυτοί που βάζουν τους στόχους της χρονιάς, άλλοι είναι αυτοί που χαμογελάνε ή σφυρίζουν αδιάφορα όταν ο ΑΡΗΣ εξευτιλίζεται.

Και μέσα σε όλο αυτό κλίμα ενόψει και του επίσημου φινάλε ακόμη μιας μαύρης χρονιάς ήρθε η δημοσίευση του πλάνου βιωσιμότητας. Μια εξαιρετική κίνηση που θα μου επιτρέψετε όμως να πω ότι μπήκε και αυτή στο τσουβάλι με τα αποτυχημένα επικοινωνιακά τρικ της διοίκησης. Η σχετική ανακοίνωση της ΚΑΕ θα έπρεπε να έχει τίτλο "Μην γκρινιάζεις Αρειανέ γιατί πλέον έχεις πλάνο βιωσιμότητας", γιατί αυτό ήταν το μήνυμα που πέρασε τόσο με την συγκεκριμένη ενέργεια όσο και με τις δηλώσεις των μελών της διοίκησης. Οικονομικό και αγωνιστικό είναι 2 διαφορετικά κομμάτια οπότε το να πεις ότι στο ένα πετύχαμε αλλά στο άλλο αποτύχαμε δεν είναι κακό και θα εκτιμηθεί. Το ότι οι αγωνιστικοί στόχοι μας από ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι, δηλαδή έστω 5ος έγινε ξαφνικά 6η θέση είναι από αυτά που προσβάλλουν την νοημοσύνη μας. Αφού δεν μας είπαν ότι στόχος ήταν η είσοδος στο TOP 8 της Basket League μάλλον θα πρέπει να πούμε ευχαριστώ... Όπως και να έχει η θέση μας είναι στο Παλέ, ακόμη και αν πρόκειται για μια σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς. Το αν κάνουμε λάθος και παίκτες και προπονητής έχουν διάθεση να καθυστερήσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους θα φανεί στο γήπεδο.

ΥΓ. Η κριτική δεν είναι πάντα υποκινούμενο προϊόν που εξυπηρετεί "σκοτεινά συμφέροντα" και ούτε αποσκοπεί στην απόλυτη ισοπέδωση.Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται.