Αρκετή κριτική είχαμε ασκήσει στον Β.Αγγέλου κατά την θητεία του στον ΑΡΗ μας, κάτι που συνεχίζουμε και τώρα σαν σωστοί "προπονητές της κερκίδας" παρόλο που στον πάγκο της ομάδος μας κάθεται ο Δ.Πρίφτης . Μια σαφώς πιο συμπαθητική φυσιογνωμία σε σχέση με του προκατόχους του για τον οποίο οι "ειδήμονες" του χώρου μόνο καλά λόγια έχουν να πουν.  Το 4 στα 4 στο πρωτάθλημα που θα γινόταν και 5 στα 5 αν δεν υπήρχε ο Αναστόπουλος είναι μια πρώτη δικαίωση τόσο για τον προπονητή μας όσο και για τους ανθρώπους που τον επέλεξαν και όλοι φυσικά ευχόμαστε το σερί να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο!

Αρκετές αλλαγές είχαμε φέτος στο ρόστερ  κυρίως λόγω της άρσης του απαγορευτικού από την FIBA. Αν και ως τώρα η ομάδα δεν εντυπωσιάζει με την απόδοση της πάνω στο παρκέ καταφέρνει και εντυπωσιάζει με τα αποτελέσματα της. Και εκεί ακριβώς φαίνεται να βρίσκεται η πιο σημαντική διαφορά του φετινού ΑΡΗ με των προηγούμενων χρόνων. Χρόνιες που καταλήξαμε έκτοι και έβδομοι και όσο και αν μας πίεζαν να χειροκροτήσουμε την προσπάθεια ούτε καν ένα αμυδρό χαμόγελο δεν μας έβγαινε.  Για την ώρα ο ΑΡΗΣ δείχνει σημαντικά στοιχεία που είναι απαραίτητα για κάθε καλή ομάδα.  Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λένε και στο μπάσκετ αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη αξίας μιας και η καλή ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση που χτίζουν οι παίκτες στα πρώτα λεπτά μιας αναμέτρησης μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια. Αντιθέτως παιχνίδια που αρχίζουν στραβά συνήθως τελειώνουν και στραβά... Πόσες φορές άραγε είδαμε τα προηγούμενα χρόνια τον ΑΡΗ να κυνηγάει τον αντίπαλο του από το πρώτο δεκάλεπτο? Για την ώρα ο ΑΡΗΣ που κατεβαίνει ως φαβορί στα περισσότερα  παιχνίδια ανταποκρίνεται σε αυτόν τον ρόλο και  προσπαθεί από την αρχή και στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα  να επιβάλλει τον ρυθμό του. Και τ ο δεύτερο και πιο σημαντικό από όλα είναι η ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά του αγώνα και η νοοτροπία νικητή. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Όταν η μπάλα καίει στην επίθεση σουτάρεις χωρίς φόβο ενώ και στην άμυνα η ψυχραιμία και το καθαρό μυαλό είναι απαραίτητα. Ως τώρα ο ΑΡΗΣ και στα 4 παιχνίδια που έδωσε  με το που πήγαν να στραβώσουν τα πράγματα αντέδρασε σωστά. Και όλα αυτά για μια ομάδα που είχε καταφέρει την προηγούμενη χρονιά να αναδείξει μέχρι και την επίτευξη ενός αμυντικού φάουλ στο κατάλληλο χρονικό σημείο ως κάτι μη εφικτό λόγω του περιορισμένου μπάτζετ της ομάδος...  Σημαντικές διαφορές σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια σε μια ομάδα που ακόμη ψάχνει τα πατήματα της και έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης.

Σε κανέναν δεν αρέσει η γκρίνια αλλά πολλές φορές αυτό δείχνει και πόσο μεγάλη είναι μια ομάδα σε σχέση με τους ανταγωνιστές της . Όταν για παράδειγμα στον συμπολίτη τρώνε 40αρες και δεν συγκινείται κανείς  ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι μιλάμε για μια ομάδα που δεν έχει βλέψεις για κάτι παραπάνω από αυτά που έχει πετύχει(?!?)  τα τελευταία χρόνια. Ενώ στον ΑΡΗ τα πάντα αντιμετωπίζονται ως σκαλοπάτια προς την κορυφή.  Κάπως έτσι δικαιολογείται  η  γκρίνια μας και οι απαιτήσεις μας που ώρες ώρες κρίνονται υπερβολικές.  Ο Δ.Πρίφτης μοιάζει να έχει βρει την συνταγή της νίκης αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναπαυτεί και να μείνει στους συσχετισμούς με τα προηγούμενα χρόνια. Η κορυφή είναι ο στόχος και αυτό πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας όσο μακρινός στόχος και αν είναι. 

ΥΓ. Ακόμη αιωρείται η τύχη του αγώνα με τους συμπολίτες. Τι και αν σε λίγες ημέρες συμπληρώνουμε 1 μήνα από το συμβάν... Λέτε να γίνει σαν την απόφαση με την Νίκη Βόλου στο ποδόσφαιρο που ακόμη την περιμένουμε?

ΥΓ2. Έγινε η κίνηση με τον Αντεγκμπόγιε. Τώρα θα φανεί κατά πόσο ο παίκτης είναι προσγειωμένος και θέλει να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά.

ΥΓ3. Πάλι Καρακατσούνης! Ούτε επίτηδες να το έκανε η ΕΟΚ...