Με τον ΑΡΗ στα τελευταία παιχνίδια να αποτελεί σκιά του εαυτού και τον Δημήτρη Πρίφτη να αδυνατεί να βρει λύσεις στα αγωνιστικά προβλήματα αναγκαστικά φθάσαμε στο σημείο ένα ευχάριστο χωρίς άγχος απόγευμα όπως θα ήταν κανονικά το σημερινό παιχνίδι με το Ρέθυμνο να το αντιμετωπίζουμε σαν αγώνα κομβικής σημασίας. Μετά την αποκαρδιωτική εμφάνιση και ήττα στα Τρίκαλα, ο ΑΡΗΣ μας σήμερα καλείται  όχι μόνο για λόγους γοήτρου να επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις και στις νίκες αλλά και για την επιτακτική ανάγκη των βαθμών της νίκης. Με την ομάδα να βρίσκεται στην 5η θέση της βαθμολογίας, ισόβαθμη με μπαογκ και Κολοσσό, το επόμενο στραβοπάτημα μπορεί να είναι καταστροφικό...

Το πρώτο καμπανάκι της χρονιάς χτύπησε στην Κρήτη, όταν ο ΑΡΗΣ του διπλασιασμένου μπάτζετ και της καλής(σύμφωνα με αρκετούς) περσινής χρονιάς έχασε από το Ρέθυμνο πετώντας στα γρήγορα στα σκουπίδια έναν εκ των βασικών στόχων που ήταν η ομάδα μας να εδραιώσει τη διαφορά επιπέδου με τις μικρομεσαίες ομάδες του πρωταθλήματος.  Το χειρότερο δεν ήταν η ήττα αλλά ο τρόπος που ήρθε η ήττα που από τότε φώναζε ότι κάτι δεν λειτουργεί καλά στην ομάδα. Και αυτό δεν είχε να κάνει τόσο με τους παίκτες όσο με το πλάνο που είχε καταστρώσει ο κόουτς και την εφαρμογή του. Από τότε πέρασε ένας ολόκληρος γύρος, έφυγαν παίκτες, ήρθαν παίκτες η εξέλιξη όμως της ομάδος τραγική μιας και μπαίνοντας στον Φεβρουάριο το άλλοθι της νέας ομάδας που χτίζεται, ψάχνει τη χημεία της και βελτιώνεται διαρκώς πλέον δεν περνάει... Το Ρέθυμνο είναι μια μαχητική ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολλές ζημιές και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα μας ζορίσει σήμερα. Αντίπαλος μας όμως για πολλοστή φορά φετός είναι ο κακός μας εαυτός. Πρώτα αυτόν πρέπει να κερδίσουμε και μετά όλα τα υπόλοιπα θα βρούν τον δρόμο τους... Η πιθανή απουσία του Κάμινγκς δυσκολεύει τα πράγματα για τον ΑΡΗ όπως τον έχουμε μάθει ως τώρα. Από την άλλη αν ο Αμερικάνος δεν αγωνισθεί ίσως τελικά να φανεί ως ένα βαθμό και τι ακριβώς φταίει φέτος.

Επιτακτική η ανάγκη της νίκης σήμερα για να παραμείνουμε μέσα στους στόχους μας, στόχοι που αν και δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ από επίσημα χείλη από πολλούς συνΑρειανούς μας έχουν γίνει σημαία παρέα με το είμαστε μέσα... Στόχος ευρωπαϊκός δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ή έχει ήδη επιτευχθεί η ελαφρότητα όμως που δείξαμε στη φάση των ομίλων είχε το κόστος της. Τόσο το Στραβούργο όσο και η Βιλερμπάν που ακολουθεί σε περίπτωση πρόκρισης είναι 2 σοβαρές ομάδες. Όχι τίποτα φόβητρο για έναν φυσιολογικό ΑΡΗ αλλά για τον φετινό ΑΡΗ που δεν μπορεί να κερδίσει τους Σκαϊλάινερς και διασύρεται στα Τρίκαλα ορθώς ο Δ.Πρίφτης όπως πάντα μιλάει για δύσκολη κλήρωση. Μιλάμε για Γαλλικές επαγγελματικές, σοβαρές ομάδες, με κάμποσους Αμερικάνους και έντονο το αθλητικό στοιχείο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να μας προβληματίσει... Αν μέχρι τότε έρθει άλλος ένας "σωτήρας" στο Παλέ και μεταμορφώσει αυτό το χάλι που βλέπουμε πάνω στο παρκέ φαντάζει περισσότερο με μια ευχή απελπισίας παρά με ένα υπαρκτό σενάριο... Για αυτό ας "κλειδώσουμε" την είσοδο μας στα πλέιοφς της Basket League και μετά βλέπουμε...

ΥΓ. Μετά τα Τρίκαλα αυτό που βγάλανε προς τα έξω οι πριφτολάγνοι είναι ότι ο κόουτς άστραψε και βρόντηξε στα αποδυτήρια και ότι πλέον θα δούμε άλλον, άγριο Πρίφτη που θα τον τρέμουν οι παίκτες και θα τον ακούν... μετά τη Μονακό κάπου αυτό ξεχάστηκε...