Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η διαχείριση της ήττας

Posted On Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013 12:59

Το παιχνίδι με τον συμπολίτη ανήκει στο παρελθόν και όσο και αν μας ενόχλησε ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η ήττα θα πρέπει να την αφήσουμε πίσω μας, Το ότι μια ομάδα πρέπει να αντιμετωπίζει κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, να μην μένει στις ήττες, όπως να μην μένει και στις νίκες ή όπως έχει βγει το σλόγκαν των τελευταίων εβδομάδων "να έχει κακή μνήμη" δεν σημαίνει ότι όταν χάνεις δεν τρέχει τίποτα και απλά προσπερνάς το παιχνίδι. Το μπάσκετ έχει αλλάξει και οι 2 της Αθήνας έχουν ξεφύγει. Παρόλα αυτά και ανεξάρτητα αν οι τίτλοι είναι σχεδόν καπαρωμένοι και η 3η θέση δεν οδηγεί στην Ευρωλίγκα ο ΑΡΗΣ έχει στόχους και πολύ σημαντικούς. Στόχοι όπως η οικονομική εξυγίανση, η επιστροφή του κόσμου στο γήπεδο και η επαναφορά του ΑΡΗ σε υψηλό επίπεδο που όσο και αν το αρνούνται οι διοικούντες της ΚΑΕ σε μεγάλο ποσοστό περνάει μέσα από τις αγωνιστικές επιτυχίες της ομάδος. Επομένως όπως οι 2 νίκες εκτός έδρας μπορεί να γεμίσουν το Παλέ και μαζί τα ταμεία της ΚΑΕ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ήττες σαν και αυτή του Σαββάτου διώχνουν τον κόσμο από το γήπεδο. Για αυτό λοιπόν καλό είναι όσοι αντιμετωπίζουν την αγωνιστική πορεία της ομάδος με κυνισμό, μιλάνε διαρκώς για έλλειψη στόχων και το μέλλον της ομάδος να το ξανασκεφτούν.

Επί της ουσίας τώρα ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να μείνει στα "κέρδη" του αγώνα με τον μπαογκ τα οποία είναι τα τραγικά λάθη που έγιναν και με βάση αυτά προπονητής και παίκτες να δουλέψουν ώστε να μην επαναληφθούν. Το πρώτο βήμα για την βελτίωση είναι η αναγνώριση των λαθών για αυτό και εμείς θα κάνουμε μια προσπάθεια να τα καταγράψουμε. 

-- Κατά κοινή ομολογία το παιχνίδι χάθηκε από τον πάγκο και αυτό είναι το πρώτο που θα πρέπει να "ομολογήσουν" προπονητής και διοίκηση ανεξάρτητα από το αν η ως τώρα συμπεριφορά τους από την πρώτη ημέρα που ήρθε ο Β.Αγγέλου στον ΑΡΗ η θέση του προπονητή στον ΑΡΗ μοιάζει με "ιερή αγελάδα".  Σαν Έλληνες είμαστε λαός των άκρων, έτσι και εμείς οι Αρειανοί. Από εκεί που τους προπονητές τους αλλάζαμε σαν τα πουκάμισα έχουμε περάσει στο άλλο άκρο όπου το να τολμήσει κάποιος να αναφέρει κάτι μεμπτό κατά των χειρισμών του προπονητή αποτελεί αφορμή για "εμφύλιο". Αυτό εκλαμβάνω από τη στάση του προπονητή, της διοίκησης και μερίδας του κόσμου και απλά θα τονίσω ότι ο εφησυχασμός και η "μονιμότητα" δεν έχει ωφελήσει κανέναν.

-- Πειθαρχία με όρια και όχι εις βάρος της ομάδος. Αναμφισβήτητα για να λειτουργήσει μια ομάδα σωστά πρέπει ο προπονητής να είναι πάνω από όλους, ιδίως σε μια ομάδα με τόσους νεαρούς παίκτες όπως έχει ο ΑΡΗΣ. Από εκεί και πέρα όμως όλα πρέπει να έχουν κάποια όρια και σίγουρα ότι και αν γίνεται μέσα στα αποδυτήρια θα πρέπει να μένει εκεί να μην επηρεάζει την αγωνιστική εικόνα της ομάδος. Όταν όμως κατά τη διάρκεια του αγώνα ή  παραμονή του αγώνα γίνονται "σκηνικά" όπως αυτό με τον Μποχωρίδη με αποτέλεσμα να την πληρώνει η ομάδα τότε συγχωρέστε με αλλά δεν καταλαβαίνω ποιον τελικά βοηθάει αυτή η "φανομενική" πειθαρχία. Βοηθάει τον ΑΡΗ ώστε να έχει καλύτερα αποτελέσματα πάνω στο παρκέ? ή βοηθάει κάποιους επαγγελματίες παίκτες ή προπονητές να γίνονται πιο επαγγελματίες? Το χειρότερο με το συμβάν με τον Μποχωρίδη είναι ότι στη συνέντευξη τύπου ο κ.Αγγέλου προσπάθησε να μας πείσει ότι ήταν επιλογή του για καθαρά αγωνιστικούς λόγους όταν στην 3η περίοδο ο ΑΡΗΣ δέχθηκε 24 πόντους σε αντίθεση με όλο το Α' ημίχρονο με τον Μποχωρίδη(και όχι μόνο) στην 5αδα όπου δέχθηκε 30 πόντους. Και επειδή το πιο σημαντικό για κάθε άνθρωπο, ομάδα, επαγγελματία είναι παρά τα λάθη που γίνονται να υπάρχει βελτίωση θα σας υπενθυμίσω(σε όσους έχουν "κακή μνήμη") το περσινό ΑΡΗΣ - Καβάλα 80-79 . Εκεί όπου είχαμε παρόμοιο περιστατικό με τον Πάσαλιτς και λίγο έλειψε ο ΑΡΗΣ να χαρακτηριστεί "στημένος" απέναντι σε μια ομάδα που έπαιζε το τελευταίο της χαρτί για την παραμονή στην κατηγορία. Βέβαια και τότε όσοι εκφράσαμε τη δυσαρέσκεια μας χαρακτηριστήκαμε ως "καρεκλάκια που παρακαλάμε να χάσει η ομάδα μας". Αυτή τη φορά όμως τις κόντρες παικτών και προπονητών τις πλήρωσε ο ΑΡΗΣ μας και ο κόσμος που πικράθηκε πάνω που είχε πιστέψει στις δυνατότητες της ομάδος. Και για όσους πραγματικά έχουν "κακή μνήμη" ανάλογα περιστατικά είχαμε πέρσι και με τους Χαρίση, Βεργίνη και Τσιάρα.

-- Επιθετικός προσανατολισμός της ομάδος. Ο ΑΡΗΣ για σχεδόν 25' αγωνίστηκε χωρίς το παραμικρό επιθετικό πλάνο. Οι 4 ασιστ είναι απόδειξη για αυτό, ενώ οι ψηλοί  όπως και πέρσι έτσι και φέτος απουσιάζουν επιδεικτικά από την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδος.

-- Διάβασμα αντιπάλου - αμυντικός προσανατολισμός. Στην προετοιμασία και πριν το παιχνίδι του κυπέλλου με τον μπαογκ αρκετός λόγος είχε γίνει για τα παιχνίδια κατασκόπων και το τέχνασμα του ΑΡΗ να μη δώσει ούτε ένα παιχνίδι μπροστά στον τηλεοπτικό φακό ή στο ευρύ κοινό. Από την στιγμή όμως που όλες οι ομάδες ανοίγουν τα χαρτιά τους θα πρέπει στους αγώνες να είμαστε πιο διαβασμένοι. Όταν μάλιστα απέναντι σου έχεις μια ομάδα σαν τον μπαογκ που οι "απειλές" δεν είναι παραπάνω από 2-3 τότε το να βλέπεις τον Μπόγρη, έναν παίκτη που θα πρέπει να παίξει έξυπνα, κοντά στο καλάθι να είναι ο MVP τότε μάλλον εσύ δεν έχεις προετοιμαστεί καλά.

Το παιχνίδι χάθηκε καθαρά από δικά μας λάθη μιας και δεν δείξαμε την απαραίτητη αυτοσυγκέντρωση όταν τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν. Από εκεί και πέρα καλό είναι το συντομότερο δυνατό να γίνει ένα "ξεκαθάρισμα" διοίκησης και προπονητή σχετικά με τις δυνατότητες και τους στόχους της ομάδος. Σε αυτό το δύσμοιρο πρωτάθλημα, τελικά ο ΑΡΗΣ έχει το πιο αδύναμο ρόστερ ή μήπως και σχεδόν όλες οι υπόλοιπες ομάδες εκτός Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και Πανιωνίου έχουν εξίσου αδύναμο με εμάς? Θα πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξουμε ρότα και να δούμε τα πράγματα πιο ρεαλιστικά. Ναι ο ΑΡΗΣ έχει οικονομικά προβλήματα, ναι έχουμε το απαγορευτικό της FIBA αλλά και οι άλλοι σε κατάσταση είναι? Ποιο είναι το ρόστερ του μπαογκ που δεν έχει το απαγορευτικό της FIBA? Τι ρόστερ είχε ο ΚΑΟΔ που έχει καλύτερο παίκτη τον 21χρονο Χρυσικόπουλο που έφυγε από τον ΑΡΗ, την Ιταλία και τον μπαογκ σαν αποτυχημένος?  Ποιο είναι το ρόστερ των υπολοίπων ομάδων? Η τεράστια ομάδα του ΑΡΗ δεν χτίστηκε με τον πήχη χαμηλά και την δικαιολογία στο στόμα αλλά με περίσσιο θράσος και πίστη για επιτυχίες που άλλοι τις θεωρούσαν ακατόρθωτες.