Βαρειά ήττα γνώρισε η ομάδα μας σε ένα παιχνίδι όπου θέλαμε και ελπίζαμε να κάνουμε την έκπληξη και να προκριθούμε στον τελικό. Όταν όμως πέφτεις σε έναν εκπληκτικό Παναθηναϊκό που ίσως σήμερα να πραγματοποίησε την καλύτερη φετινή του εμφάνιση τότε τα πράγματα μάλλον είναι να λογικό να εξελιχθούν άσχημα και η υπόθεση νίκη να φαντάζει σαν ένα ένα απατηλό τρελό όνειρο που χάθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Η αντίδραση της ομάδος κυρίως στο δεύτερο δεκάλεπτο είναι αυτό που κρατάμε από το σημερινό παιχνίδι ενώ το εφιαλτικό τρίτο δεκάλεπτο καλό είναι να το διαγράψουμε από την μνήμη μας.

Αν και συνήθως μετά από ήττες έχεις περισσότερα πράγματα να ασχοληθείς με το τι έφταιξε και χάσαμε το παιχνίδι σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και ξεκάθαρα. Αμφιβάλλω αν σήμερα υπήρχε ομάδα στην Ευρώπη όπου θα μπορούσε να κερδίσει αυτόν τον Παναθηναϊκό. Να τον δυσκολέψει λίγο παραπάνω σίγουρα αλλά να πετύχει κάτι καλύτερο από μια αξιοπρεπή ήττα δύσκολα... Και πως να το κάνεις όταν απέναντι σου έχεις μια ομάδα που σουτάρει με πάνω από 50% στα τρίποντα και αυτό το ποσοστό δεν οφείλεται σε έναν παίκτη αλλά σε πολλούς... Ο ΑΡΗΣ κατάφερε και ξεπέρασε το αρχικό δυνατό ξεκίνημα του Παναθηναϊκού στο πρώτο δεκάλεπτο ροκανίζοντας σιγά σιγά τη διαφορά και καταφέρνοντας μάλιστα να πάρει και κεφάλι στο σκορ. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως αυτό που έγινε ήταν κάτι το εξωπραγματικό και μοιραία το παιχνίδι εξελίχθηκε σε περίπατο για τον Παναθηναϊκό. Και όταν φυσικά τα πράγματα στραβώνουν τότε φαίνονται ξεκάθαρα και όλες οι αδυναμίες σου πάνω στο παρκέ. Ο Γουότερς πραγματοποίησε ίσως την χειρότερη του εμφάνιση, ο Ζάρας και ο Πελεκάνος όσο το παιχνίδι παιζόταν ήταν άφαντοι και δεύτερος σέντερ της ομάδος Σίμτσακ για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι κόντρα σε μια ποιοτική ομάδα αρκέστηκε στις φιλότιμες μάχες και τα έξυπνα φάουλ... Ο Μακνήλ μπορεί να το πίστευε από την αρχή και να ήταν πολύ καλός στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα όπως και οι Χάγκινς και Γουάιτ που πάλεψαν όσο μπορούσαν αλλά 3 παίκτες απέναντι σε έναν ολόκληρο on-fire Παναθηναϊκό  λογικό είναι να μην μπορούν να κάνουν τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή μας όπου δεν μπόρεσε να βρει τη λύση στο βομβαρδισμό των πρασίνων έξω από τα 6.75 . Ενδεικτικό είναι το τρίτο δεκάλεπτο που αν και πήρε γρήγορα τάιμ άουτ μπας και σώσει την κατάσταση οι παίκτες του με το που έμπαιναν στο παρκέ έκαναν το ένα ανόητο λάθος μετά το άλλο. Μέχρι και το τέραστιο πρόβλημα στα ριμπάουντ περνάει σε δεύτερη μοίρα μετά από αυτό που έγινε στο τρίτο δεκάλεπτο... 

Οι μεγάλες ομάδες φαίνονται στα δύσκολα και τώρα που ο ΑΡΗΣ γνώρισε 2 ήττες σε 2 δυνατά παιχνίδια είναι σημαντικό να δούμε ποια θα είναι αντίδραση αρχικά της διοίκησης και στη συνέχεια του προπονητή και των παικτών. Το κεφάλαιο ενίσχυση σίγουρα θα ξανανοίξει με φόντο αυτή τη φορά το Eurocup αλλά και τα πλέιοφς του Ελληνικού πρωταθλήματος. Η οικογένεια Λάσκαρη με κάθε τρόπο δείχνει πόσο έχει δεθεί με τον ΑΡΗ αλλά και ότι έχει βλέψεις για κάτι μεγαλύτερο από "αξιοπρεπείς πορείες" και "εναλλακτικούς στόχους". Ελπίζουμε αυτές οι 2 ήττες να μην επηρρεάσουν την ομάδα και σε μια εβδομάδα από τώρα όπου θα αντιμετωπίσουμε το Ρέθυμνο να δούμε τον γνωστό καλό ΑΡΗ.

