Η λέξη "τρικυμία" είναι αυτή που ακούγεται τις τελευταίες ημέρες αρκετά συχνά στις συζητήσεις γύρω από την κατάσταση στον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και περιγράφει ιδανικά όλα όσα συμβαίνουν από το βράδυ του Σαββάτου στην αγαπημένη μας ομάδα.  Αν και η ήττα από τον συμπολίτη ήταν αυτή που προκάλεσε όλο αυτόν τον πανικό, επί της ουσίας όμως υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα που απλά όπως συνηθίζουμε στον ΑΡΗ με ευκολία κρύβαμε κάτω από το χαλάκι. Λάθη διοικητικά, προπονητικά, επικοινωνιακά ακόμη και οπαδικά αν θέλετε που με το περιτύλιγμα της οικονομικής εξυγίανσης, της μεταβατικής χρονιάς, του μελετημένου πλάνου και των μακρινών στόχων που ολοένα έρχονται(?!?!) και πιο κοντά όχι μόνο δεν τα αγγίζαμε αλλά αντιθέτως παρουσιαζόντουσαν  στον κόσμο του ΑΡΗ και σαν επιτυχίες. Σε μια προσπάθεια να ασχοληθούμε με αυτά τα προβλήματα θα γυρίσουμε πίσω στον χρόνο για να δούμε πως φθάσαμε στο σήμερα όπου ένα παιχνίδι όπως αυτό με τον Προμηθέα Πατρών που θα έπρεπε να έχει έναν απλό και διαδικαστικό χαρακτήρα κατάντησε σαν "πρόωρο τελικό" που σε περίπτωση ήττας θα σημαίνει και το οριστικό τέλος οποιασδήποτε προσδοκίας για την φετινή χρονιά.

Ο ΑΡΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟ ΛΑΣΚΑΡΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Η ομάδα μετά την ειδική εκκαθάριση πέρασε από χίλια δύο κύματα. Από την προσπάθεια επιστροφής προς την κορυφή που σημαδεύτηκε από την κατάκτηση του FIBA ChampionsCup ,  του κυπέλλου του 2004, την 2η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και την παρουσία της ομάδος μας στο τοπ 16 της Ευρωλίγκας. Μια ανοδική πορεία που δυστυχώς για λόγους που όλοι γνωρίζουμε πήρε απότομα την κάτω βόλτα μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να πωλούνται παίκτες στη μέση της χρονιάς και να ξεπουλιούνται αθλητές του συλλόγου ώστε να συνεχίζει να υπάρχει αυτός ο σύλλογος αλλά και να απέχει από την Ευρώπη κόντρα σε όλα όσα είχαμε συνηθίσει για τον  Αυτοκράτορα. Παρόλα αυτά η διοίκηση Αρβανίτη με μια ειλικρινή προσπάθεια προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα δίνοντας τα "κλειδιά της ομάδος" διαδοχικά σε 2 άπειρους αλλά ελπιδοφόρους προπονητές. Και πως θα μπορούσε να κάνει αλλιώς όταν στην διοίκηση των διαχειριστών με επικεφαλή τον Λ.Αρβανίτη δεν υπήρχε ένας άνθρωπος του μπάσκετ που να είχε μια παρουσία στον χώρο όπου κανείς να μην μπορεί να αμφισβητήσει. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι άσχετοι με το μπάσκετ αλλά όταν είναι να παρθεί μια απόφαση επί του αγωνιστικού κανείς από τη διοίκηση δεν μπορεί να επιμείνει στην άποψη του σε περίπτωση διαφωνίας με τον προπονητή της ομάδος. Όπως και να το κάνουμε όταν είσαι λογιστής, δικηγόρος, επιχειρηματίας ή οτιδήποτε άλλο που δεν έχει να κάνει με το μπάσκετ η γνώμη σου έχει την ίδια αξία σχεδόν με τις απόψεις που γράφονται σε ιστοσελίδες σαν και αυτή... Και όμως ακόμη και τότε αυτή η διοίκηση είχε λειτουργήσει ακόμη πιο έξυπνα και δεν είχε αφήσει τον προπονητή "απροστάτευτο" ή σαν "μοναχικό καβαλάρη" να παίρνει όλες τις αποφάσεις μόνος του χωρίς καν να μπορεί να ακούσει μια δεύτερη γνώμη... Ο Π.Μουρατίδης και ο Μ.Μίνιτς ήταν μέλη της ομάδος και αν και δεν μπορώ να πω ότι εκτιμώ την συνεισφορά τους στην ομάδα μας θα πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε ότι είναι άνθρωποι με πολύ πλούσια εμπειρία από τον χώρο του μπάσκετ και ιδιαίτερα ο Μίνιτς έχει και σπουδαίες παραστάσεις. Δυστυχώς την επόμενη σεζόν αυτή η φιλοσοφία αφέθηκε στην άκρη και τα "κλειδιά του συλλόγου" δόθηκαν απλόχερα σε έναν άλλο ελπιδοφόρο προπονητή χωρίς την εμπειρία της πίεσης ενός συλλόγου με το όνομα και τον κόσμο του ΑΡΗ. Και όμως ο Δ.Πρίφτης την πρώτη του χρονιά στην ομάδα μας κατάφερε με ένα πενιχρό μπάτζετ, καθυστερήσεις στις πληρωμές και αρκετές ατυχίες να βγάλει τον ΑΡΗ τέταρτο προσπερνώντας μια ΑΕΚ σαφώς καλύτερη από την περσινή... Και αν δεν είχε τους τραυματισμούς, το πιο πιθανό είναι να έπαιρνε και την 3η θέση από τον συμπολίτη.  Βέβαια και σε εκείνη τη σεζόν υπήρχε η αναρχία στο παιχνίδι μας, η εμμονή να μην αντικατασταθεί κάποιος παίκτης για τα πλέιοφς όταν υπήρχε πλέον και ο Ν.Λάσκαρης αλλά βάσει αποτελέσματος και μπάτζετ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιτυχία του.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Με τη δυναμική και τον άνεμο αισιοδοξίας που έφερε η παρουσία της οικογένειας Λάσκαρη στην ομάδα θα περίμενε κανείς μια σειρά από δραματικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Αλλαγές που ναι μεν σε εξωαγωνιστικό επίπεδο εντυπωσιάζουν αλλά στο αγωνιστικό από την αρχή κάπου φαίνεται να κολλάνε. Η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Δ.Πρίφτη συνεχίστηκε ορθώς λόγω της πετυχημένης του πρώτης χρονιάς αλλά αντί να πλαισιωθεί το τεχνικό τιμ και ολόκληρη η ομάδα με ανθρώπους του μπάσκετ όπου πέρα από γνώση, εμπειρία θα έχουν τη δυνατότητα στις κρίσιμες στιγμές να πουν και μια κουβέντα παραπάνω συνεχίσαμε ακριβώς όπως την προηγούμενη χρονιά παρόλο που οι απαιτήσεις είχαν ανέβει. Ο Δ.Πρίφτης είχε να διαχειριστεί το μεγαλύτερο μπάτζετ στην καριέρα του σε μια ομάδα όπου το γήπεδο δεν είναι άδειο και ο κόσμος έχει απαιτήσεις. Με το άλλοθι της οικονομικής εξυγίανσης και της μεταβατικής χρονιάς και έχοντας σαφώς πιο ποιοτικούς παίκτες στη διάθεση του σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά ο ΑΡΗΣ παίζοντας κατά διαστήματα ελκυστικό μπάσκετ πέτυχε στο τέλος ότι ακριβώς είχε πετύχει και την προηγούμενη χρονιά στην προ Λάσκαρη εποχή, αυτή τη φορά μάλιστα χωρίς να αποκλείσει μια ομάδα με μεγαλύτερο μπάτζετ όπως ήταν η ΑΕΚ.  Ναι μεν κατάφερε επιτέλους να κερδίσει 2 φορές τον Παναθηναϊκό στα πλέιοφς αλλά μην ξεχνάμε ότι και με τραυματία τον Νέιμικ είχες καταφέρει να κερδίσεις τον Ολυμπιακό στα πλέιοφς την προηγούμενη χρονιά. Το πρόσημο όμως ήταν θετικό και ας υπήρχαν οι γκρινιάρηδες που μιλούσαν για το βήμα παραπάνω που δεν έγινε, για την πορεία στην Ευρώπη που δεν συνεχίστηκε αλλά και για τις βάσεις που δεν μπήκαν σε μια μεταβατική χρονιά. Η αντίθετη άποψη συνέχιζε να πανηγυρίζει και ένιωθε ικανοποίηση που είδε τον Γουάιτ να αναδυκνείεται MVPκαι τον προπονητή του coachoftheyear...

Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ

Και να που ολοκληρώθηκε και η πετυχημένη χρονιά και οδεύουμε προς μια νέα χρονιά όπου θέλοντας και μη οι προσδοκίες του κόσμου θα είναι αυξημένες και πολλές από τις "δεσμεύσεις" θα πρέπει να αρχίζουν να γίνονται πράξεις. 1.5 εκ. μπάτζετ είχε περίπου στη διάθεση του ο  Δ.Πρίφτης και αναρωτιέμαι βλέποντας από έξω τα πράγματα πόσο εύκολο είναι να το διαχειριστείς. Μια γρήγορη σκέψη θα ήταν ότι αφού πέρσι και πρόπερσι το ίδιο τεχνικό τιμ έκανε διάνα(αν εξαιρέσουμε τους κοινοτικούς και ιδιαίτερα τον Τσούπκοβιτς) στις επιλογές γιατί τώρα με διπλάσια χρήματα να μην έχει ακόμη καλύτερα αποτελέσματα; Μια εξίσου γρήγορη απάντηση θα έλεγε γιατί πολύ απλά αυτό το τεχνικό τιμ δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ στην ίδια θέση. Ποτέ ο Δ.Πρίφτης δεν είχε τόσα χρήματα στη διάθεση του. Χρήματα που θα πρέπει να δείξουν κάτι παραπάνω σε σχέση με τα μισά που υπήρχαν πέρσι ή το 1/5 που είχε πρόπερσι στη διάθεση του. Και εδώ τώρα φάνηκε η απειρία του τεχνικού τιμ. Αντί να κυνηγήσουν σίγουρες λύσεις διατηρώντας παίκτες από το περσινό ρόστερ όπως οι Μακνήλ, Χάγκινς, Γουότερς, Κοέν(ο Γουάιτ ήθελε να φύγει για NBA) ή να επιλέξουν παίκτες χαμηλού ρίσκου όπως οι Μιλόσεβιτς, Κάρτερ, Ντίλαρντ, Κρόκερ, Χόγκ κτλ έκαναν αυτό που έκαναν πάντα, να τραβήξουν λαχεία από την άλλη άκρη του Ατλαντικού και να εμπιστευτούν παίκτες που δεν είχαν δοκιμαστεί ομάδα με υψηλές απαιτήσεις όπως θα έπρεπε να είναι  ο ΑΡΗΣ φέτος. Σε όλο αυτό το κομμάτι των επιλογών η διοίκηση ήταν σχεδόν θεατής μιας και όπως είπαμε και πριν σε αυτή τη διοίκηση εκτός του κ.Παπακυριάκη(που και για αυτόν ισχύουν ακριβώς τα ίδια με το τεχνικό τιμ) δεν υπάρχει ένας άνθρωπος του μπάσκετ όπου μπορεί να  εκφέρει ή ακόμη και να επιβάλλει μια άποψη που να έχει ουσία... και όταν έπρεπε να αναλάβει δράση κλείνοντας τις μεταγραφές έδειξε και αυτή την δική της απειρία κάνοντας παζάρια με τον Μακνήλ και κλείνοντας με συνοπτικές διαδικασίες την πόρτα στους Χάγκινς και Γουότερς θεορόντας ότι οι μάνατζερ τους είχαν φουσκώσει τα μυαλά και ζητούσαν χρήματα σαφώς περισσότερα για την αξία τους. Το αποτέλεσμα γνωστό και η χρηματική αξία που καλείται ο ΑΡΗΣ να πληρώσει για να πλησιάσει την περσινή μπασκετική δυναμική σίγουρα υπερβαίνει κατά πολύ τις "υπέρογκες" απαιτήσεις που είχαν οι παίκτες της περσινής ομάδος.  Και αν στην παραπάνω εξίσωση προσθέσουμε και την περσινή αδράνεια στη μέση της χρονιάς όπου είχε φανεί ότι οι Αμερικάνοι είχαν δεθεί με την ομάδα και είχαν βρει αγωνιστικό ρυθμό αλλά δεν ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για ανανέωση του συμβολαίου τότε καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για απειρία σε  όλη αυτή τη διαδικασία που έχει να κάνει με το αγωνιστικό. Και εδώ κολλάει και η "παγίδα" στην οποία ένας επιχειρηματίας του βεληνεκούς του Ν.Λάσκαρη έπρεπε να αποφύγει. Όλο αυτό επικοινωνιακό περιτύλιγμα με τους πετυχημένους προπονητές, παίκτες-ήρωες, παράγοντες-γάτες και τους "ευτυχισμένους" με τις χρυσές μετριότητες φιλάθλους παραπλάνησε τα ίδια τα στελέχη της ομάδας και τους οδήγησε στο να υπερεκτιμήσουν τις δυνάμεις του. Άραγε για μια διοίκηση και ένα τεχνικό τιμ που έχει ως μότο το "χαμηλά το κεφάλι" και χαρακτηρίζεται από σύνεση και ταπεινοφροσύνη δεν είναι λίγο αλαζονικό να θεωρείς ασήμαντο το να υπάρχει έμπειρος τεχνικός διευθυντής   ή τζένεραλ μάνατζερ στην ομάδα και μια στελέχωση της διοίκησης και του τεχνικού τιμ με ανθρώπους με εμπειρία από τον χώρο;

ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ Η ΟΠΑΔΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται πάρα πολύ απλά από την αντίδραση της ομάδος τις ημέρες που ακολούθησαν το "ντέρμπι". Το να ρίξεις τις ευθύνες όλης αυτής της μεταγραφολογίας και των παικτών που πηγαινοέρχονται στους δημοσιογράφους που θέλουν να "πουλήσουν" είναι το πιο εύκολο... αλλά και πάλι αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να υπήρχαν οι μηχανισμοί για να προστατευτεί η ομάδα. Αυτό όμως που δεν έχει να κάνει με τα ΜΜΕ είναι η εικόνα του Δ.Πρίφτη στο παιχνίδι με τις "αρκούδες" και οι δηλώσεις του όπου δείχνουν όχι μόνο το άγχος που έχει πνίξει άπαντες αλλά και τον πανικό που επικρατεί γενικότερα σε διοίκηση και τεχνικό τιμ. Ναι μεν πρέπει να στηρίξουμε αυτούς τους παίκτες, ίσως όμως γίνει κάποια αλλαγή αλλά υπάρχει και το οικονομικό στη μέση... Και όλα αυτά γιατί; Γιατί όταν όλη την επιτυχία της χρονιάς την βασίζεις στις 2 νίκες με τον μπάογκ τότε λογικό είναι όταν θα χάσεις από αυτούς μέσα στην έδρα σου όλο αυτός ο κόσμος που έτσι ερμήνευε την πρόοδο να ξεσπάσει... Οι υπόλοιποι απλά βρήκαν την ευκαιρία για γκρινιάξουν για πολλοστή φορά για όλα τα τρανταχτά λάθη, τώρα που το "πέπλο προστασίας" γύρω από τα προβλήματα το έχει πάρει ο άνεμος και η "ωραιοποίηση καταστάσεων" δεν πουλάει... Εδώ φταίμε εμείς που ανεχόμαστε να πορεύεται η μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα χωρίς στόχους και προβάλλουμε τα πάντα ως θετικά ξεχνώντας ότι οι χρυσές σελίδες της ιστορίας μιας ομάδος γράφονται με τίτλους και όχι στόχους στις εκπτώσεις... Σίγουρα ο Αρειανός οπαδός που είχε την νοοτροπία νικητή δεν έγινε από την μια ημέρα στην άλλη ίδιος με αυτόν του Κολοσσού Ρόδου ή της ποδοσφαιρικής Ξάνθης άλλα οι ημέρες όπου η ομάδα διασυρόταν από τον Παναθηναϊκό μέσα στο Παλέ και ο κόσμος χειροκροτούσε την προσπάθεια θα πρέπει να αφεθούν οριστικά στο παρελθόν και να μην τις ξαναζήσουμε. Ας αφήσουμε στην άκρη τα λογιστικά, τα οικονομικά και ας απαιτήσουμε την κορυφή! Αν δεν απαιτήσουμε εμείς την κορυφή για την ομάδα μας τότε ποιός θα το κάνει;