Παρά την απρόσμενη και πολύ σημαντική απουσία του Χάγκινς η ομάδα μας κατάφερε να μας εκπλήξει ευχάριστα και να κοντράρει στα ίσια τον Παναθηναϊκό. Για 3 δεκάλεπτα φαινόταν ότι ο ΑΡΗΣ μπορούσε να πάρει μια σημαντική νίκη αλλά η αφύπνιση του πολύ καλού  Γκιστ και οι τάσεις ηττοπάθειας που δεν λένε να μας αφήσουν οδήγησαν σε ακόμη μια ήττα και σε κάποια συμπαθητικά λογάκια για την προσπάθεια της ομάδος μας. Άλλο παιχνίδι θα βλέπαμε με τον Χάγκινς μέσα και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράπονο όλων όσων βρέθηκαν σήμερα στο Παλέ.

Στα πρώτα λεπτά του αγώνα που όλοι μας προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το άκουσμα της είδησης της απουσίας του Χάγκινς ο ΑΡΗΣ μπήκε ορεξάτος, εκμεταλλεύτηκε την ταχύτητα και το καλό σου του Κόεν και πήρε τα ηνία του αγώνα. Κόεν, Πελεκάνος, Μακ Νίλ, Γουάιτ και Γουότερς έδιναν λύσεις στην επίθεση και όλα έδειχναν ότι μπορούσαμε να φθάσουμε στη νίκη.  Από την άλλη ο Παναθηναϊκός παίρνοντας πόντους κυρίως κοντά στο καλάθι αλλά και με κάποια κρίσιμα τρίποτα όποτε προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε στο σκόρ μας έστελνε το μήνυμα ότι θα πρέπει να έχουμε διάρκεια για 40' στην προσπάθεια μας για να πάρουμε τη νίκη. Κάτι που φάνηκε στο τέταρτο δεκάλεπτο εκεί όπου ότι στραβό δεν κάναμε για 30' τα κάναμε μαζεμένα. Εκεί δυστυχώς φάνηκε για πολλοστή φορά ότι όταν μια ομάδα κολλάει και ο πάγκος αντί να δώσει τη λύση κάνει τα πράγματα χειρότερα τότε η ήτταν είναι αναπόφευκτη. Κάκιστη η διαχείριση του ρόστερ στο τελευταίο δεκάλεπτο από τον Δ.Πρίφτη με τις επιλογές του κυρίως στα τελευταία λεπτά να είναι καταστροφικές. Αδιανόητο... 3.30' πριν το φινάλε και εκεί που ο Παναθηναϊκός ξεφεύγει με +5  και θες απεγνωσμένα να σκοράρεις  επιλέγει να κρατήσει στον πάγκο τους 3 κορυφαίους σκόρερ του στην αναμέτρηση(Πελεκάνο, Μακ Νίλ, Γουάιτ) και με μια 5άδα με Σίμτσακ, Μούρτο, Ζάρα, Τσούπκοβιτς και Γουότερς από τους οποίους μόνο ο Γουότερς είχε κάποια επαφή με το καλάθι να παλέψει να κάνει την ανατροπή... κάτι που φυσικά δεν εγίνε ποτέ. Καλώς ή κακώς και όσο φιλότιμος και αν είναι ο Σίμτσακ ή ο Μούρτος θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι επιθετικά είναι 100% αναξιοπίστοι... Ανεξάρτητα πάντως από την απουσία του Χάγκινς είναι μεγάλο λάθος που ο ΑΡΗΣ είναι τόσο γυμνός κοντά στο καλάθι. Έστω και ένας ογκώδης ξυλοκόπος ψηλός μόνο για να σπρώχνει και να γεμίζει τη ρακέτα θα ήταν χρήσιμος.

Πέρα από την προσπάθεια της ομάδος μας αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από αυτό το παιχνίδι, αυτό είναι σίγουρα η εντυπωσιακή παρουσία του κόσμου. Από νωρίς έγινε sold out στο Παλέ και αρκετός κόσμος έμεινε έξω ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπο για να μπει μέσα. Η εικόνα στην κερκίδα θύμισε άλλες εποχές, τότε που από νωρίς γέμιζε το γήπεδο στα ντέρμπι και ο ένας ήμασταν πάνω στον άλλο. Κρίμα που δεν ήρθε η νίκη μιας και θα μας έδινε άλλον αέρα για τη συνέχεια.  Όσο για την ομάδα ακόμη είναι αρχή και η σεζόν είναι πολύ μεγάλη. Την Τετάρτη ο ΑΡΗΣ επιστρέφει στην Ευρώπη και ελπίζουμε με μια νίκη στην Τουρκία να μας κάνει να ξεχάσουμε την σημερινή απογοήτευση.

ΥΓ.(με λίγη καθυστέρηση λόγω θολωμένης κρίσης) Ξέχασα να αναφέρω το πιο ντροπιαστικό γεγονός που έγινε χθες... 20'' και είσαι στο -6 και αντί να κάνεις φάουλ και να κυνηγήσεις μια ανατροπή από τις αμέτρητες που γίνονται σε αγώνες μπάσκετ οι παίκτες μας είχαν οδηγίες για το πως θα δώσουν τα χέρια στους αντιπάλους με τη λήξη του αγώνα... Αν δεν είναι αυτό ηττοπάθεια και αρρωστημένη μίζερη νοοτροπία τότε τι είναι. Σε αυτά ο Πρίφτης πρώτος είναι.