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ Ν.ΛΑΣΚΑΡΗ

Αυτό όμως που είναι ίσως το πιο σημαντικό είναι η επόμενη ημέρα και η αντίδραση του μεγαλομετόχου της ΚΑΕ. Θα αφήσει την κατάσταση ως έχει για να αποδειχθεί στην πράξη αν ο κόουτς είναι τεράστιος ή αν θα φάει τα μούτρα του σπαταλώντας μια ολόκληρη χρονιά; Θα βάλει το χέρι στην τσέπη και θα διορθώσει τα λάθη του καλοκαιριού; Ή θα ανεχτούμε για μια ολόκληρη χρονιά 2-3 Τσούπκοβιτς βλέποντας τον ΑΡΗ να παλεύει να ξεφύγει από την μετριότητα;

Σε μια ομάδα υπάρχει ιεραρχία και ακόμη και η επιλογή του να αφήσεις έναν άπειρο προπονητή ή έναν άπειρο παράγοντα εν λευκώ να κάνει ότι θεωρεί αυτός σωστό είναι μια διοικητική επιλογή που πηγάζει από την κεφαλή του συλλόγου. Η μαγκιά είναι να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να μπορείς να τα διορθώνεις. Ευελπιστούμε τις επόμενες ημέρες ή να παρθούν οι γενναίες αποφάσεις που θα αλλάξουν την κατάσταση ή να γίνει το θαύμα και ξαφνικά αυτή η ομάδα να βγάζει φωτιές. Διαφορετικά όταν θα έρθουν τα πραγματικά δύσκολα παιχνίδια θα είναι πολύ αργά για δάκρυα...

ΥΓ. Πολλές φορές  αναφερόμαστε στην ωραιοποίηση καταστάσεων, τις "διπλωματικές σχέσεις" στο χώρο του μπάσκετ αλλά και τον ρόλο που παίζουν δημοσιογράφοι και ραδιοφωνικοί παραγωγοί σε αυτό τη διαστρεβλωμένη εικόνα του μπασκετικού ΑΡΗ που οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και σημαντικά λάθη. Αν και δεν μας αρέσει να αναφερόμαστε συγκεκριμένα παρακάτω παραθέτουμε την εισαγωγή ενός άρθρου ραδιοφωνικού παραγωγού και blogger σε καθαρά κιτρινόμαυρο μέσο. Αναφέρεται για το ευτύχημα της περσινής χρονιάς όπου όλα πηγαίναν ρολόι και δεν υπήρχαν προβλήματα... όταν ο ΑΡΗΣ στην πρεμιέρα αλλά και μέσα στη σεζόν αγωνίσθηκε χωρίς τον Χάγκινς, όταν έλειψε και ο Γουότερς και ο Ξανθόπουλος και ο Μακνήλ. αλλά είχε και ένα Τσούπκοβιτς θεατή στον πάγκο.. Άγνοια ή σκοπιμότητα, τα συμπεράσματα δικά σας.

"Οι συγκρίσεις με πέρυσι μπορεί να είναι θεμιτές, αλλά και εν μέρει άδικες. Γιατί ο Αρης στην κανονική σεζόν 2015-16 έζησε το ιδανικό σενάριο: Απουσία τραυματισμών, εξαιρετική προσαρμογή και χημεία όλων των ξένων παικτών, υπέρβαση δυνατοτήτων σε ομαδικό επίπεδο. Αυτό δεν είναι το “φυσιολογικό”, παρακολουθώντας τις κοινές διαδομές των ομάδων μεσαίου και άνω επιπέδου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα."